உடல்களின் உலகில் தடுமாறும் உயிர்

 

சதுரங்கவாழ்க்கை 14

உதயசங்கர்

உடல்களின் உலகில் தடுமாறும் உயிர்

மாரியப்பனுக்கு அன்றிரவு தூக்கமே வரவில்லை. ஆஸ்பத்திரிக்குள் காற்றே கனமாக இருந்தது. மூக்கை அடைத்தது. மருந்துகளின் வாடையும் நோய்களின் வாடையும் சேர்ந்து அவனுக்கு உமட்டிக் கொண்டு வந்தது. இதுவரை இப்படியொரு நாற்றத்தை அவன் அனுபவத்ததில்லை. தூக்கம் வருவதற்கான அறிகுறியுமில்லை. குழல் விளக்குகளும் எரிந்து கொண்டிருந்தன. வெளிச்சத்தில் உறங்கி அவனுக்குப் பழக்கமில்லை. எழுந்து உட்கார்ந்தான். கூட்டத்தில்  தொலைந்து போன குழந்தையைப் போல பரிதாபமாக விழித்தான். வயிறு பசித்தது. தண்ணீர் தாகம் எடுத்தது. எழுந்து வார்டுக்கு வெளியே வைத்திருந்த சில்வர் டிரம்மிலிருந்து தண்ணீர் எடுத்துக் குடித்தான். உள்ளே நின்று ஒரு வட்டம் சுற்றிப் பார்த்தான்.  

அந்தக் குறைந்த வெளிச்சத்தில் அந்த இடமும் அங்கே படுத்திருந்த நோயாளிகளும் ஒரு கணம் மார்ச்சுவரியை ஞாபகப்படுத்தினார்கள். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் அவன் பாளையங்கோட்டை ஹை கிரவுண்ட் மருத்துவமனையின் மார்ச்சுவரிக்குப் போயிருக்கிறான். முதலில் எதையும் நினைக்காமல் தான் உள்ளே போனான். ஆனால் அங்கே தனித்தனியாக வெள்ளைத்துணி சுற்றி பொட்டலங்களைப் போலக் கிடக்கும் பிணங்களைப் பார்த்தபோது அவனுடைய முதுகெலும்பில் ஒரு குளிர் ஊசி குத்துவதைப் போல ஓடியது. கருப்பசாமியின் உடலை வாங்குவதற்காகத்தான் போயிருந்தான். கருப்பசாமியின் அண்ணனும் கூட இருந்தானென்றாலும் இப்படி இருக்குமென்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏதேதோ ரிஜிஸ்டரில் கையெழுத்து வாங்கிவிட்டு ஒரு ஸ்ட்ரெச்சரில் கருப்பசாமியின் உடலைத் தள்ளிக் கொண்டு வந்தார்கள்.

கருப்பசாமியின் முகத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியவில்லை. கருப்பசாமியின் முகத்தைப் பார்த்தவுடன் திடுக்கிட்டு ஒரு அடி பின்னுக்குப் போனான் மாரியப்பன்.  நெஞ்சை அடைத்தது. அடிவயிற்றில் லேசாய் வலி தோன்றியது. கருப்பசாமியின் மரணத்துக்குத் தானும் ஒரு காரணமென்று நினைத்தவுடன் அழுகை பொங்கி வந்தது. கருப்பசாமி தற்கொலை செய்து கொள்வானென்று நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. இப்போதும் நம்பமுடியவில்லை. மாரியப்பனிடம் சொல்லிவிட்டுத் தான் தற்கொலை செய்தான் கருப்பசாமி. அப்போது அதை விளையாட்டாக எடுத்துக் கொண்டான் மாரியப்பன். அதைவிட வேடிக்கை; கருப்பசாமி தற்கொலை செய்வதற்குச் சொன்ன காரணம்.

அதுதான் இப்போதும் மாரியப்பனைத் தொந்திரவு செய்த தென்று சொல்லலாம். கருப்பசாமியில் பாலுணர்வுத்தூண்டுதல்களை அடக்க முடியவில்லை. ஒரு நாளைக்கு மூன்று நான்குமுறை சுயமைதுனம் செய்கிறான். வீட்டில் அக்காளையும் தங்கையையும் பார்க்கும் போது அவனுக்குக் குற்றவுணர்ச்சியைத் தாங்க முடியவில்லை. உடலின் ஆவேசத்தை அடக்க முடியாமல் அதனைச் சமனப்படுத்த எட்டரை மணி பிட் படச்சினிமாக்கள், சரோஜா தேவி புத்தகங்கள், சினிமா பத்திரிகைகள் என்று தேடித் தேடிப் போயிருக்கிறான். ஆனால் பாலுணர்வு என்பது பெருங்கடலின் பேரலையாக விடாமல் தொடர்ந்து எழும்பிக் கொண்டேயிருக்கிறது. கண்களுக்குக் கீழே கருவளையங்கள் விழுந்தன. முகத்திலிருந்த சோபை மறைந்தது. உடல் மெலிந்து தோள்கள் கூம்பி கூன் விழுந்த மாதிரி இருந்தான். எப்போதும் எதையோ பறிகொடுத்தவன் போல இருந்தான். கல்லூரியில் பாடங்களிலும் கவனமில்லாமல் செமஸ்டரில் பெயிலானான்.

