ஒரே ஒரு ஊரிலே - ஆவணப்படம்

ஒரே ஒரு ஊரிலே
https://youtu.be/pe2WDoNAo4o

கதைகளின் புதிர் விளையாட்டு கொடக்கோனார் கொலை வழக்கு

கதைகளின் புதிர் விளையாட்டு கொடக்கோனார் கொலை வழக்கு

உதயசங்கர்

தமிழில் முதல் நாவல் எழுதப்பட்டு ஏறத்தாழ நூற்றிநாற்பது ஆண்டுகள் ஆகின்றன. சமீபகாலத்தில் வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் தமிழ் நாவல்கள் இந்திய மொழிகளனைத்திலும் சிறந்ததாகவும் உலகமொழிகளில் வெளிவரும் சிறந்த நாவல்களுக்கு ஈடுகொடுக்கக் கூடியதாகவும் இருக்கின்றன என்பதில் ஐயமில்லை. நாவல் என்ற வடிவத்தின் ஐரோப்பிய இலக்கணங்கங்களை எல்லாம் எப்போதோ மாற்றி எழுதி விட்டன தமிழ்நாவல்களின் கதைக்களமும், வடிவமும், சொல்முறையும், முழுக்க முழுக்க ஒரு கதைச்சுருளின் சிறகுகள்  எல்லையில்லாமல் விரிந்து பறப்பதைப் போல விகசிக்கின்றன. நாவலாசிரியர்கள் கதைகளின் புதிர்ப்பாதைகளில் வாசகர்களை அலைந்து திரிய விடுகிறார்கள். புதிர்களின் ஊடே பயணம் போகும் வாசகர்களும் அறியாத ஏதோ ஒன்றினைத் தேடிப் பிரதியில் பயணம் போகிறார்கள். அல்லது அறிந்ததையே அறியாததெனப் பாவித்து அலைகிறார்கள். புதிர்ப்பாதைகளில் தனக்கு என்ன நேரப்போகிறது என்று அறியாத வாசகர்களின் ஆவல் தான் பிரதிக்குள் இயங்குகிறது.

சூதில் கலைத்துப்போடும் சீட்டுக்கட்டிலிருந்து வரப்போகிற சீட்டு என்னவாக இருக்கப்போகிறது என்பதை எழுதுகிறவரை எழுத்தாளனும் அறிவதில்லை. ஆனால் கலைத்துக் கொண்டேயிருக்கும் சீட்டுகளின் வழியே கதைகளின் சூதை முடிவடையாமல் பார்த்துக் கொள்கிறான் எழுத்தாளன். நிச்சயமின்மையின் கையில் தன்னை ஒப்படைத்த வாசகனோ இந்தச்சூதில் எழுத்தாளனோடு சரிசமமாய் விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறான். எப்போது எழுத்தாளனின் கையில் இருக்கும் சீட்டுகள் காலியாகிறதோ அப்போது வாசகன் பிரதியிலுள்ள கதைகளின்வழியே தன் சூதாட்டத்தைத் தொடர்கிறான். இது ஒரு தீராத விளையாட்டு. யார் வெற்றிபெறுவார்கள் என்ற எந்த நிச்சயமும் கிடையாது. வெற்றி தோல்வியைப்பற்றி கவலையும் கிடையாது. ஆனாலும் விளையாடியே தீர வேண்டும் என்பது போல விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். விளையாடுவதே வாழ்க்கை என்ற உறுதி எடுத்தவர்களைப் போல. வாழ்வெனும் பெரும்விதி தன் கருநிழலைப் பரப்பி கவிந்திருக்கிறதே..

பத்திரிகையாளராகவும், சிறுகதையாசிரியராகவும், நாடகவியலாளராகவும் அறியப்பட்ட எழுத்தாளர் மு.அப்பணசாமியின் முதல்நாவல் கொடக்கோனார் கொலைவழக்கு. ஒரு துப்பறியும் நாவலுக்குப் பொருத்தமான தலைப்புடன் துவங்குகிற நாவல் முதல்பக்கத்திலேயே கொடக்கோனாரைக் கொலை செய்ய நடத்தப்படும் முயற்சியுடன் ஆரம்பிக்கிறது. புதிர்விளையாட்டின் கவர்ச்சியான முகப்பைக் காட்டி உள்ளே ஈர்க்கிறது. யார் கொடக்கோனாரைக் கொலை செய்ய முயற்சி செய்தார்கள்? இந்த ஒற்றைப்புள்ளியிலிருந்து விரிகிறது அப்பணசாமியின் கதை அடுக்குகள். ஒன்றுக்குள்ளிருந்து ஒன்றாக, ஒன்றைப்போல மற்றொன்றில்லாத கதைகளும், மனிதர்களும் மாயம்போல வந்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள். நாவலின் மையப்புள்ளி ஏகாம்பரம் முதலியார் ஜவுளிக்கடை. மெயின்ரோட்டில் இருக்கும் பெரிய கடைகளில் ஒன்றல்ல. மிகச்சிறிய பிளாட்பாரக்கடை. நாவலில் அந்த ஜவுளிக்கடை ஒரு கதாபாத்திரமாகிறது. அந்தக்கடையும் கடையில் இருக்கும் காடாத்துணிகளும், மல் பீஸுகளும் துணிகளை அடுக்கி வைத்திருக்கும் அட்டளைகளும் கதை சொல்கின்றன. மாற்றத்தின் வாசலில் நிற்கும் ஒரு சிறிய கரிசல் நகரத்தினைத் தன் சிறிய கண்களால் பார்க்கிறது ஏகாம்பரம் ஜவுளிக்கடை. மாற்றம் ஒரு குறளிவித்தைக்காரனைப்போல மெல்ல தன் மாயப்போர்வையால் நகரத்தை மூடித்திறக்கிறது. மில்களில் வேலை பார்க்கும் ஒரு புதிய நடுத்தரவர்க்கம் தோன்றுகிறது. தீப்பெட்டியாபீசுகளின் வழியாகவும் கந்தகநெடி வீசும் பணம் நகரத்தின் தெருக்களில் புழங்குகிறது. இந்த மாற்றத்தினால் சிறிய வியாபாரிகள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். ஆனால் கரிசல் கிராமங்களிலிருந்து வரும் வெள்ளந்தியான விவசாயிகள் சிறிய வியாபாரிகளைக் காப்பாற்றுகிறார்கள். எந்த சலனமும் இல்லாமல் மாற்றங்களைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருப்பவராக ஏகாம்பரம் முதலியார் இருக்கிறார். மாற்றங்களின் மீது கருத்து சொல்பவராக அருணாசலம் நாடார் இருக்கிறார். இவர்களோடு ஆடுமாடு விற்பனைத்தரகு வேலை பார்க்கும் கொடக்கோனார் வேலையில்லாத நாட்களில் கடைத்திண்ணையில் வந்து உட்கார்ந்திருக்கிறார். இவர்கள் எல்லோருக்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது. ஏகாம்பரம் முதலியாரின் கதை விசித்திரமானது. அதேபோல கொடக்கோனாரின் காதல்கதை.

நாவல் வரலாற்று நாவல் என்ற மாயக்காடாத்துணியை தன் மீது போர்த்தியிருக்கிறது. சுமார் முப்பது வருடங்களுக்கு முந்திய கதை. எம்.ஜி.ஆரின் உடல்நிலை பாதிப்படைந்த காலம். 1984-ஆம் ஆண்டு என்று குறிப்பாகக் கூடச்சொல்லலாம். அப்போதிருந்த சமூகமனநிலை. தார் ரோடு, பிளாஸ்டிக் கவர், உணவுகள், என்று புதிய மாற்றங்களை நோக்கி அந்தக்குறு நகரம் சாயத்தொடங்கிய காலம். ஆனால் இந்த வரலாற்று நாவலுக்குள் ஏகாம்பர முதலியாரின் கடையும் குடும்பமும், அவரது மகன்கள், பெரியவன், நடுவான், சின்னவன், அவர்களுடைய செயல்கள் என்று மையம் கொண்டுள்ளது. வியாபாரம் குறித்த சிறு விவரங்களும், துணி வாங்க வருபவர்களிடம் எப்படி அந்நியோன்யமாக பேசிப்பழகி வாடிக்கையாளர்களைத் தக்கவைத்துக் கொள்கிறார்கள். சின்னவனின் சேரிக்காதல், நடுவானின் வாசிப்பு, எழுத்து, என்று நாவல் விரிவாகப்பேசுகிறது. ஏன் மூத்த மருமகளின் சாமர்த்தியம் பற்றியும் ஓரிரு பக்கங்களில் சொல்லத்தான் செய்கிறது.

நாவலின் மிகமுக்கியமான அடுக்குகளே கடையோடு தொடர்புடைய மற்றவர்கள் தான். சின்னவனை அலைக்கழிக்கும் அந்தப்பெண். முன்பின் கொசுவம் வைத்த சேலை கட்டிய நாட்டுக்கட்டையான பெண் எப்போதும் சின்னவனை மோகத்தீயில் தள்ளி விட்டு சிரிக்கிறாள். அவளுடைய அருகாமையில் வெந்து தணியும் சின்னவனின் காதலோ மஞ்சள் மலரான இன்னொரு பெண்ணின் மீது விழுகிறது. சின்னவனின் சேக்காளியான கிழங்கானின் கதை வேறுமாதிரியானது. அவனுடைய அம்மாவிடம் சின்னவனும் பால் குடித்திருக்கிறான். தன் பில்ளைகள் போலவே அவனுக்கும் பாலமுது ஈந்துகிற அம்மாவின் முடிவு பரிதாபமானது. அவளுடைய கணவன் மாடக்கண்ணு ஆசாரி தொழில் கில்லாடி. ஒரு முறை வீழ்ந்து எழுகிறான். எப்போதும் உறக்கம், தீனி, சினிமா, என்றலையும் கோமளவண்ணன் என்ற கோவணாண்டி நாயக்கர் கலியாணம் முடித்தும் திருந்தவில்லை.

இந்த நாவலின் மிக முக்கியமான பகுதியாக கடலங்குடி ஜமீனைப்பற்றி வருகிற பகுதி என்று சொல்லலாம். சந்நதம் வந்து தன்னிலையறியாமல் எழுதியதைபோல மொழி தன் உச்சநிலையை அடைந்திருக்கிறது.

“ அவர் பாக்காத தங்கமில்லை. வைரம் வைடூரியம், கோமேதகம், பச்சை மரகதங்களிலேயே உருண்டு பிரண்டு வாழ்ந்தவர். எத்தனை சந்தோசமான வாழ்க்கை? எத்தனை சதிகளும், துரோகங்களும் நிரம்பியது அவர் வாழ்க்கை? நல்லவேளை. அவர் யாரிடமும் கையேந்தி யாசகம் கேக்கவில்லை. அப்படியே கெதி வாய்த்தாலும் அவர் கலங்கமாட்டார். யா அல்லா என்றபடி வானத்தைப் பார்த்துக் கையேந்துவார். இந்த வாழ்க்கை அவன் கொடுத்தது. இதை எப்போ எடுத்துக்கணும்னு அவனுக்குத் தெரியும். யா அல்லா! “

உமர்சாயபு கடலங்குடி வாப்பிசட்டப்பாவின் செல்லப்பேரன். வாப்பிச்சட்டப்பா உமரிடம் தூத்துக்குடிக் காயலில் தான் சம்பாத்தித்த நல்முத்துக்களைப்பற்றிச் சொல்கிறார். அதற்கு சீனர்களும், கிரேக்கர்களும் போட்டி போட்டு வாங்கிக் கொண்டு போனதைப்பற்றிச் சொல்கிறார். அரசியல் சூதாட்டத்தில் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் முத்துக்குளிக்க கடுமையான வரி விதித்தான். வரிப்பணம் முத்துகளையே விழுங்கி ஏப்பமிட்டது. பலர் ஓட்டாண்டியானார்கள். வாப்பிசட்டப்பா தூத்துக்குடியிலிருந்து கடலங்குடி வந்து தன்னுடைய எல்லையை விஸ்தரித்துக்கொள்கிறார். எல்லையற்ற சொத்துகளை வைத்திருந்த வாப்பிச்சட்டப்பாவின் இறுதிக்காலம் துயரமானது. சொந்தங்களினால் துரோகிக்கப்பட்ட உமர்சாயபும் தலைச்சுமையாக துணி வியாபாரமே பார்க்கிறார். அவர்களுடைய குடும்பத்திலிருந்து ஒரு குழந்தை அருப்புக்கோட்டைக்கருகே நடந்த திருவிழாவில் காணாமல் போய்விடுகிறது. எங்கு தேடியு கிடைக்காத அந்தக்குழந்தையும் இப்போது துணிவியாபாரமே செய்து வருகிறது. வாழ்க்கை எத்தனை விசித்திரமானதாக இருக்கிறது.

