படைப்பின் இயக்கம்

 

ஒரு படைப்பை அறிந்து கொள்ளுதல் – 5

படைப்பின் இயக்கம்

உதயசங்கர்

 

கலைஞனித்திலிருந்து வெளிப்படும் படைப்பு தன் வெளிப்பாட்டுச் செயல் முடிந்ததும் தாயிடமிருந்து தொப்புள்க்கொடி அறுந்த குழந்தையைப் போல சுயம்புவாகி விடுகிறது. அதன்பிறகு அந்தப் படைப்பின் மீது படைப்பாளிக்கு தன் படைப்பு என்ற உரிமையைத் தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை. ஏனெனில் படைப்பாளியிடமிருந்து வெளிப்பட்ட பிறகு தனித்துவமான உயிரியாக மாறி விடுகிறது. ஆனால் அந்த உயிரியை உயிர்த்தெழ வைப்பது வாசகனே. வாசகன் வாசிக்கும் வரை படைப்பு உறைநிலையிலேயே இருக்கிறது. வாசகன் அதை வாசிக்கும் போதே அது உயிர்பெறுகிறது. படைப்பு முழுமையடைகிற இடமாக வாசகனே இருக்கிறான். வாசகன் கண்களால் தொடும் வரை படைப்பு மண்ணில் புதைந்த விதையே போல் படைப்பு தற்காலிக உறக்கம் கொள்கிறது. அந்தப் விதையை மண்ணைக் கீறி மலரச் செய்வது வாசகனே.

ஆக, எழுத்தாளரிடம் பிறந்த படைப்பு வாசகனிடமே நிறைவடையுமென்பதைப் படைப்பாளிகள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதேநேரம் படைப்பாளி ஒரு படைப்பைப் படைக்கும்போது அவருக்கிருந்த நோக்கத்தை. அப்படியே வாசகர் புரிந்து கொள்கிறாரா என்ற சந்தேகம் வரும். இதில் தான் படைப்பாளிக்கும் படைப்புக்கும் வாசகருக்குமிடையிலான இயக்கவியல் செயல்படுகிறது. அதுவே அந்தப் படைப்பினைப் பரவலாக்குவதும், படைப்பைப் போற்றப்படுவதுமாக மாற்றும். இதற்கு முன்நிபந்தனையாக வாசகர் படைப்பை எப்படிப் புரிந்து கொள்கிறார் என்பதைப் பொறுத்தே அமையும்.

சில வாசகர்கள் ஒரு படைப்பினைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்று சொல்கிறார்கள். கலை இலக்கியத்தைப் புரிந்துகொள்ளுதலென்பது ஒரு குறிப்பிட்ட வாசிப்புக்குழுவின் பிரச்னையல்ல. அது ஒரு சமூகப்பிரச்னை. ஏனெனில் வாசகனின் வாசிப்புத்தளம், வாசிப்பனுபவம், வாழ்க்கையனுபவம், சமூகப்பார்வை, வர்க்கம், அழகியல்பார்வை ஆகியவற்றைப் பொறுத்தே அமையும்.

இவையெல்லாம்  படைப்பின் அர்த்தம், அழகு, நோக்கம் ஆகியவற்றை வாசகரிடம் உணரவைக்கும் குணாம்சங்களென்று சொல்லலாம். படைப்பு வாசகனால் வாசிக்கப்படும்போது ஒரே தளத்தில் அர்த்தத்தையும் தரலாம். பல தளங்களில் பல அர்த்தங்களையும் தரலாம். பலருக்கு பலவிதமாகவும் அர்த்தம் தரலாம். காலமாற்றத்தைப் பொறுத்து படைப்பும் தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டேயிருக்கலாம். உதாரணத்துக்கு எல்லாருக்கும் தெரிந்த திருக்குறள் எழுதப்பட்ட காலத்தில் என்ன நோக்கத்துக்காக எழுதப்பட்டதோ, அதே நோக்கத்தை இப்போதும் பிரதிபலிக்கிறதா? அல்லது அதே அர்த்த த்தில் இன்றைய வாசகர் வாசிக்கிறாரா என்பதெல்லாம் ஆய்வுக்குரிய விஷயம். அந்தந்தக் காலத்தில் மட்டுமே உயிர்வாழ்ந்து அந்தக் காலத்தின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்து விட்டு மறைந்து விடும் படைப்புகளும் உண்டு. எனவே ஒரே படைப்பு காலந்தோறும் வெவ்வேறு மாதிரியாக வாசிக்கப்படுவதும் நிகழும். இதில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் காலந்தோறும் அந்தப் படைப்பு மறுபடியும் மறுபடியும் எழுதப்படுவதில்லை. அது வெளிவந்தபோது இருந்த தைப் போலத்தான் இப்போதுமிருக்கிறது. ஆனால் சமூகம் மாறிக் கொண்டேயிருக்கிறது. சமூக விழுமியங்கள் மாறிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. அதற்கேற்ப வாசகர் வாசிக்கும்போது படைப்பின் நோக்கமும் மாறிக் கொண்டேயிருக்கிறது.  எனவே ஒரு படைப்பு காலாவதியாவதும், காலம் கடந்து நிற்பதும் வாசகரின் வாசிப்பிலிருக்கிறது. காலம் கடந்து நிற்கும் படைப்புகளில் காலம் கடந்து நிற்பதற்கான அடிப்படைக் கூறுகள் இருக்கவேண்டுமென்பதும் முக்கியம்.