ஆத்ம நண்பனாக இருந்தாலும் இந்த மாதிரி விஷயங்களைப் பேசுகிற அளவுக்கோ அதைக் கேலியோ கிண்டலோ செய்யாமல் அக்கறையுடன் கேட்கிர அளவுக்கோ யாரிருக்கிறார்கள். அவ்வப்போது அவன் ஏதாவது பேச ஆரம்பித்தால் மாரியப்பன் அந்த வயதுக்கேயுரிய துடுக்குடன்,

“ டேய்.. இதெல்லாம் ஒரு விஷயமா? எல்லாம் தானாகச் சரியாகிவிடும்..”

என்று சொல்லிப் பேச்சை மாற்றியிருக்கிறான். பள்ளியிலோ, கல்லூரியிலோ எங்கும் கல்வியாகவோ மனநல ஆலோசனையாகவோ தெரிந்து கொள்ள எந்த வழியுமில்லையே. மாரியப்பனுக்கும் இந்தப் பிரச்னை இருந்தாலும் தனிமை கிடைக்காத வீட்டுச்சூழல் என்பதால் எப்படியோ சமாளித்தான். பதினைந்து இருபது நாட்களுக்கு ஒரு முறை சாரம் நனையும். அவ்வளவுதான்.

கருப்பசாமி சாவதற்கு முதல் நாள்,

“ டேய் செத்துரலாம் போலருக்குடா.. என்னையே எனக்குப் பிடிக்கல “

“ இதுக்கெல்லாம் சாவறதா இருந்தா ஊரில ஒரு பையன் உயிரோட இருக்கமுடியாது.. தானாகச் சரியாகிவிடும்.. எனக்குத் தெரிஞ்ச யோசனை தனியா இருக்கற சந்தர்ப்பங்களைத் தவிர்த்திரு ”

என்று பதில் சொன்ன மாரியப்பனை நிராதரவாகப் பார்த்தான். தலையைக் குனிந்தான். தலையை அங்குமிங்கும் ஆட்டினான். நீண்ட பெருமூச்சுகளை அடுத்தடுத்து வெளியேற்றினான். பிறகு மேலே வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே அவன் சொன்ன செய்தி தான் மாரியப்பனை அதிர்ச்சியடைய வைத்தது.

முந்தின நாள் இரவில் உறக்கத்தில் அக்காளின் இடுப்பில் கையைப் போட்டிருக்கிறான். அக்காள் ஓங்கி ஒரு அறை கொடுத்துவிட்டுத் தள்ளிப் போய் படுத்திருக்கிறாள். கருப்பசாமி விடிய விடிய முழித்துக் கொண்டேயிருந்திருக்கிறான். அவன அந்த இரவில் தான் முடிவெடுத்திருக்கிறான்.

கருப்பசாமி சொன்னதைக் கேட்ட மாரியப்பனுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அமைதியின் ஆக்கிரமிப்பில் இரண்டுபேரும் பல நிமிடங்களிருந்தார்கள். மாரியப்பன்,

“ டாக்டரை வேணாப் பாப்பமா? “ என்று மெல்லிய குரலில் ஏதும் தப்பாகிவிடக் கூடாதென்ற எச்சரிக்கையுடன் சொன்னான். அதைக் கேட்டு நிமிர்ந்து பார்த்த கருப்பசாமி சரி என்றோ வேண்டாம் என்றோ இல்லாமல் நடுவாந்திரமாகத் தலையசைத்து விட்டு போயிட்டு வாரேன் என்று ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லாமல் டக் கென்று அந்த இட த்தை விட்டுப் போய் விட்டான். மாரியப்பன் கொஞ்சநேரம் அங்கேயே நின்றான்.

அவர்கள் வீட்டில் சொல்லலாமா? சொன்னால் அவர்கள் எப்படி எடுத்துக் கொள்வார்கள்? அதுவே பெரிய பிரச்னையாகி விட்டால்… டாக்டரிடம் போய் இதை எப்படிச் சொல்வது? எந்த டாக்டரிடம் போவது? என்று குழம்பிக் கொண்டேயிருந்தான். கடைசியில் கருப்பசாமியின் அண்ணனிடம் சொல்லலாம் என்று முடிவெடுத்து விட்டு அங்கிருந்து வீட்டுக்குப் போனான் மாரியப்பன். அப்போது அங்கு கருப்பசாமியின் அண்ணன் இல்லை. .மறுநாள் சொல்லலாமென்று காலையிலேயே அவன் வீட்டுக்குப் போனான். ஆனால் அதற்குள் காரியம் முடிந்து விட்டது. 