தமிழ் நாவல்களின் மிகச்சிறந்த பக்கங்களோடு இந்தப்பகுதியும் மிகச்சுலபமாக இணைந்து கொள்ளும் அளவுக்கு செவ்வியல் தன்மையோடு இந்தப்பகுதி அமைந்துள்ளது. உமர்சாயபின் வாழ்க்கையில் காவியச்சாயல் படிந்துள்ளது.

ஒரு தீபாவளியை முன்வைத்தே கொடக்கோனார் கொலை வழக்கு நாவல் சுற்றிச் சுழல்கிறது. அந்தத் தீபாவளி முடிந்ததும் நாவலும் இயல்பாக ஒரு முடிவுக்கு வருகிறது. கொடக்கோனாரின் காதல், ஆணவக்கொலைகளின் ஆரம்பம், பிறந்த இடமும் மதமும் மாறி வேறொன்றாக மாறுகிற விந்தை. நாயகப்பிம்ப வழிபாட்டின் உச்சகாலம், என்று கதைகளைக் கலைத்துப்போட்டுக்கொண்டேயிருக்கிறார் நாவலாசிரியர் மு.அப்பணசாமி. பழைய வரலாற்றிலிருந்து சமகால வரலாற்றையும், சமகால வரலாற்றிலிருந்து பழைய வரலாற்றையும் விசாரணை செய்கிறார். எளிய மனிதர்களின் வாழ்வை ஊடறுத்துச் செல்லும் ஏராளமான கேள்விகளை வாசகர்களின் முன்வைக்கிறார்.

ஒரு கதைசொல்லியின் எளிமையுடன் வாச்கனின் தோளில் கைபோட்டுக் கொண்டு மிக நுட்பமான, ஆழமான அநுபவங்களைச் சொல்கிறார் நாவலாசிரியர் மு.அப்பணசாமி. கொடக்கோனார் கொலை வழக்கு நாவலின் அடுக்குகளில் இறங்குகிற உங்களுக்கு நாவல் ஒரு புதிய அநுபவம் தரும். கொடக்கோனார் கொலை வழக்கு நிறையப் புதிர்வழிகள் உள்ள நாவல். வாசகர்களுக்கு புதிர்களுக்கு விடைகளைக் கண்டுபிடிக்கும் பரவச உணர்வைத் தருகின்ற நாவலும் கூட. தமிழ் நாவல்பரப்பில் கொடக்கோனார் கொலைவழக்கு மிக எளிதாக தன்னுடைய இடத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் என்பதில் ஐயமில்லை.

நன்றி - விகடன் டாட் காம்

வெற்றி தோல்வி என்பது சமகால மதிப்பீடு அல்ல!

எழுத்தாளர் உதயசங்கருடன் ஒரு நேர்காணல் – திருவுடையான்

( எட்டு சிறுகதைத் தொகுதிகள், ஐந்து கவிதைத் தொகுதிகள்,குறுநாவல்கள் தொகுப்பு ஒன்று,ஐம்பதுக்குமேற்பட்ட மொழிபெயர்ப்புப் புத்தகங்கள், குழந்தை இலக்கியத்தில் முக்கியப்பங்களிப்பு, என இயங்கி வரும் எழுத்தாளர் உதயசங்கர் சமகாலத்தில் உரிய கவனிப்பு பெறாதவர் என விமர்சகர்களால் மதிப்பிடப்படுகிறார். தமிழின் ஆகச் சிறந்த கதைகள் பலவற்றுக்குச் சொந்தக்காரரான உதயசங்கர் ஒரு படைப்பிலக்கியவாதியின் வெற்றி-தோல்வி என்பது சமகால மதிப்பீடு அல்ல என்கிறார். இவரது திரைக்கதை,வசனம்,பாடல்களில் உருவான நினைவோடு கலந்து விடு என்ற திரைப்படம் இந்த வாரம் வெளியாகிறது. )

1 . 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தொடர்ந்து எழுதி வருகிறீர்கள். இப்பயணம் பல வெற்றி - தோல்விகளைக் கொண்டதாக இருக்கும். இதில் சலிப்பில்லாமல் பயணிக்கும் துணிச்சலை எவ்வாறு பெற்றீர்கள்?

30 ஆண்டுகள் எழுதிக் கொண்டிருப்பதை மிக அதிகமான காலம் என்று நான் நினைக்கவில்லை. எழுத்து என்னைத் தன்வயப்படுத்திய பின் எழுதிக் கொண்டிருப்பது என் வாழ்வின் அர்த்தம் என்று நான் இயல்பாகவே எடுத்துக்கொண்டேன். மகத்தான மானுடவாழ்வின் இருண்ட பக்கங்களையும், ஒளிவீசும் நம்பிக்கைகளையும் கலை இலக்கியத்தைத் தவிர வேறு எதனால் சொல்லிவிட முடியும். மனிதமனதின் அத்தனை சலனங்களை, ஆசைகளை, லட்சியங்களை, குரூரங்களை, அன்பை, நேசத்தை, வெறுப்பை கசப்பை, எழுத்தாளர்கள் தங்கள் படைப்புகளின் மூலம் மீண்டும் அந்த மனிதமனதின் முன் எடுத்தியம்புகிறார்கள். மனிதன் உள்ளும்புறமுமாக தன்னை ஒருமுறை திரும்பிப்பார்த்துக்கொள்கிறான். தன் மேன்மைகளையும் கசடுகளையும் அறிந்து கொள்கிறான். அதன் மூலம் தன்னையும் வாழ்வையும் புரிந்துகொள்கிறான். இலக்கியவாதி இத்தகைய மகத்தான காரியத்தைச் செய்யவே தன் வாழ்வை அர்ப்பணிக்கிறான். அதில் அவன் எந்த அளவுக்கு வெற்றியடைகிறான் அல்லது தோல்வியடைகிறான் என்பது வேறு விஷயம். பாரதி, புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா. எம்.வி.வி, கரிச்சான்குஞ்சு, தொடங்கி இன்று வரை இலக்கியவாதிகள் தங்களுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை மானுடவாழ்வுக்காக அர்ப்பணித்துக் கொண்டுதானிருக்கிறார்கள். எழுத்தில் இயங்குவதில் எனக்குச் சலிப்பேற்பட்டதில்லை. அது இன்னும் இன்னும் தாகமேற்படுத்திக் கொண்டுதானிருக்கிறது.

இலக்கியத்தில் வெற்றி தோல்வி என்று கணிக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஏனெனில் இது பந்தயப்போட்டி இல்லையே. பரவலான வாசிப்பு அதன் மூலம் கிடைக்கும் அங்கீகாரம் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அதுவும் சந்தேகத்துக்குரியதே. ப.சிங்காரம் எழுதிய காலத்தில் அவருடைய புயலிலே ஒரு தோணி பேசப்படவில்லை. ஆனால் பின்னர் பேசப்பட்டது. கொண்டாடப்பட்டது. அதே போல வணிகப்பத்திரிகைகளில் எழுதிப் பரபரப்பாகப் பேசப்பட்ட, வாசிக்கப்பட்ட ஏராளமான படைப்புகள் அந்தக்காலத்திற்குப் பிறகு மறைந்து போயிருக்கின்றன. எனவே இப்போது பரவலாக வாசிக்கப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்படும் படைப்புகள் உன்னதமானவை என்றோ பரவலாக வாசிக்கப்படாத, அங்கீகரிக்கப்படாத படைப்புகள் சாதாரணமானவையென்றோ சொல்லி விட முடியாதென்றே அஞ்சுகிறேன்.

அந்த வகையில் என்னுடைய இலக்கியப்பயணத்தில் சில படைப்புகள் பரவலாக வாசிக்கப்பட்டும், அங்கீகரிக்கப்பட்டும் சில படைப்புகள் அலட்சியப்படுத்தப்பட்டும் இருக்கின்றன. அங்கீகரிக்கப்படும்போது எவ்வளவு உற்சாகமாக அதை ஏற்றுக் கொண்டு அடுத்த படைப்பை நோக்கி பயணிக்கிறேனோ அதே போல அலட்சியப்படுத்தப்படும்போதும் அதே தீவிரமான வலியோடு அடுத்த படைப்பை நோக்கிப் பயணிக்கிறேன்.

2. கவிதை - சிறுகதை - மீண்டும் கவிதை, குறுநாவல்கள்- மொழிபெயர்ப்பு- குழந்தை இலக்கியம்- மீண்டும் சிறுகதைகள்- நான் பிக்சன் - திரைக்கதை உருவாக்கம் என ஒரு மாதிரியான ‘ரைட்டா- தப்பா?’ விளையாட்டு போல ஒன்றுக்கு ஒன்று ரிலீஃபாக இருந்ததா?

கவிதை, சிறுகதை, குறுநாவல், குழந்தை இலக்கியம், மொழிபெயர்ப்பு, கட்டுரை, என்ற எல்லாவகைமைகளும் இலக்கியத்தின் உள்ளடங்குபவை தானே. எழுத்தாளன் என்பவன் அவனுக்கு விருப்பமிருந்தால் மேலே குறிப்பிட்ட இன்னும் குறிப்பிடப்படாத எல்லா இலக்கியவகைமைகளையும் கைக்கொள்கிறவனாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அத்துடன் ஒருவன் ஏன் எழுதுகிறான்? என்ற கேள்விக்குப் பின்னால் ஆயிரம் காரணகாரியங்கள் இருந்தாலும் மிக அடிப்படையான ஒரு காரணம் இருக்கிறது. அவனுக்கென்று பிரத்யேகமாக இந்த உலகத்தைப்பற்றி, மனித வாழ்வைப்பற்றிச் சொல்வதற்கு ஏதோ இருக்கிற காரணத்தினால் தான் அவன் எழுதுகிறான் என்று நினைக்கிறேன். அந்த வகையில் தான் சொல்ல விரும்புவதை எந்த இலக்கியவகைமையில் சொன்னால் அது வாசகரைப் பாதிக்கும் என்று நினைக்கிறானோ அந்த வகைமையில் சொல்ல அவன் அதை பழகியிருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். பாரதி, புதுமைப்பித்தன் தொடங்கி ஏராளமான எழுத்தாளர்கள் பல இலக்கிய வகைமைகளில் எழுதியிருக்கிறார்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை மேலே சொன்ன காரணங்களோடு என் படைப்புகள் கவனிக்கப்படாமல் போகிறபோது ஏற்படும் சோர்வினால் நான் மூழ்கி விடாமல் அடுத்த இலக்கிய வகைமைக்குள் பயணம் செய்து என்னை மீட்டெடுத்துக் கொள்வேன். அதன் மூலம் எனக்கு ஏற்பட்ட காயங்களை ஆற்றிக் கொள்வேன். இதுவா அல்லது அதுவா என்ற ஒற்றைநிலையை விட இதுவும் அதுவும் என்ற பன்முகநிலை என் மனதுக்கு உகந்ததாக இருக்கிறது

3. 1980 களின் பொற்காலம் என அழைக்கப்பட்ட கோவில்பட்டி உங்களுக்குக் கொடுத்தது என்ன?