சில படைப்புகளை எத்தனை முறை வாசித்தாலும் புரிவதில்லை. வாசகருக்கு எந்தப் பாதையையும் திறக்காத மர்மப்பிரதேசம் போல கதவுகளே இல்லாத கட்டிடம்போல கும்மிருட்டாய் படைப்புகளை எழுதும் படைப்பாளிகளும் இருப்பார்கள். அவற்றில் பல்வேறு அர்த்தங்கள் இருப்பதாகப் பாவனைகளும் செய்வார்கள். அதை அடுத்த தலைமுறையால் மட்டுமே புரிந்து கொள்ள முடியுமென்று பில்டப்பும் செய்வார்கள். அவற்றையே மேன்மையான படைப்புகளென்று பரப்புரை செய்வதுமுண்டு.

எந்த ஒரு படைப்புச்செயல்பாட்டின் அடிப்படையும் சமூகத்துடன் உறவாடுவதற்காகத் தான். அதாவது மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்வதற்காகத்தான். யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாத, பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பாத படைப்புகள் படைப்புச் செயல்பாட்டின் அடிப்படையையே மறுதலிப்பவை. அவை காலவெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு காணாமல் போய்விடும். நேர்மையான அணுகுமுறையில் ஒரு படைப்பு தன்னைத் திறந்து காட்டவில்லையென்றால் வாசகர்கள் கவலைப்படவேண்டியதில்லை. அதற்காக படைப்பின் அடிப்படை கலை அழகியல் முறைமையிலிருந்து பிறழ்ந்து வெறும் சொற்கோர்வையாகவோ, நேரடியானசெய்தியாகவோ, பிரச்சாரமாகவோ, மலினமான கூறியது கூறலாகவோ, தேய்வழக்காகவோ ஒரு படைப்பு விளங்குமானால் அது அந்தக் காலத்திலேயே நிராகரிக்கப்படும்.

எனவே எந்த ஒரு படைப்பாக இருந்தாலும் அது வாசகரின் தோள் மீது கைபோட்டு அவர் தன்னையும் சமூகத்தையும் உணரவைக்க வேண்டும். மனித மனதின் அகத்தையும் புறத்தையும் ஆராய்ந்து புதிய அனுபவங்களைத் தரவேண்டும். அப்படிப்பட்ட படைப்பனுபவத்தை வாசகர் பெறுவதற்காக படைப்பாளிகள் உழைக்க வேண்டும். அப்போது ஒரு படைப்பு கார்க்கியின் தாய் போல சு.வெங்கடேசனின் வேள்பாரி போல வாசகர்களின் உணர்ச்சித் தளத்திலும், சிந்தனைத்தளத்திலும், செயல்பட்டு பௌதீகசக்தியாக மாறுகின்ற வல்லமை கொண்டதாக மாறும்.  

 

நன்றி - புக் டே 

 

ஆச்சி வீட்டு அடுக்களையில் உருட்டுவது யார்?

 

ஆச்சி வீட்டு அடுக்களையில் உருட்டுவது யார்?

உதயசங்கர்

” கட முட கட முட “ என்று அடுக்களையிலிருந்து பாத்திரங்கள் உருளும் சத்தம் கேட்டது.

குறட்டைவிட்டுத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த ஆச்சி திடுக்கிட்டு எழுந்தார்.

“ ச்சே.. இந்த எலித்தொல்லை.. தாங்க முடியல.. ”

என்று சொல்லிக் கொண்டே அடுக்களையை நோக்கிப் போனார்.  கதவைத் திறந்ததும் சத்தமில்லை. அமைதியாக இருந்தது. விளக்கைப் போட்டார் ஆச்சி.

 உருட்டிய எலியைத் தேடினார். காணவில்லை.

“ எலியே எலியே வெளியே வா..

எனக்குத் தெரியும் வெளியே வா

அதோ உன் வால்.. வெளியே வா..

அடித்துக் கொல்வேன் வெளியே வா..”

என்று பாடினார். அடுக்களைப்பொந்தில் நுழைந்த எலி தன் வாலைச் சுருட்டியது. வாயில் இருந்த நெத்திலி கருவாடை கீழே வைத்துவிட்டு,

“ ஆச்சி ஆச்சி அடிக்காதே..

உன் பேரன் நான் அடிக்காதே..

எனக்கும் வேணும் சாப்பாடு

எதுக்கு நீ பொடுறே கூப்பாடு..”

என்று பாடியது. அதைக் கேட்ட ஆச்சிக்குக் கோபம். உள்ளே போய் பாத்திரங்களை உருட்டி எடுத்து எலியைத் தேடினார்.  ஆச்சி பாத்திரங்களை உருட்டிய சத்தம் கேட்டு தாத்தா எழுந்து கம்புடன் வந்தார்.

” எலியே எலியே வெளியே வா

எனக்குத் தெரியும் வெளியே வா

காலும் தெரியுது வெளியே வா

கருவாடு திருடா வெளியே வா..”

என்று பாடினார். அதைக் கேட்ட எலி வெளியில் நீட்டிக் கொண்டிருந்த தன் காலை பொந்துக்குள் இழுத்துக் கொண்டது.

“ தாத்தா தாத்தா அடிக்காதே

தங்கப்பேரனை அடிக்காதே

தடியால் என்னை அடிக்காதே

பசிக்குச் சாப்பிடுதேன் அடிக்காதே..”

என்று பாடியது. தாத்தாவும் கம்பை வைத்து பொந்துக்கு அருகில் அடித்துப் பார்த்தார். பொந்துக்குள் கம்பை நுழைத்து ஆட்டிப் பார்த்தார். மூலையில் எலி பதுங்கிக் கொண்டது. முன்பற்களினால் கம்பைக் கரும்பித் தின்றது.

சத்தம் கேட்டு அண்ணன் வந்தான். அவன் கையில் ஒரு பூனை இருந்தது. அது ’மியாவ் மியாவ்’ என்று கத்தியது.

“ எலியே எலியே வெளியே வா

எனக்குத் தெரியும் வெளியே வா

மூக்கு தெரியுது வெளியே வா

முழுங்கி விடுவேன் வெளியே வா “

என்று பாடியது பூனை.

அதைக் கேட்ட எலி தன் மூக்கை உள்ளே இழுத்துக் கொண்டது.

“ பூனையாரே பூனையாரே

பொன்னானப் பூனையாரே

உன்னைப் போல நானும் வாழவேண்டாமா?

உயிர் பிழைத்து என் குடும்பம் சேர வேண்டாமா?”

என்று பாடியது. பூனை பொந்துக்கு அருகில் போய் கால் நகங்களால் பிறாண்டியது. பச்சைக்கண்களை உருட்டி விழித்தது. பூனை போட்ட சத்தம் கேட்டு குட்டிப்பாப்பா எழுந்து வந்தாள்.

“ எலியே எலியே வெளியே வா

எனக்குத் தெரியும் வெளியே வா

உனக்குக் கதை சொல்வேன் வெளியே வா

என்னை நம்பி வெளியே வா..”

என்று குட்டிப்பாப்பா பாடினாள்.  எலி யோசித்தது. குட்டிப்பாப்பா ரொம்ப நல்லபாப்பா. அவளுடைய தின்பண்டங்களைப் பொந்துக்கு அருகில் சிந்துவாள்.

பார்த்தால் சிரித்துக் கொஞ்சுவாள்.

எலி பொந்தை விட்டு மெல்ல வெளியே வந்தது. குட்டிப்பாப்பா அதைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். எலி இரண்டு முன்னங்கால்களையும் தூக்கி வணங்கியது.

” ஒரு ஊரில் ஒரு எலியாம்

அதன் பேரு புலியாம்

பார்த்த எல்லாருக்கும் கிலியாம்

புலியும் வாயைத் திறந்துச்சாம்

கீச் கீச் னு கத்திச்சாம்..

புலியும் எலியா மாறுச்சாம் “

இந்தக் கதையைக் கேட்ட எலி விழுந்து விழுந்து சிரித்தது. பூனை உருண்டு புரண்டு சிரித்தது. அண்ணன் ஓடி ஓடிச் சிரித்தான். தாத்தா கம்பைத் தரையில் தட்டித் தட்டிச் சிரித்தார். ஆச்சியும் அடிவயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டே சிரித்தார்.

குட்டிப்பாப்பாவும் குப்புறப்படுத்துக் கொண்டு சிரித்தாள்.

எப்படிச் சிரித்தாள் தெரியுமா?

“ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹா ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹா ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹா..”

நன்றி - விஞ்ஞானத்துளிர்