கோவில்பட்டி என்ற சிறுநகரம் தன்னுடைய கந்தகபூமியின் வெம்மையையும், விருவோடிக்கிடக்கும் கரிசக்காட்டின் சுழன்றடிக்கும் பெருமூச்சை எங்களுக்குத் தந்தது. தீப்பெட்டியாபீஸ்களிலும், வேட்டாபீஸ்களிலும், தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்த மக்களின் அழுகையையும் சிரிப்பையும் எங்களுக்குள் கடத்தியது. பாரதி, வ.உ.சி., என்று போராளிகள் நடந்து திரிந்த மண்ணாக இருந்தது. விவசாயிகளின் எழுச்சிக்களமாக இருந்தது கோவில்பட்டி. எனவே இடதுசாரிகள் இந்த மண்ணில் வேரூன்றினார்கள். இளமைப்பருவத்தில் எங்களுக்கு அரசியல்,தத்துவம், இலக்கியம், என்று எல்லாவற்றையும் போதித்த ஞானமரமாக கோவில்பட்டி இருந்தது. நாங்கள் வாழ்வை எதிர்கொள்ள தைரியமளித்தது. காருக்குறிச்சி அருணாசலம், விளாத்திகுளம் சாமிகள்,கு.அழகிரிசாமி, கி.ரா,, போன்ற கலைஞர்கள் தங்கள் இருப்பினாலேயே எங்களுக்கு உத்வேகமளித்தார்கள். தயக்கமும், தாழ்வுமனப்பான்மையுமிக்க என்னை வாரியணைத்து பால்வண்ணம், தேவப்பிரகாஷ், பாலு, நாறும்பூநாதன், சாரதி, முத்துச்சாமி, சிவசு, , போன்ற சகதோழர்களை எனக்களித்தது கோவில்பட்டி தான். பூமணி, தேவதச்சன், அப்பாஸ், கௌரிஷங்கர், வித்யாஷங்கர், தமிழ்ச்செல்வன், கோணங்கி, சோ.தர்மன், அப்பணசாமி, மாரீஸ், போன்ற இலக்கியவாதிகளை தமிழிலக்கியத்துக்குக் கொடுத்ததும் கோவில்பட்டிதான். இன்னும் சொல்லப்போனால் என்னை இங்ஙனம் ஆக்கியது என் ஊர் என்றால் . மிகையில்லை

4. இப்போது திரும்பிப் பார்க்கையில் எதிர்பார்த்ததை கோவில்பட்டி வழங்கியதாக நினைக்கிறீர்களா? அல்லது தமிழ் இலக்கியத்துக்கு கோவில்பட்டி வழங்கிய கொடை என்ன?

எல்லோரிடமும் அவரவர் ஊர் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் மொழி புரியாதவர்களுக்கு அந்த ஊரின் ரகசியங்களோ, செல்வங்களோ, புதையல்களோ, சாபங்களோ, தெரியாது. 80-களில் நாங்கள் எதிர்பார்த்ததை விட அதிகமாகவே கொடுத்தது கோவில்பட்டி. உலக இலக்கியவாதிகளை கோவில்பட்டித் தெருக்களில் அலைய விட்டது. தகிக்கும் எங்கள் விவாதங்களின்போது தெருக்களில், டீக்கடைகளில், கீழே சிதறி விழுந்த சொற்களை தன்இதயத்தில் பத்திரப்படுத்திக் கொண்டு எங்களை ஆற்றுப்படுத்தியது.. எங்கள் பண்பாட்டு நடவடிக்கைகளை, வீதி நாடகங்கள், பிக்காசோ நூற்றாண்டு கண்காட்சி, கார்ட்டூன் கண்காட்சி, யுத்த எதிர்ப்புக்கண்காட்சி, சமாதானக்கண்காட்சி, ஊக்குவித்தது. தமிழகத்தின் எல்லாத்திசைகளிலிருந்தும் கலைஞர்களை ஈர்த்தது. குறுகிய காலவர்த்தமானங்களைக் கடந்த ஊராக கோவில்பட்டி திகழ்ந்தது. தமிழிலக்கியத்துக்கு யாராலும் புறக்கணிக்க முடியாத படைப்பாளிகளான கு.அழகிரிசாமி, கி.ரா, பூமணி, தேவதச்சன், தமிழ்ச்செல்வன், கோணங்கி, சோ.தர்மன் போன்றவர்களைக் கொடையாகக் கொடுத்திருக்கிறது. அதேபோல நாவல், சிறுகதை, கவிதை, என்று எல்லாவகைமைகளிலும் தமிழிலக்கியத்துக்கு குறிப்பிடத்தகுந்த படைப்புகளைப் பங்களித்திருக்கிறது.

5) உங்கள் சிறுகதைகள் குறித்த சிறந்த மதிப்பீட்டினை க.நா.சு போன்றவர்கள் அளித்தனர். ஆனால் அந்த அளவுக்கு நீங்கள் நெருக்கமாகச் செயல்படும் இயக்கங்கள் உங்கள் படைப்புகள் மீது ஆக்கப்பூர்வமான விமர்சனங்களை முன் வைத்ததா?

என்னுடைய முதல் சிறுகதைத்தொகுதியான யாவர் வீட்டிலும் வெளியான போது க.நா.சு. அதைப்பாராட்டி எழுதியிருந்தார். அவருக்கு அந்தத் தொகுதியைக் கொடுத்தது வெங்கட்சாமிநாதன் என்று கேள்விப்பட்டேன். பின்னர் வெங்கட்சாமிநாதன் சாகித்ய அகாடமி வெளியிட்ட தமிழ்ச்சிறுகதைகளின் ஹிந்தி மொழிபெயர்ப்பு நூலிலும் என்னுடைய இரண்டாவது சிறுகதைத்தொகுதியான நீலக்கனவு நூலிலிருந்து அய்யம்பெருமாள் என்றொரு மனிதர் என்ற கதையைத் தேர்ந்தெடுத்து மொழிபெயர்த்துச் சேர்த்திருந்தார். நீலக்கனவு தொகுதிக்கு லில்லிதெய்வசிகாமணி சிறப்புப்பரிசும் கிடைத்தது. நான் சார்ந்திருக்கும் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் மிக முக்கியமான எழுத்தாளர்களான மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, கந்தர்வன், தமிழ்ச்செல்வன், அவ்வப்போது என் படைப்புகள் குறித்து ஆக்கபூர்வமான விமர்சனங்களைச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அமைப்பிலிருந்து எந்த ஒரு எழுத்தாளருக்கும் விமர்சனம் செய்வதற்கான எந்த ஏற்பாடும் இல்லை.

6. அதிகம் மறுக்கப்பட்ட (கவனிக்கப்படாத) சிறுகதை எழுத்தாளராகச் அதிகமாகச் சொல்லப்படுகிறீர்கள்.. ஏன் கவனிக்கப்பட வில்லை?

அப்படி மொத்தமாகக் கவனிக்கப்படாத எழுத்தாளர் என்று சொல்லிவிட முடியாது. ஆனால் போதுமான அளவுக்குக் கவனிக்கப்படவில்லை என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். அதோடு இதெல்லாம் ஒருவகையில் ரிலேட்டிவ்வான விஷயம். இதில் இன்னும் சில விஷயங்களையும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். எந்த ஒரு படைப்பாளிக்கும் தான் முழுவதும் கவனிக்கப்பட்டதாகவோ, தன் படைப்புகள் பரவலாக வாசிக்கப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்பட்டிருப்பதாகவோ திருப்தி வராது. மற்றொன்று இன்றையச் சூழ்நிலையில் ஒரு படைப்பாளி கவனிக்கப்படுவதற்கு அவருடைய எழுதினால் மட்டும் போதாது. அதாவது எழுதுவது, புத்தகம் போடுவது,என்பதோடு மட்டும் முடிந்துபோவதில்லை. அதை புரோமோட் செய்ய அந்தப்படைப்பாளியே எல்லாமுயற்சிகளையும் எடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. இலக்கிய நண்பர்களுக்கு, எழுத்தாளர்களுக்கு விமர்சகர்களுக்கு, அனுப்பி அவர்களிடமிருந்து கருத்துகளைக் கேட்பது, கூட்டங்கள் நடத்துவது, மதிப்புரைகளை எழுதி வாங்கி அதை சரியான பத்திரிகைகளில் வரவழைப்பது, என்று படைப்பாளியே தன்முனைப்புடன் இறங்கி வேலை செய்யவேண்டும். எல்லாம் சரியாக அமைந்து, அந்தப்படைப்பும் நல்ல படைப்பாக அமைந்து விட்டால் பரவலாக கவனிக்கப்படுதலும் அங்கீகரித்தலும் நடைபெறுகிறது. இன்றைய உலகமயச்சூழலுக்கு ஏற்ப இது போட்டிப்பந்தயமாகவே மாறி விட்டது. எல்லோரும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். என்னைப்போல தன்முனைப்பு குறைவான எழுத்தாளர்களுக்கு தற்செயலாக ஏதாவது நடந்தால் தான் உண்டு

7. சோஷலிச யதார்த்த வாதம் கிட்டத்தட்ட காலாவதி ஆகிவிட்ட இன்றைய சூழலை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

வாழ்க்கையை இசங்களுக்குள் அடக்க முடியாது. ஆனால் வாழ்க்கையில் எல்லா இசங்களுக்கும் இடமிருக்கிறது. அதுதான் இந்த வாழ்க்கையை வசீகரமிக்கதாக ஆக்குகிறது. எனவே சோசலிசயதார்த்தவாதம் முற்றிலும் காலாவதி ஆகிவிடாது என்று நினைக்கிறேன். மானுடவாழ்வில் பொருளில்லாமை, ஏற்றத்தாழ்வு, சமநிலையின்மை, இருக்கும்வரை சோசலிசயதார்த்தவாதம் இருந்து கொண்டேயிருக்கும் மாறியுள்ள சூழலுக்கேற்ப தன்னை புணருத்தாரணம் செய்து கொள்ளும்..

8. நீண்டகாலமாக தமுஎச போன்ற அமைப்பில் செயல்படுகிறீர்கள். ஒருகாலத்தில் புதுமைப்பித்தனையே வறட்டு இலக்கியவாதி என்றனர். கு.ப.ரா போன்ற மேதைகளை நச்சிலக்கியம் என்றனர். புதுக்கவிதை எழுதுபவர்கள், சிறுபத்திரிகை ஆதரவாளர்கள், வீதி நாடகம் போடுபவர்களை சி ஐ ஏ ஏஜண்ட் என்றனர். இப்போது அந்தத் தடமே இல்லாமல் மாறியிருக்கிறது. இந்த மாற்றத்தை அமைப்பு ஏற்றுக்கொள்கிறதா? ஒரு உண்மையான கலைஞன் இவற்றைச் சகித்துக் கொள்வதெப்படி?

படைப்பாளிகளும் பண்பாட்டு ஊழியர்களும் கொண்ட கலாச்சார அமைப்பில் கலை இலக்கிய,பண்பாட்டு விஷயங்களை விட பொருளாதார அரசியல் காரணிகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்ததாலும், அமைப்பு அப்போது தான் பாலபருவம் தாண்டியிருந்ததாலும் முதிர்ச்சியின்மையானாலும் சில விஷயங்கள் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட்டன. சில விஷயங்கள் தவறாகப் பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டன. ஆனால் அமைப்புக்குள்ளிருந்து நடந்த போராட்டங்களினால் வெகுசீக்கிரத்திலேயே தவறான தன் புரிந்துகொள்ளலை சரிசெய்து கொண்டது. சரி செய்து கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் எந்தக்காலத்திலும் அமைப்பிலுள்ள படைப்பாளிகளைக் கட்டுப்படுத்தியதோ, படைப்பு சுதந்திரத்தில் தலையிட்டதோ இல்லை. இன்றையச்சூழலில் இத்தகையதொரு பண்பாட்டு அமைப்பின் தேவையை கட்டாயம் எல்லோரும் உணரமுடியும்.

9. தற்போது இலக்கியம் சார்ந்த செயல்பாடுகள் அடையாளம் சார்ந்ததாக, சாதி, மொழி மற்றும் இனக்குழு என்ற வட்டங்களுக்குள் சிக்குண்டிருக்கிறது. அல்லது கட்சி சார்ந்த அதிகார அரசியலை மையப்படுத்தியதாக உள்ளது. இந்த வட்டங்களுக்குள் இல்லாத ஒரு படைப்பாளி காணாமல் போகும் நிலை உள்ளது? (விருப்பம் இருந்தால் பதிலளிக்கலாம்.)

90-களுக்குப்பின் எழுந்து வந்த பின்நவீனச்சூழல் சமூகத்தை அடையாள அரசியலால் கூறு போட்டது. அதன் விளைவாக சாதிய, இன, மொழி சார்ந்த முக்கியத்துவம் முன்னுக்கு வந்தது. சமூகத்தின் விளைபொருளான இலக்கியமும் அதன் தாக்கத்திற்கு உள்ளானது. இன்று குழுசார்ந்த படைப்பாளிகளும் அதிகாரமையம் சார்ந்த படைப்பாளிகளும் தங்களுடைய அடையாளம் சார்ந்த படைப்புகளை முன்னிறுத்துகின்றனர். இன்று மதிப்பீடுகளை நீங்கள் விலைக்கு வாங்கி விடலாம். உருவாக்கலாம். விற்கலாம். இத்தகையச் சூழலில் எந்தக்குழுவையும் சாராமல், எந்த அடையாள அரசியலின் வலையிலும் சிக்காமல் ஒருபடைப்பாளி இருப்பதென்பது மிகப்பெரிய சவால். இந்தச் சவாலை எதிர்கொள்ள முடியாமல் படைப்பாளிகள் ஏதாவது ஒரு அடையாளக்குழுவில் இணைந்து கொள்கிறார்கள். இன்றைய நவீன வாழ்க்கையின் நெருக்கடிகளைப் பிரதிபலிக்கிற படைப்பாளிகள் இந்த நெருக்கடிகளின் வேரைத் தேடிச் செல்ல விருப்பமில்லாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். இந்தச் சூழலைப்புரிந்து கொள்வதற்கும், படைப்பியக்கத்தில் இயங்குவதற்கும் மார்க்சியம், துணை செய்யும் என்று நம்புகிறேன்.

10. இன்றைய முக்கியப் பண்பாட்டு விழுமியங்களாக எவற்றைக் குறிப்பிடுவீர்கள்?

இன்றைய முக்கியமான பண்பாட்டு விழுமியம் என்று சொல்லும்போது அடையாள அரசியலின் விளைவாக மக்களை சிறு சிறு கூறுகளாக பிரித்து வைத்திருக்கும் சாதிய அடையாள பண்பாட்டு அரசியல் தான் முக்கியமானதாகத் தோன்றுகிறது.90-களில் சாதிய அரசியல் முன்னுக்கு வந்ததின் விளைவு பெரியார், அம்பேத்கர் போன்ற சமூக சிந்தனையாளர்கள் சாதியத்துக்கு எதிராக நீண்ட காலமாகப் போராடி மக்கள் மனதில் ஏற்படுத்தியிருந்த முற்போக்கு ஜனநாயக உணர்வை சடுதியில் மாற்றி விட்டது. இதில் விநோதம் என்னவென்றால் எந்த சாதியம் ஓழிய தன் வாழ்நாள் முழுவதும் பாடுபட்டார்களோ அந்தத் தலைவர்களை சாதிய அடையாளக் கட்சிகளே தங்கள் பதாகைகளில் பொறித்துக் கொண்டனர். இப்போது சாதியத் தூய்மை பற்றிப் பேசவும் அதற்காக சாதி மறுப்பு திருமணங்களை எதிர்க்கவும் துணிந்துள்ளனர். தொல்காப்பியக்காலத்திலிருந்தே உருவாகி வர்ணாசிரமக்கோட்பாடு முறை இன்னும் தன் இளகவில்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது. ஒரே நேரத்தில் உலகமயமாக்கலின் விளைவாக உணவு, உடை, பழக்கவக்கங்கள் ஆகியவற்றில் மேற்கத்திய மனதையும், உள்ளே அழுகிப் புழு வைத்த சாதிய மனமும் கொண்டு இன்றைய சிவில் சமூகம் இருக்கிறது. இத்தனை சீக்கிரமாய் இது மீண்டும் உயிர்த்தெழ வேறு சில காரணங்களும் இருக்கின்றன. இடதுசாரிகளிடம் பண்பாட்டு விழுமியங்கள் குறித்த அக்கறையின்மை, சாதியத்தை எதிர்கொள்ள திட்டமின்மை, பண்பாட்டுத்தளத்தில் பிற மாற்றுப்பண்பாட்டுச் சிந்தனையாளர்களுடன் ஒருங்கிணைப்பின்மை என்று சொல்லலாம். ஒரு விரிந்த அளவில் இடதுசாரிகள், அம்பேத்கரியவாதிகள், பெரியாரியவாதிகள், பெண்ணியவாதிகள், பாலினச்சிறுபான்மையினர், சமூகமாற்றத்தில் அக்கறையுள்ள அறிவுஜீவிகள், இலக்கியவாதிகள், முற்போக்குச் சிந்தனையுள்ளவர்கள், உண்மையான ஜனநாயக எண்ணம் கொண்டவர்கள், என மாற்று பண்பாட்டு ஆதரவாளர்களை ஒருங்கிணைத்து பண்பாட்டுத் தளத்தில் ஒரு குறைந்தபட்ச செயல்திட்டத்தை உருவாக்க வேண்டும். இன்று உடனடியாக செய்ய வேண்டிய காரியம் இது என்று உணர்கிறேன்.

11. மொழிபெயர்ப்பில் ஈடுபட நேர்ந்தது எப்படி?

மலையாளத்திலிருந்து வைக்கம் முகமது பஷீரின் சப்தங்கள், மலையாளச்சிறுகதைகள், எம்.டி.வாசுதேவன் நாயரின் தயா, மாதவிக்குட்டி கதைகள், முல்லக்கோயாவின் லட்சத்தீவின் ராக்கதைகள், லட்சத்தீவின் கிராமியக்கதைகள், கிரேஸியின் சிறுகதைகள், குழந்தைகளுக்கான சிறிய படக்கதைகள் ஐம்பது புத்தகங்களை மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன். 80-களில் இலக்கியநூல்கள் வாசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது மலையாள இலக்கியத்தின் மீதும், வங்க இலக்கியத்தின் மீது ஒரு ஈர்ப்பு இருந்தது. குறிப்பாக பஷீரின் இளம்பருவத்துத்தோழியும், பாத்தும்மாவின் ஆடும், எங்கள் தாத்தாவுக்கு ஒரு யானை இருந்தது, என்னை மிகவும் கவர்ந்தன. எனக்கு வேலை கிடைத்து சேர்ந்த ரயில்வே ஸ்டேஷனில் என்னுடன் பணிபுரிந்த சகாவான டி.என்.வெங்கடேஸ்வரனிடம் அட்சரம் கற்றுக்கொண்டு மலையாளம் படித்தேன். பின்னர் நெய்வேலி மூழிக்குளம் ஆர்.சசிதரனும், குறிஞ்சிவேலனும் என்னுடைய மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகளில் உதவியவர்கள்.

12.மண்டோ மொழிபெயத்த அனுபவம்..?

மண்ட்டோ நம் காலத்தின் கலைஞன். இருபதாம் நூற்றாண்டின் மனசாட்சியின் குரல். வாழ்வின் குரூரங்களை யாருக்கும் அஞ்சாமல் உரத்துச் சொன்ன உண்மையான கலைஞன். மனிதமனதின் அழுக்குகளை வெளிக்கொண்டுவந்தவன். கொந்தளிக்கும் சமூகச்சூழ்நிலையில் கொந்தளிக்கும் மனநிலையோடு நிலைதப்பி வாழ்ந்த கலைஞன் மண்ட்டோ. அவர் அவருடைய கதைகளில் எழுதிச் சென்ற மதவெறிப்பைத்தியநிலை இப்போதும் அழிந்துவிடவில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் இன்னும் பயங்கரமாகியிருக்கிறது. எப்போது வேண்டுமானாலும் எங்கு உரசினாலும் தீப்பற்றிக் கொள்ளும் நிலைமையிலேயே இருக்கிறது. இந்த ஆண்டு அவரது நூற்றாண்டு.

1990-களிலே முதன்முதலாக மண்டோ கதையை மொழிபெயர்த்தேன். இப்போதும் மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அவரது கதைகளை மொழிபெயர்க்கும்போது. அவருடைய கலைஆளுமையை வியக்காமல் இருக்க முடியாது. இப்போதும் மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்க வேண்டிய படைப்பாளியாக மண்ட்டோ இருக்கிறார். அவரை வாசிப்பதன் மூலமே நாம் மதவெறிப்பைத்திய நோய்க்கு ஆளாகாமல் நம்மை நிதானமாக பகுத்தறிவோடு வைத்துக் கொள்ளமுடியும் என்று நினைக்கிறேன்.

12. திரைக்கதை அமைத்த அனுபவம்?

திரைப்படத்துறை அநுபவம் தற்செயலானது தான். நாடகக்கலைஞர் அன்புத்தம்பி முருகபூபதி பாண்டிச்சேரி நாடகப்பள்ளியில் அவருடன் படித்த அவருடைய நண்பரான அஜித் எம்.கோபிநாத் ஒரு திரைப்படம் எடுக்கவிருக்கிறார் என்றும் அதற்கு உதவ முடியுமா என்று கேட்டு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். அதற்குப்பின் நினைவோடு கலந்துவிடு என்ற அந்தத் திரைப்படத்தின் திரைக்கதை, வசனம், பாடல்கள் எழுதும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டேன். ஏற்கனவே தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் சார்பில் பிரசாத் திரைப்படக்கல்லூரியில் திரைக்கதை பயிற்சி முகாமில் பங்கேற்றிருந்ததாலும், உலக இந்திய சினிமாக்களை அவ்வப்போது பார்த்து வந்ததாலும் எனது திரைப்பட அநுபவம் இனிமையாகவே இருந்தது. நிறையக் கற்றுக்கொள்ளவும் முடிந்தது. அனைத்துக் கலைகளும் சங்கமிக்கும் ஒரு கலையாக திரைப்படம் இருப்பதாலேயே எல்லோரையும் அது ஈர்க்கிறது. அதை இன்னும் வலிமையாக சமூக மாற்றத்தில் அக்கறையுள்ளோர் பயன்படுத்த வேண்டும்.

14.உங்கள் வாழ்க்கையின் முக்கிய தருணங்கள் எவை?

இது வரை அப்படி ஏதும் மிக முக்கியமாக ஏதும் நிகழவில்லை. இனிமேல் தான் நிகழவேண்டும்.

15. தற்போதைய புனைவிலக்கியம் எவ்வாறு இருக்கிறது?

பொதுவாகச் சொல்வதென்றால் இன்றைய புனைவிலக்கியம் மிக ஆரோக்கியமாக இருக்கிறது. இந்திய மொழிகள் எல்லாவற்றுக்கும் ஈடு கொடுக்கும் அளவிலும், ஏன் அதை விட மேலாகவும் நம்முடைய புனைவிலக்கியம் இருக்கிறது என்று பெருமையோடு சொல்லிக்கொள்ளலாம். பின்நவீனத்துவம் புனைவிலக்கியத்தில் சிலபல தடைகளை உடைத்தறிந்திருக்கிறது. விரிந்து பரந்த இது வரை இலக்கியம் கண்டிராத புதிய புதிய பிரதேசங்களை புனைவிலக்கியம் பதிவு செய்திருக்கிறது. வணிகப்பத்திரிகைகளிலும் சிறந்தபடைப்புகள் வருவது இந்தக்காலகட்டம் தான். ஆனாலும் சில விஷயங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. சிறு பத்திரிகைகளில் ஒரே மாதிரியான பாலியல் சார்ந்த அநுபவங்களைப் பேசும் கதைகளே பெரும்பாலும் வருகின்றன. முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் நவீனத்துவத்தின் புதிய சூழலை எதிர்கொள்ளத் தயங்குகிறார்கள். இன்றைய உலகமய, பழமைவாதச்சூழல் படைப்பாளிகள் முன் புதிய சவால்களை வைக்கிறது. அதை எதிர்கொள்ள தயாராக வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

நன்றி- த சண்டே இந்தியன் மார்ச் 2013.

பேனா தொலைந்து போகவில்லை

 

உதயசங்கர்

கலை தன்னைத் தேர்ந்து கொண்டவர்களை சூதின் புதிர்வழிகளுக்குள் சிக்க வைக்கிறது. விந்தையான வாழ்வின் கணந்தோறும் கலைஞன் தன்னை இழந்து கொண்டேயிருக்கிறான். ரத்தப்பலி கேட்கும் இந்த வாதனையை மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடே ஏற்றுக் கொள்கிற கலைஞனுக்கு தன் கலையைத் தவிர மற்ற எல்லாமே இரண்டாம பட்சம் தான். தன்னுடைய உன்னதமான வாழ்வுக்காக அல்ல மானுடத்தின் உன்னதவாழ்வுக்காகவே கலைஞன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் போராடுகிறான். இந்தப் போராட்டத்தில் பட்டினி கிடக்க நேர்ந்தாலும் கஞ்சனின் கைப்பணம் போலத் திரும்பத் திரும்பத் தன் கலையை உச்சிமுகர்ந்து நெஞ்சோடணைத்துக் கொள்கிறான். ஆனால் வாழ்க்கை சவால் விட்டுக் கொண்டே செல்கிறது. கைக்கும் வாய்க்குமான போராட்டத்தில் தன் கலையின் அத்துகளைக் கரையான்கள் அரித்து விடாமல் பாதுகாத்து வருவதே மிகப் பெரிய சாதனை.

கடந்த இருபது வருடங்களாகத் தான் எழுதிய கதைகளைத் தொகுத்து வெளியிட்டிருக்கும் மு.அப்பணசாமி எண்பதுகளில் கோவில்பட்டியிலிருந்து வேர் விட்டுக் கிளம்பிய இலக்கிய ஆளுமைகளில் ஒருவர். சுதந்திரப் பத்திரிகையாளராக, வாய்மொழி வரலாற்று ஆசிரியராக, நாடக ஆசிரியராக, எல்லோராலும் அறியப் பட்டவர். ஆறாம்திணை என்ற முதல் இணைய இதழின் ஆசிரியராகவும் பணியாற்றியவர். அவருடைய பேனா தொலைந்து போனது என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பில் அன்றாட வாழ்வின் நிகழ்வுகளினூடாக ஆழ்ந்த அர்த்தத்தைத் தேடிப் பயணப்படுகிற கதைகளாகக் கோர்க்கப் பட்டிருக்கின்றன.

சலிப்பூட்டும் அன்றாட வாழ்வின் கசங்கல்களின் இருளில் கலைஞனே தன் கலை மொழியின் மூலம் புதிய வெளிச்சத்தைக் காட்டுகிறான். பெரும்பாலான கதைகளில் பெண் என்ற படிமம் தன் பன்முகதரிசனத்தைக் காட்டுகிறவளாக உருவாகியிருக்கிறாள்.வாழ்வின் கொடூரங்களுக்குத் தன்னைப் பலி கொடுத்தவளாக வருகிறாள். “ தாயீயாக” அழிந்தபோதில் அக்காவாகக் ”கிணற்றில்” அம்மாவாகப் “ பஞ்சினிருளில் “ கண்ணம்மாவாக ”விரல்களின் ஸ்ருதியில் “ என்று அழுத்தமான சித்திரங்களாக மனதில் பதிகிற பெண்கள் நம்மைக் கலங்க வைக்கின்றனர். அதே போல விட்டேத்தியான, வன்முறை நிறைந்த ஏலாத அப்பாக்களும் வருகிறார்கள். தொகுப்பில் விரவிக் கிடக்கிற கதைகளின் வழியே அம்மா அப்பாவின் ஆகிருதிகள் வளர்ந்து வருவதை உணர முடிகிறது.

எல்லா எழுத்தாளர்களுக்குமே பழைய நினைவுகளைப் போற்றுதல் என்பது ஒரு இயல்பான குணாதிசயம். அப்பணசாமியும் பேனா தொலைந்து போனது, அனாந்தரம், நான் ஊருக்குத் திரும்பிப் போய்க் கொண்டிருக்கிறேன் அங்கு யாரும் இல்லை. போன்ற கதைகளின் வழியே தன் பால்ய கால வாழ்க்கையை, எழுதிப் பார்க்கிறார். மனித மன விகாரங்களைச் சொல்லும் கதைகளாக, இது கதையல்ல், அகம் பிரம்மாச்மி, பாஷாணகிரந்தம், போன்றவை திகழ்கின்றன.

தமிழில் மிகவும் அருகிப்போன உருவகக்கதையை நரிக்குரல் சிம்மம் வழியே எழுதியிருக்கிறார் அப்பணசாமி. வேலையின்மையின் வெம்மையை, வீட்டின் நெருக்குதல்களை, புளிச்சக்கைகளுக்கு நடுவே வெண் தாள் சுவடிகள் கதைகளிலும் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். அதிலும் குறிப்பாக புளிச்சக்கைகளின் நடுவே என்ற கதையின் வெறுமை நம்மை மூச்சடைக்க வைக்கிறது.

முதலில் இருக்கக்கூடிய மூன்று கதைகளும் மிகச் சமீபத்தில் எழுதப்பட்ட கதைகள் என்பது மொழி நடையிலும் உத்தியிலும் வெளிப்பட்டிருக்கிறது. மற்ற கதைகளின் மொழி அபூர்வமான கவித்துவமும் நுட்பமும் கூடிய மொழியாக அமைந்துள்ளது.

‘ ஆட்டு மந்தை போல் கடல் காற்று உடலை உராய்ந்து உராய்ந்து நீவி விட்டது’

-அனாந்தரம்

‘ குட்டியான செட்டைகள் கொண்ட குருவியின் மனம் அலையும் தூரத்துக்கும், நீண்ட செட்டைகள் கொண்ட கிறீச்சிட்டான் பறவையின் மனம் அலையும் தூரத்துக்கும் தன் மனதைப் படர விட்டு, சுண்டி இழுத்தாள்’.- தாயீ

’ தனது ஆழம் காணமுடியாது வறண்டு கிடந்த மனதைப் போல கானல் சுரந்து புதைந்த பள்ளம் போல வெட்ட வெளியில் ஒரு கிணறு’- கிணறு

‘ கான்கிரீட் கண்கள் நிறைந்த கபாலங்களாகக் கட்டிடங்கள் ‘- முரண் சிதைவு

நம்பிக்கைக்கும் அவநம்பிக்கைக்கும் இடையில் ஊசலாடி ஊசலாடி அவநம்பிக்கையின் இருள் பள்ளத்திலேயே விழுகிறவர்களாக அப்பணசாமியின் கதாபாத்திரங்கள் இருக்கின்றனர். இன்றைய வாழ்வின் நெருக்கடியும், அவலமும், அது தானே. ஒவ்வொரு கதையிலும் மொழிநடை, உத்தி, பாணி, என்று வெவ்வேறு விதமாக பரிசோதனை முயற்சிகளைச் செய்து பார்த்திருக்கிறார் அப்பணசாமி. இருளின் விதவிதமான வர்ணஜாலங்களைப் பிரதிபலிக்கிற தனித்துவமான கதைகளை எழுதியுள்ளார். வளமான தமிழ்ச் சிறுகதை உலகிற்கு பேனா தொலைந்து போனது மூலம் தன் அழுத்தமான வரவைப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

காலத்தின் நீள்பரப்பில், வாழ்க்கைப்போராட்டத்தில் கசப்பை விழுங்கி, விழுங்கி, கைத்துப் போன மன உலகில் தன்னை அவநம்பிக்கைவாதியென்று பிரகடனப்படுத்த வேண்டிய அளவுக்கு கொண்டு தள்ளியிருக்கிற சமூகச் சூழலில் அப்பணசாமி என்ற கலைஞன் தன் கலையின் மூலம் தன்னை நிருபித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதற்குப் பெரும் சாட்சியாக பேனா தொலைந்து போனது என்ற இந்தத் தொகுப்பு விளங்குகிறது. அப்பணசாமியின் கைப்பான புன்னைகையின் மீது கலை தன் ஒளியை வீசுகிறதே…….

பேனா தொலைந்து போனது

அப்பணசாமி

விலை – 60/

வெளியீடு – பாரதி புத்தகாலயம்

சென்னை -600018

நன்றி- புத்தகம் பேசுது.

நான் ஏன் எழுதுகிறேன்

அப்பணசாமி

நான் ஏன் எழுதுகிறேன்? நான் ஏன் எழுதத் தொடங்கினேன்? நான் எப்படி எழுதத் தொடங்கினேன்? எப்படி யோசித்தாலும் இப்போது எனக்குக் கிடைப்பது ஒரே பதில்தான்!

எழுதுவதுதான் எனக்கு மிக எளிதான தொடர்பு சாதனமாக இருந்திருக்கிறது. மிகவும் கூச்சசுபாவியான எனக்கு எழுதுவதுதான் தனிமையில் மேற்கொள்ளக்கூடிய காரியமாக இருந்திக்கிறது.

ஒவ்வொருவரும் அவரவருக்கான எளிதான சிறந்த தொடர்பு சாதனத்தைத் தேட முற்பட்டால் ஒவ்வொருவரும் வேறு வேறு முடிவுகளுக்குத்தான் வரவேண்டியிருக்கும். பலருக்குப் பேசுவதே மிக எளிதான தொடர்பு சாதனமாக இருக்கலாம். சிலருக்கு ஓவியம், வேறு சிலருக்குக் கவிதை, இசை, பாடல், கதை சொல்லுவது, பாட்டுக் கட்டுவது என பல வடிவங்களில் ஒன்று அவரவருக்கானதாக இருக்கலாம்.

என்னைப் பொருத்தவரை எனது பதின்மப் பருவத்தில் நான் எனக்குள் சுருங்கிப் போனேன். எனது கருத்துகளைப் பகிரங்கமாகச் சொல்லுவதில் தயங்கும் நிலை ஏற்பட்டது. அப்போது எழுதினால் மட்டுமே எனது எண்ணங்களைச் சிறப்பாகத் தெரிவிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை - நான் ஏழாவது படிக்கும்போதே ஏனோ எனக்கு ஏற்பட்டிருந்தது.

அநேகமாக எனது முதல் எழுத்து எனது 12ஆவது வயதில் எழுதிய போஸ்ட் கார்டு காகிதம் (கடிதம்)தான் என்று என்று நினைக்கிறேன். அது எனது அப்பாவுக்கு எழுதிய முதல் கடிதம். எனது வாழ்க்கையில் எனது அப்பாவுக்கு இரண்டே இரண்டு கடிதம்தான் எழுதியிருக்கிறேன் என்பது இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது. முதல் கடிதம் எழுதி சுமார் 25 வருசம் கழித்தே இரண்டாவது கடிதம் எழுத நேர்ந்தது. அக்கடிதத்துக்குப் பிறகு என் அப்பாவை நான் சந்திக்கவே முடியாமல் போய்விட்டது.

நான் எனது ஏழாவது வகுப்பை ஹாஸ்டலில் தங்கிப் படித்தேன். அங்கேயே பள்ளியும். கிறித்துவ மிஷனரி நடத்திய தர்மப் பள்ளிக்கூடம். ஹாஸ்டலுக்கும் பீஸ் கிடையாது. எனது ஊரில் இருந்து சுமார் 20 மைல் தொலைவு. தப்பித்துக்கூட ஓட முடியாது. எந்தப் பக்கம் ஆனாலும் குறைந்தது 5 கி.மீ நடந்து கடக்க வேண்டும். அது சாத்தியமில்லை. பிடித்து விடுவார்கள். பிடித்துவிட்டால் காலில் சங்கிலி போட்டு பிணைத்து விடுவார்கள். எனக்கு அதற்கெல்லாம் தைரியம் இல்லை. இருந்தாலும் இந்த வருசம் எப்படியும் தொலையட்டும், அடுத்த வருசம் இங்கு இருக்கக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தேன். பள்ளிக்கூடத்துக்கே அனுப்பாவிட்டாலும் பரவாயில்லை; இங்கு மட்டும் இருக்கக்கூடாது என்பது எனது வைராக்கியம். கிட்டத்தட்ட அங்குதான் தனிமை நோய் அல்லது தனிமை சுகம் என்னைப் பீடித்து இருக்கலாம்.

எனது வைராக்கியத்தை அப்பாவிடம் எப்படித் தெரிவிப்பது என்ற ஆராய்ச்சியின் முடிவாகத்தான் கடிதம் எழுதும் யோசனை பிறந்தது. மூணு காசுக்கு போஸ்ட் கார்ட் வாங்கி நாலே நாலு வரி எழுதிப் போட்டேன். எழுதிப்போட்டேன் என்றால் அது ஒன்றும் அவ்வளவு எளிதான காரியமில்லை. முதலில் எழுதுவதற்கு ஒரு ரகசியமான இடத்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அப்புறம் பள்ளி வளாகத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும். கார்டு வெளியே தெரியாதபடி உடலுக்குள் மறைத்து வைக்க வேண்டும். சர்ச்சுக்கு எதிர் தெருவில் இருக்கும் போஸ்டாபிஸ் திண்ணையில் ஏறி அதில் தொங்கும் பெட்டியில் போட வேண்டும். அப்போது ஒரு சுடுகஞ்சிகூட பார்த்திருக்கக் கூடாது. அப்படியான சாதனையோடு அந்தக் கடிதத்தை எழுதிப் போட்டேன். எந்த வரிசையிலும் முதலாவது நிற்கும் அளவுக்குக் குள்ளம். இப்போது யோசிக்கும்போது பாதிரியாரின் பார்வையை மீறி எந்தக் கடிதமும் அந்த ஊரைவிட்டுப் போயிருக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அப்போதுஎனது எழுத்தில் மயங்கித்தான், என்னை அப்பா, அங்கிருந்து விடுவித்தார் என மிகவும் நம்பினேன். அதனால் என்னால் சிறப்பாக எழுத முடியும் என்ற நம்பிக்கை அப்போதே துளிர் விட்டிருந்தது.

தொடர்ந்து வகுப்புகளிலும் கேள்விக்கான பதில்களை எழுதும் போது நானே வாக்கியம் அமைத்து எழுதுவது எனக்குப் பிடித்தமானதாக இருந்தது. பதில்களின் நடுவே தந்திரமாக எனது சொந்த வாக்கியங்களைச் சேர்த்துவிடுவேன். தமிழ்க் கேள்வித்தாளில் எனக்குப் பிடித்த கேள்விப் பகுதி வியாசம் (கட்டுரை) எழுதுவதாகவே இருந்தது. அதற்கு எந்த ஆசிரியருக்கும் 10க்கு 6 மார்க்குமேல் போட மனசு வராது.

அப்புறம் வீட்டில் தீப்பட்டிப் பசை நாற்றத்துக்குப் பயந்து தப்பித்து எங்கள் தெரிவில் உள்ள நூலகத்தில் ஒளிந்து கொள்ளும் பழக்கமும் இருந்தது. அங்கு என்னை அறியாமல் வல்லிக்கண்ணன், புதுமைப்பித்தன், ராசு நல்லபெருமாள், கு. அழகர்சாமி ஆகியோரின் புத்தகங்களைப் புரட்டிய நினைவும் இருக்கிறது. அவற்றில் என்னை ஆச்சரியப்பட வைத்தது தாகூர் கதைகளின் மொழிப்பெயர்ப்புப் புத்தகம் ஒன்று. அதில் நமது வீடுகளில் நடக்கக்கூடிய சம்பவங்கள் போலவே கூறப்பட்டிருந்தது. வீட்டில நடப்பதை எழுதினால் அதுவும் கதைதான் என்பதை அக்கதைகள் புரியவைத்தன.

வெகுசீக்கிரத்தில் நான் கணக்குப் புலி ஆகி விட்டேன். கணக்குப் பாடம் தவிர எதுவும் ரசிப்பது இல்லை. கடைசி வரை கணித மாணவனாகவே கழித்து விட்டேன். அதனால் பள்ளிக்கூட நாள்களில் கவிஞனாகும் கனவெல்லாம் இல்லை. படிப்பெல்லாம் முடியும் நேரத்தில் நண்பர்களில் பலர் வாசிக்கும் பழக்கம் உள்ளவர்களாக இருந்தனர். அந்தப் புத்தகத்தை நானும் வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

தண்டவாளத்தைத் தாண்டிப்போனால் சில புத்தகங்களைக் கண்ணில் காண்பிப்பார்கள். அப்படி ஜெயந்தன் சிறுகதைத் தொகுப்பு ஒன்றும், நீல பத்மநாபன் சிறுகதைத் தொகுப்பு ஒன்றும் வாசிக்கக் கிடைத்தது. ஒரு தொகுப்பின் தலைப்பு: சம்மதங்கள். பெரும்பாலும் நமது குடும்பங்களில் நடக்கும் சண்டை, சச்சரவுகளே கதைகளாக இருந்தன. எனக்கு ஒரே ஆச்சரியம். இதுதான் கதையா? அப்படின்னா ‘நம்ம கிட்ட எவ்வளவோ கதைகள் இருக்கே! என நினைத்தேன். ஏனென்றால் என் வீடு இது போன்ற சண்டைகளுக்கு ஜில்லாவிலேயே பிரபலமான வீடு. அப்போது நாமும் இதுபோல கதைகள் எழுத முடியும் என மீண்டும் நினைத்தேன். அதற்கேற்ற மாதிரி நான் ஏன் எழுதுகிறேன்? நான் எவ்வாறு எழுதக் கற்றுக்கொண்டேன்? நான் பயின்ற பல்கலைக் கழகங்கள் என்பன போன்ற எழுத்து குறித்த மார்க்சிம் கார்க்கி, லியோ டால்ஸ்டாய். அலெக்சி டால்ஸ்டாய், சோலோகவ், பிளாக்கனோவ் ஆகியோர் எழுதிய புத்தகங்கள் (லியோ டால்ஸ்டாய், சோலகோவ். பிளாக்கனவ் எழுதிய கட்டுரை/புத்தகங்களின் தலைப்புகள் திடீர் என நினைவுக்கு வரவில்லை) படிக்கக் கிடைத்தன. அந்தப் புத்தகங்களில் எழுத்து என்பது ’பயிற்சிதான்; தொடர்து முயற்சி செய்தாக் யாரும் எழுத்தாளனாகிவிட முடியும் என்பதைத் திரும்ப, திரும்பக் கூறினர். இவ்வாறு எனக்குக் கிடைத்த தொடர் நம்பிக்கை எழுதாமல் முடியாது என்ற நிலையை உருவாக்கியது. எழுதத் தொடங்கினேன்.

மேலும் அது ரகசிய உலகமாக இருக்கிறது. பேசினால் சிந்திய வார்த்தைகளை அள்ள முடியாது. ஆனால் எழுத்தில் திருத்தி எழுத முடிகிறது. எண்ண ஓட்டங்களுக்கும் அதை எழுதிமுடிப்பதற்கும் இடையேயான் இடைவெளி பாதுகாப்பானதாக இருக்கிறது. எழுதுவது ஒரு முதிர்ச்சியடைந்த மனிதனின் செயலாக இருக்கிறது. எழுத்து. கள்ளுக் குடித்தது போன்ற போதையைத் தருகிறது. அது பத்திரிகையில் பிரசுரமாகும்போது நான் உயரமானவனாக உணர்கிறேன். என் எழுத்தால் வாசக மனதைக் ககக்கிப்பிழிந்துவிட நினைக்கிறேன். அது அழியாது என நினைக்கிறேன்.

இவ்வளவும் தெரிந்தும் நான் ஏன் தொடர்ந்து எழுதவில்லை என்பது மீதி புராணம்!

வெயில் மழையெனப் பொழியும்

 

வெயில் மழையெனப் பொழியும் நிலவெ ளியிலிருந்து...

ஒவ்வொரு ஊரும் பேசிக்கொண்டேயிருக்கிறது. ஆனால், யாரும் அதைக் கேட்பதில்லை. அவசரங்களின் சக்கரத்தை காலில் கட்டிக்கொண்டு, எப்போதும் ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும்நமக்கு, யார் பேசுவதை கேட்கத்தான் நேரமிருக்கிறது? அல்லது பொறுமை இருக்கிறது? வீட்டில்மனைவி பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள். குழந்தைகள் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், யாரும்கேட்பதில்லை. வெளியே ஊர் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. நம்முடைய தெரு பேசிக்கொண்டிருக்கிறது.நாம் பார்த்து, பார்த்து கட்டிய வீடு பேசிக் கொண்டிருக்கிறது. வாடகைக் குடியிருப்புகளும்கூடவாய் ஓயாது சலசலவென பேசிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், கேட்பதற்குத்தான் யாரும் இல்லை.

ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும்,அலைபேசிகளும், தொலைக்காட்சிகளும், சினிமாக்களும் சுருட்டி வைத்தக் கொண்டிருக்கின்றன. நம்முடைய பெரும்பாலான பொழுதுகளைஅங்குதான் சலவழிக்கிறோம். உயிருள்ள, ஜீவத் துடிப்புமிக்க வாழ்வின் நொடிகளை அங்கே இழந்த கொண்டிருக்கிறோம்.ஒரு ஊர் என்பது வெறும் பூகோள வரைபடமோ,வருவாய்த்துறை வரைபடமோதேர்தலுக்கான வார்டுகளோ, தெருக்கள லல. ஊர் என்பது உயிருள்ள ஒரு ஆன்மா.முதன்முதலாகஒரு இடத்தைத் தேர்ந்தெடத்து,அதில் குடியேறி, காட்டைத் திருத்தி கழனியாக்கிய மக்கள்கூட்டத்தின் ஆன்மா அதில் இருக்கிறது. நாம் குடியிருக்கும் ஊரின் ஒரு துளி மண் கூட வரலாற்றைப்பேசும். என்றாவது நாம் அதைக் கேட்டிருப்போமா. ஒவ்வொரு ஊருக்கும் ஒரு மணம் இருக்கிறது.

சென்னையில் இறங்கியவுடன் சுண்டவைத்த பழைய கறியும், பேக்கரியின்புதிய சுவையும் கலந்த ஒரு நெடி வீசுவதைப் பார்க்கலாம். மதுரையின் எல்லையில் வரலாற்றின்பழைய வாசம் வீசும் மலர் மணத்தை நுகரலாம். பலசரக்குக் கடையின்மணம் விருதுநகரென்றால்,கரிமருந்தும் சாக்கடையும் கலந்து வீசும் சாத்தூர். கரிசல் விருவுகள் விட்ட வெப்ப மூச்சுஉடலில் வருட, வெயிலின் தீய்ந்த வாடை வீசும் கோவில்பட்டி.

திருநெல்வேலி எல்லை வந்ததும், வயக்காட்டிலிருந்து எழுந்து வரும்நீர்மையான குளிர்காற்றில் மனசு கரைந்துவிடும். தூத்துக்குடியில் உயிர்மீனின் கவிச்சிவீசும். கருவாட்டின் தீவிர வாசனை ராமேஸ்வரத்தில். இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கலாம்.ஒவ்வொரு ஊருக்கு ஒரு மணம் இருப்பதைப்போல, ஒவ்வொரு ஊருக்கும் ஒரு குணமும் இருக்கிறது.என்றாவது இதையெல்லாம் யோசித்திருப்போமா? ஆனால், எல்லாவற்றையும் சொல்வதற்கு ஊர் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

இப்படித்தான் ஒரு நாள் என்னுடைய சொந்த ஊரான கோவில்பட்டியிலுள்ளகதிரேசன் கோவில்மலையில் அந்திசாயும் பொழுதில் உட்கார்ந்திருந்தேன். சூரியனின் கடைசிக் கிரணம் அடிவானத்துக்குள் மறைந்து கொண்டிருப்பது தெரிகிறது. திடீரென ஒரு காற்று தரையிலிருந்துமலையை நோக்கி எழும்பி வருகிறது. கரிசல் வெளியின் விருவுகள், பகலில் வெயிலைத் தின்றுமுடித்து, பின் விட்ட ஏப்பம்தான் அது. காற்று, உடலெங்கும் வீசியடங்கியதும் பேரமைதிவந்து என்னருகில் உட்கார்ந்து கொண்டது.

எனக்கெதிரே கவிந்து வரும் இருளில், நகரம் ஒவ்வொரு கண்ணாய் இமைமூடி, திறந்தும் விழித்தும் பார்க்கிறது. எங்கும் நிசப்தம் தன் போர்வையை விரித்துக் கொண்டிருந்தது. தூரத்தில் எங்கோ கேட்கும் ஒரு பாடலோ, தேசிய நெடுஞ்சாலையில் விரைந்துசெல்லும் ஒரு வாகனத்தின் ஹாரன் சத்தமோ நிசப்தப் போர்வையின் ஓரங்களை உலைத்துக் கொண்டிருக்க,மனம் சலனமற்றிருந்தது.

அப்போதுதான் அந்த முணுமுணுப்பு கேட்டது. மெல்ல அங்கமிங்கும்திரும்பிப் பார்த்தேன். எந்த அரவமும் இல்லை. சில நொடிகள் அமைதி.மறுபடியும் அதே முணுமுணுப்பு.இப்போது இன்னும் தெளிவாய் பேசத் துடித்துக் கொண்டேயிருக்கிற என் ஊரின் குரல்.

‘‘இரவில் மட்டும் எப்படி நீ இவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாய்?’’ எனக்குள்ளாக

அதனிடம் கேட்கிறேன்.

‘‘இரவில்தான் நான் பிறக்கிறேன். இரவில்தான் நான் வளர்கிறேன்..இரவில்தான் நான் பருவமடைகிறேன்.. இரவில்தான் நான் என் காயங்களை, வலியை, வேதனையை ஆற்றிக்கொள்கிறேன். என் வரலாற்றை திரும்பிப் பார்க்கிறேன். என் மக்களோடு ஆத்மார்த்தமாக உறவுகொள்கிறேன். இரவுதான் உயிர்களின் சூட்சுமம் பொதிந்த ரகசியவெளி...’’

நான் எதுவும் பேசவில்லை. அதன் குரலில், வெக்கையினால் ஏற்பட்டகமறல் குறைந்து, ஈரம் கூடியிருந்தது. அப்படியே அது எனக்குள்ளாக இறங்க, இப்போது நான் பாறையாகிவிட்டிருந்தேன். நான் கதிரேசன் மலையாகிவிட்டேன். நான் என் நகரமாகிவிட்டேன்.என் குரலே மாறிவிட்டது. என் உடல், என் ஊரின் மீது அந்தரத்தில் மிதந்து கொண்டிருந்தது.

மதுரையை ஆண்ட ராணி மங்கம்மாள் ஆட்சிக்காலத்தில், மதுரையிலிருந்துதெற்கு நோக்கி போடப்பட்ட மண்சாலை, கோவில்பட்டி என்ற பெயரறியா கிராமத்தை ஊடறுத்துச்சென்றது. அன்றிலிருந்து வளரத் தொடங்கிய ஊர், இன்னும் இன்னும் வளர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது.அருகிலிருந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த எட்டையபுரம், கயத்தாறு, கங்கைகொண்டான்,கடம்பூர், இளையரசனேந்தல் போன்ற ஊர்களைத் தாண்டி வளரத் தொடங்கியது.

பிரிட்டிஷாரின் தண்டவாளங்கள், மேலும் முக்கியத்துவம் பெற வைத்தன.பருத்தி அமோகமாக விளையும் மானாவாரி விவசாயம் என்பதால், லாயல் மில்லும் லட்சுமி மில்லும்வந்தன. பொய்த்த மழை, உழைப்பை மலிவாக்கியது. சிவகாசியிலிருந்து சாத்தூர் வழியாக தீப்பெட்டியாபீஸ்மெல்ல மெல்ல நடந்து வருகிறது. கிராமம் நகரெமென அரிதாரம் பூசிக்கொள்கிறது.

மகாகவி போகும்போதும் வரும்போதும் இந்த ஊரில்தான் ரயிலேறுகிறான்.இது, ஞானச்செருக்கின் சுவடுகள் படிந்த பூமி. தியாகத் திருவுருவாம் வ.உ.சி.கூட இங்கு அமைந்திருந்த முன்சீப் கோர்ட்டில் வக்கீல் தொழில் பார்த்தவர்தான். அவரது சுவாசம் இந்தஊரில் கலந்திருக்கிறது. இசைமேதை விளாத்திகுளம் சாமிகளும், நாதஸ்வர இசையின் மகத்தானகலைஞன் காருக்குறிச்சி அருணாசலமும் இங்கே வாழ்ந்து, இசையின் ஸ்வரங்களை காற்றில் கலக்கச்செய்துள்ளனர். திருவாதிரை இசைவிழா மூலம், எண்ணற்ற சங்கீத மேதைகள் கோவில்பட்டிக்கு வந்துபோயுள்ளனர். ஓவிய மேதை கொண்டைய ராஜு வாழ்ந்த பெருமையும் கோவில்பட்டிக்கு உண்டு. அவருடையசீடர்களான டி.எஸ்.சுப்பையாவும், ராமலிங்கமும் புகழ்பெற்றது இந்த நகரத்தில்தான்.

ஒன்றா, இரண்டா? பிரிட்டிஷாருக்கு எதிரான போராட்டங்களையும், சுதேசிசர்க்காருக்கு எதிரான போராட்டங்களையும்ம் வளர்த்தெடுத்த இந்நகரம், வெயிலோடு பிறந்து, வெயிலோடு வளர்ந்து போராடும் மக்களின் போராட்ட குணத்தோடு வளர்ந்து கொண்டேயிருந்தது.மின் உயர்வுக்கு எதிரான விவசாயிகளின் மாட்டுவண்டி போராட்டத்தில், போலீஸ் துப்பாக்கிச்சூட்டில்குறிஞ்சாக்குளம் கந்தசாமி நாயக்கர் தியாகியானார். கூப்பிட்ட குரலுக்கு நடந்தோ, சைக்கிளிலோவரும் மக்கள் தொண்டன் சோ. அழகர்சாமியை, இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சார்பில் ஐந்து முறைசட்டமன்றத்துக்கு அனுப்பிய பெருமைமிகு நகரம் இந்நகரம்.

காலம் மாறுகிறது. புதிய தலைமுறைகளுடன், புதியனவும் வந்து சேர்ந்தன.தமிழ்ச் சிறுகதை மேதை கு.அழகிரிசாமி தமிழிலக்கியத்துக்கு பெருமை சேர்க்கிறார். கரிசல் இலக்கியப் பதாகை தாங்கி, கி.ராஜநாராயணன் புறப்படுகிறார். அவருக்குப் பின்னால் ஒரு பெரும்படையேகிளம்பிற்று. பூமணி, தேவதச்சன், கௌரிஷங்கர், தமிழ்ச்செல்வன், வித்யாஷங்கர், ஜோதிவிநாயகம்,சமயவேல், சொ.தர்மன், கோணங்கி, உதயசங்கர், அப்பாஸ், நாறும்பூநாதன், அப்பணசாமி, ஓவியர்மாரீஸ், நடிகர் சார்லி என பெரும் கூட்டமே தமிழ் கலை இலக்கிய வெளியை ஆக்கிரமித்துக்கொள்கிறார்கள்.

இதன் விளைவு, நவீன ஓவியர் பிகாசோ கோவில்பட்டிக்கு வந்து சேர்கிறார்.தொடர்ந்து டால்ஸ்டாயும், தாஸ்தயேவ்ஸ்கியும், கார்க்கியும், எமிலிஜோலாவும், நட்ஹாம்சனும், மாப்பசானும், செல்மாலாகர்லவ்வும், தாமஸ்மானும், பால்சாக்கும் நகரத்துத் தெருக்களில்டீ குடித்துக் கொண்டு சிகரெட் புகைத்துக் கொண்டு திரிந்தனர். பாரீஸ் நகரத்து வீதிகளைப்போலகோவில்பட்டியெங்கும் கலையும், இலக்கியமும், காதலும் நிறைந்திருந்தது.

ஊர் என்பது கடைவீதிகளின் எண்ணிக்கையோ, சினிமா தியேட்டர்களின் எண்ணிக்கையோ, தெருக்களின் எண்ணிக்கையோ இல்லை. அதுவேறு. அதன் ஆன்மாவில் மண்ணின் சுவை,மொழி, பண்பாடு, பழக்க வழக்கங்கள், உணவுமுறைகள், இசை, கலை இலக்கியம், விளையாட்டு, வியாபாரம்என்று எல்லாம் கலந்திருக்கிறது. இப்படியாக நாம் வாழும் மண்ணின் குணம்தான் நமக்கும்இருக்கும்.பிரயாணத்தின்போது, சொந்த ஊரின் எல்லையைத் தாண்டுகிறபோது ஏற்படும்பிரிவாற்றாமையும், திரும்பி வரும்போது சொந்த ஊரின் எல்லை கண்களில் படும்போது ஏற்படும்மகிழ்ச்சியையும் சொற்களில் அடக்க முடியுமா?

பேச்சின் லயம் இன்னும் என் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது.நான் மீண்டும் ஒருமுறை என் இனிய ஊரான கோவில்பட்டியைப் பார்க்கிறேன். அதன் இதயத்துடிப்பைஉணர்கிறேன். என் மனம் விம்முகிறது. அதுவரை என்னைச் சூழ்ந்திருந்த இருளும் உறங்க ஆரம்பிக்கிறது.என் இரண்டு கைகளையும் விரித்து, மானசீகமாக என் ஊரை அணைத்துக் கொள்கிறேன். கையை விரித்துஅணைப்பது ஊரை நேசிப்பவர்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியப்படும். மெல்ல நகரத்தை நோக்கி காலடிஎடுத்து வைக்கிறேன்.

அதோ, கேட்கிறதா? உங்கள் ஊரின் முணுமுணுப்பு. காதுகளுக்கருகில்கேட்கும் கிசுகிசுப்பு, உங்கள் ஊரின் இதயத்துடிப்பு.

அந்தோன் சேகவ்வும் அப்பணசாமியும்

இப்போது யோசிக்கும் போது இப்படியெல்லாமா இருந்திருக்கிறோம் என்று ஆச்சரியம் வருகிறது. பழைய நினைவுகளை அசைபோடும் போது தோன்றும் அபூர்வமான முகபாவம் தோன்றுகிறது. இதழோரத்தில் சிறு கீற்று நிரந்தரமாய் தங்கியிருக்கிறது. அடடா என்ன வாழ்க்கை! எனக்கு மட்டுமா இப்படி நேர்ந்தது. நிறைய்ய நண்பர்களுக்கு இப்படி நேர்ந்து விட்டதே. ஏதோ உன்மத்தம் பிடித்தமாதிரி அலைந்து திரிந்தோமே விட்டேத்தியான, பற்றற்ற, தீவிரமான அந்த நாட்கள் இனி வருமா? அந்த அர்ப்பணிப்பின் கதகதப்பில் ஏற்கனவே கந்தகபூமியான கோவில்பட்டி மேலும் சூடாகிப் போனதே. கடந்த காலம் கடந்த காலம் தான். ஆனால் அதன் உயிர்த்துடிப்பு மிக்க ஸ்பரிசம் இன்னும் என் மனதில் அப்படியே இருக்கிறது.


கோவில்பட்டிக்கு வந்த சிறிது நாட்களிலேயே ஜோதிவிநாயகம் நண்பர்களிடம் ஆலோசித்து தேடல் என்று ஒரு பத்திரிக்கை அவர் தங்கி வேலை பார்த்த விளாத்திகுளம் முகவரியில் தொடங்கினார். பத்திரிக்கை வேலை சம்பந்தமாக எப்போதும் யாராவது ஒருவர் விளாத்திகுளத்தில் இருப்பதாக ஆகிவிட்டது. சிலசமயம் சாயங்காலம் கோவில்பட்டி நண்பர் குழாமே விளாத்திகுளத்திற்கு வந்துவிடும். பல நேரம் நான் இருப்பது விளாத்திகுளமா கோவில்பட்டியா என்ற சந்தேகம் ஏற்படும். அதே காரசாரமான விவாதங்கள் விமரிசனங்கள், உரையாடல்கள், இடம் மட்டும் மாற்றம் கோவில்பட்டியில் காந்தி மைதானம். விளாத்திகுளத்தில் வைப்பாறு. கொஞ்ச நாட்களுக்கு விளாத்திகுளமும் அதிர்ந்தது. கோவில்பட்டிக்கு வருகிற இலக்கியவாதிகள் எல்லோருமே விளாத்திகுளத்திற்கும் போனார்கள். எனவே நான் எந்த நேரத்தில் எங்கே இருப்பேன் என்று எனக்கே தெரியாது. வீட்டில் ஒருபக்கம் வேலைக்குப் போகாமல் சுற்றுகிறானே என்ற கவலை இருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் பெரிய அறிவாளிகளுடனல்லவா, சுற்றுகிறான். பரவாயில்லை என்று ஆறுதலும் இருக்கும். இப்படி சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் போது எங்கள் நண்பர் கூட்டத்தில் புதிய வரவாக அப்பணசாமி வந்து சேர்ந்தார் புதிய ஊர் சுற்றியாக. அவர் முத்துச்சாமியின் நண்பர். முத்துச்சாமியே அவரை அறிமுகப்படுத்தினார். பார்த்தவுடன் எந்தப் மனப்பதிவையும் ஏற்படுத்தாத முகமுடைய அப்பணசாமி கோவில்பட்டி மெயின் ரோட்டில் அப்பாவுடன் சேர்ந்து துணி வியாபாரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். பிளாட்பாரக்கடை. சில நேரம் அவருடைய அப்பா இருப்பார். சில நேரம் அப்பணசாமி இருப்பார். எந்த நேரத்தில் யார் இருப்பார்கள் என்பது எங்களுக்குக் கடைசி வரைக் குழப்பம் தான். ஆனால் அவர்களுக்குள் ஒரு ஓப்பந்தம் இருந்தது போல் தான் தெரிந்தது. சிலசமயம் ஒன்றிரண்டு நாட்களுக்கோ அல்லது அதற்கு மேலோ அப்பணசாமியின் அப்பா கடையில் இருக்கமாட்டார் அப்பணசாமியிடம் கேட்டால் தெரியாது என்பார். இரண்டு பேரும் எப்போது சந்தித்து எப்போது பிரிவார்கள் என்றும் தெரியாது. அபூர்வமாகச் சந்திக்கும் வேளை ரெண்டு பேரும் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக் கொள்ள மாட்டார்கள். அவர்களது நடவடிக்கைகள் ஒரு விசித்திரமான கணித சூத்திரம் போலவோ அல்லது ஒரு தத்துவார்த்தமான மெளன நாடகக் காட்சி போலவோ இருக்கும்.


என்ன தான் முத்துச்சாமி அப்பணசாமியை அறிமுகப்படுத்தினாலும் முதலில் எங்களில் யாரையும் அப்பணசாமியிடம் நெருங்கவிடவில்லை. காரணம் தினசரி சாயங்காலம் அல்வாவும் மிக்சரும் அப்பணசாமி வாங்கிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். இல்லையென்றால் இரவில் புரோட்டா சால்னா வாங்கிக் கொடுப்பார். இந்த ரகசியத்தை எப்படியோ கண்டுபிடித்து சாரதி தான் சொன்னார். அவ்வளவு தான் டீக்கும் சிகரெட்டுக்கும் அல்லாடிக்கொண்டிருந்த நாங்கள் விடுவோமா. முத்துச்சாமிக்கு முன்பாகவே அப்பணசாமியிடம் ஆஜராகி கடையில் உட்கார்ந்து இலக்கியம் பேசிக் கொண்டிருப்போம். அவரிடம் ஒரு டீயும் சிகரெட்டும் வாங்கிய பிறகே அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று போவோம். நாளாக நாளாக எந்த நேரமாக இருந்தாலும் அப்பணசாமியைத் தேடிப்போவது என்றாகி விட்டது. அவருக்கும் அது பிடித்துப் போய் விட்டது.


ஒரு ஆறுமாசம் கழிந்திருக்கும் திடீரென அவருடைய கடை திறக்கப்படவில்லை. பலநாட்களாக திறக்காமல் போகவே நாங்கள் அப்பணசாமியைத் தேடி அவருடைய வீட்டிற்குப் போனோம். எந்த உணர்ச்சியுமில்லாத முகபாவத்தோடு எங்களாடு பேசிக்கொண்டிருந்தார். இனி கடை திறக்க முடியாது. அப்பணசாமி இருந்த நேரத்தில் துணி விற்ற பணத்தை அப்பணசாமி எடுத்து செலவு பண்ணியிருக்கிறார். அதே போல அவருடைய அப்பா இருந்த நேரத்தில் விற்ற பணத்தை அவருடைய அப்பா எடுத்துச் செலவு செய்திருக்கிறார். பிறகென்ன ? அப்பணசாமியும் எங்கள் கூட்டத்தில் சேர்ந்து விட்டார்.


தீவிர படிப்பாளியாக திகழ்ந்த அப்பணசாமி மிகக் குறைவாகவே பேசுபவராகவும் ஆனால் எழுத்தில் அழுத்தமாக தன் கருத்துகளை முன்வைப்பவராகவும் இருந்தார். கோவில்பட்டி யிலிருந்து சென்னை வந்து நண்பர்கள் வட்டத்தில் இணைந்தார். சென்னையின் அத்தனை நெருக்கடிகளுக்கும் ஈடுகொடுத்து தன்னை ஒரு சுதந்திரப்பத்திரிகையாளராக நிலைநிறுத்திக் கொண்டார். பின்னர் தமிழின் முதல் இணையதளப்பத்திரிக்கை ஆறாம் திணை ஆசிரியராகவும் இருந்தார். இப்போதும் சென்னையில் ஒரு வலுவான பத்திரிக்கையாளனாக நாடகாசிரியராக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்ககூடிய அப்பணசாமியின் தென்பரை முதல் வெண்மணி வரை என்ற நூல் தமிழ் இலக்கியத்தில் வாய்மொழி வரலாறு நூல்களில் ஒரு முக்கியமான பங்களிப்பு எனலாம். சென்னைக்குப் பஸ் ஏறிய போது நிச்சயமற்ற வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள அப்பணசாமியிடம் இருந்த தைரியம் எங்களுக்கில்லை.


அன்று பெளர்ணமி, விளாத்திகுளம் வைப்பாற்றுக்கு நடந்து போகிறோம். நான், ஜோதிவிநாயகம், அப்பணசாமி வைப்பாற்றின் மணல் நிலவின் வெள்ளையொளியில் மின்னுகிறது. ஏகாந்தமான வெளி, நிழலுருவங்களாக நாங்கள் வைப்பாற்றின் நடுவே மிதந்து சென்று கொண்டிருந்தோம். மணல் பரப்பின் குளர்ச்சி உடலெங்கும் பரவ அப்படியே உட்கார்ந்தோம். ஏதோ பேசிக் கொண்டு வந்தோம். எப்படியோ பேச்சு அந்தோன் சேகவ்வின் கதைகளைப் பற்றித் திரும்பிவிட்டது. எங்களுக்குள் உற்சாகம் பொங்கி விட்டது. ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் சேகவ்வின் கதைகள சொல்லிக் கொண்டு வந்தோம். ருஷ்ய எழுத்தாளரான அந்தோன் சேகவ் (1860  1904) உலகச் சிறந்த இலக்கியவாதிகளில் ஒருவர். நாற்பத்தி நான்கு ஆண்டுகள் மட்டுமே வாழ்ந்த சேகவ் தன் வாழ்நாளில் ஐநூற்று அறுபத்தியெட்டு சிறுகதைகளயும் நாடகங்களையும் எழுதியுள்ளார். அவருடைய சிறுகதைகளில் யதார்த்த வாழ்வினூடே தெரியும் அசாதாரணத்தை சொல்லுவார். உப்புசப்பற்ற சலிப்பான வாழ்க்கையை விவரிக்கும் போதே அதற்குள் இருக்கிற சுவாரசியத்தை சொல்கிற கலை அவருடையது. மகத்தான அந்த எழுத்துக் கலைஞனின் எழுத்துக்கள நாங்கள் கொண்டாடினோம். எங்களுக்கு மிகவும் பிரியத்திற்குரிவராக மாறியிருந்தார் அந்தோன் சேகவ்.


அப்பணசாமி சேகவ்வின் டார்லிங் என்ற கதையைப்பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தார். பேசப்பேச எங்கிருந்தோ ஒரு உன்மத்த நிலை அந்த நிலவு வெளியினூடே வந்து உடலில் புகுந்தது போல சிரிக்க ஆரம்பித்தார். நாங்களும் சிரித்தோம். எங்கள் சிரிப்பின் ஒலி குறைந்து நின்ற பிறகும் அப்பணசாமியின் சிரிப்பொலி கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தது. அது ஆந்திரேய் எபீமிச்சின் சிரிப்பாக இருந்தது. ஜோதிவிநாயகம் ஒரு கணம் பயந்து விட்டார். ஆனால் அந்த சிரிப்பின் ஒலிக் கோர்வை ஒரு இசைக் கோவையைப் போல நீண்டு கொண்டேயிருந்தது. ஆம் நாங்கள் சேகவின் ஆறாவது வார்டிலுள்ள பைத்தியங்களாக மாறியிருந்தோம். கலையின் உன்மத்தம் பிடித்த பைத்தியங்களாக அந்த இரவில் திரிந்தோம். மறக்கமுடியாத அந்த வைப்பாற்று இரவை மனம் கூடுகட்டிப் பாதுகாத்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. அவ்வப்போது எடுத்துத்துடைத்து விளக்கிப் புதுக்கி மீண்டும் அடைகாத்துக் கொள்கிறது. மீண்டும் வருமா அந்த நாட்கள் ! பைத்தியங்களாக சுற்றிய அந்த நாட்கள் ! எங்கள் அன்புக்குரிய அப்பணசாமி அந்தோன் சேகவ்வாக மாறிய அந்த நாட்கள் ! மீண்டும் வருமா !


சேகவ் எதையும் பலத்தகுரலில் பிரகடனம் செய்வதில்லை வாசகருக்கு நேரடியாய் அறிவுறுத்த முற்படுவதில்லை. ஆனால் சேகவின் கதைகள் படிப்போரைக் கலங்கச் செய்கிறவை. துயரம் தோய்ந்த புன்னகை புரிகிறவை. மென்மையானவை. அவரது தலைசிறந்த படைப்பாக ஆறாவது வார்டை ஜோதி விநாயகம் குறிப்பிடுவார். அதன் பலபகுதிகளை வாசித்தும் காட்டுவார். ஆம் நான் நோயுற்றவன் தான். ஆனால் நூற்றுக்கணக்கான பைத்தியக்காரர்கள் சுதந்திர மனிதர்களாய் வெளியே இருந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். சித்த சுவாதீனமுள்ளவர்களிடமிருந்து இவர்களை வேறுபடுத்தி இனங்கண்டு கொள்ளத்தெரியாத மூடர்களாய் இருக்கிறீர்கள் நீங்கள். இந்த ஒரே காரணத்தால் இவர்கள் சுதந்திரமாக வெளியே இருக்கிறார்கள். பிறகு ஏன் நானும் பரிதாபத்துக்குரிய இவர்களும் இங்கே கிடந்து அழிய வேண்டுமாம்...


எத்தனை சத்தியமான வார்த்தைகள். ஆறாவது வார்டு வேறொன்றுமில்லை நமது சமூகம் தானே என்றார் அப்பணசாமி. நான் அந்தோன் சேகவ்வை ஆராதிக்கிறேன்... என் மானசீகக் குருவாக வணங்கி மகிழ்கிறேன். பிரியத்துடன் அவர் கைகளப் பற்றிக்கொள்கிறேன். அந்தக் கைகளில் அப்பணசாமியின் சிரிப்பு அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது.

(எனது முன்னொரு காலத்திலே என்னும் நினைவுகளின் தொகுப்பிலிருந்து..)