ஏன்? எதற்கு? கருப்பசாமி தூக்கு மாட்டினான் என்று அவர்களுடைய குடும்பத்தில் யாருக்கும் தெரியாது. அவனுக்குக் கருப்பசாமியின் மீது கோபம் வந்தது. இப்போதும் எப்போதும் அந்தக் குற்றவுணர்ச்சி அவனுடைய மனதின் மூலையில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்த அளவுக்குக் குற்றவுணர்ச்சியை உருவாக்கி விட்டானே என்ற ஆத்திரமும், எதை எதிர்பார்த்து அவனிடம் வந்து சொன்னானென்ற புதிரும் இன்னமும் விளங்கவேயில்லை.

அப்போது பார்த்த உயிரில்லாத கருப்பசாமியின் முகம் இப்போதும் நினைத்தவுடன் ஆழத்திலிருந்து மேலெழுந்து வந்து நிற்கும். அந்த முகத்தில் ஒரு குற்றவுணர்ச்சியின் ஆழமானப் பதிவு மிச்சமாய் இருந்தது. அந்தக் குற்றவுணர்ச்சியை அவன் மாரியப்பனுக்குக் கைமாற்றி விட்டுப் போய் விட்டானென்று தோன்றும்.

கருப்பசாமி செய்த குற்றம் என்ன? அவன் செய்த குற்றமும் அவனைத் தவிர யாருக்கும் தெரியாது. மாரியப்பனிடம் சொல்லவில்லையென்றால் அது மனதின் இருண்ட ரகசியப்பாதாளச்சிறையில் அடைபட்டுக் கிடக்கும். எது அவனைக் குற்றம் செய்ததாக நினைக்க வைத்தது? குற்றத்திற்கான காரணம் கருப்பசாமி மட்டுமா? எந்த ஒரு குற்றச்செயலுக்கும் அதைச் செய்தவன் மட்டும் தான் காரணமா?

இயற்கை குற்றம் என்று எதையாவது  சொல்லியிருக்கிறதா? இந்த உலகம் தோன்றியதிலிருந்து நான் குற்றம் செய்து விட்டேன் என்று என்றாவது இயற்கை சொல்லியிருக்கிறதா? அப்படியென்றால் குற்றம் என்றால் என்ன? எது குற்றம்? குற்றத்தை யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்? எது தீர்மானிக்கிறது? குற்றத்தின் அளவுகோல்கள் என்ன? குற்றத்தின் தத்துவம் என்ன? சமூகம் தான் குற்றங்களைத் தீர்மானிக்கிறதென்றால் ஒரே மாதிரியான குற்றவிதிகள் உலகம் முழுவதும் இல்லையே. அவ்வளவு ஏன்? ஒரே செயல் வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு விதமாகப் பார்க்கப்படுகிறதே. குற்றமும் குற்றமற்றவையும் நாட்டுக்கு நாடு, இனத்துக்கு இனம் வேறுபடுகிறதே.

மனிதன் தோன்றி இத்தனை லட்சம் ஆண்டுகளாகச் சமூகமாக வாழும் மனிதனுக்கு எதைக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது? குற்றவுணர்ச்சியை மட்டும் தான் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது. சமூகத்தின் உயிர்நாடியே மனிதர்களின் குற்றவுணர்ச்சியில் தான் இருக்கிறதோ.

மனிதனின் உடலையும் மனதையும் இயற்கையின் விதிகளுக்கு முரணில்லாமல் பக்குவப்படுத்த சமூகம் தவறி விட்டதா? சமூகம் எப்போதும் மனிதனை எதிர்நிலைகளில் வைத்து சதுரங்கம் ஆடுகிறதா? கருப்பசாமி உணர்ந்து தன்னைச் சமநிலைக்குக் கொண்டுவர எது தேவைப்பட்டது? ஒருவேளை நல்ல ஆற்றுப்படுத்தல், தேவைப்பட்டால் மருத்துவம் போதுமானதாக இருந்திருக்கலாம். தான் இன்னும் சீரியசாக கருப்பசாமியின் சொற்களை எடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டுமென்று தோன்றியது. அதனால் தான் தானே கருப்பசாமியைக் கொலை செய்ததைப் போல ஒரு குற்றவுணர்ச்சி வாட்டிக் கொண்டேயிருக்கிறது. 

அவன் மரணத்துக்கு எப்படி மாரியப்பன் காரணமாக முடியும்? இயற்கையாக வயதாகிச் சாகும் மரணத்தைத் தவிர மற்ற அனைத்து மரணங்களும் ஏதோ ஒரு வகையில் கொலை தானே. பசி, பட்டினி, வறுமை, பஞ்சம், மருத்துவப்போதாமை, பொருளாதாரச்சமத்துவமின்மை, இப்படி சமூகம் உருவாக்குகிற கொலைக்கருவிகள் எத்தனை எத்தனை? அப்படிப்பார்த்தால் மாரியப்பனுக்கும் ஏதோ ஒரு வறுமை தான் அவனைக் கொன்றுவிட்டது.

கொலை என்றால் கொலை தானே. ஏதோ ஒருவகையில் அவனுடைய மரணத்துக்கான காரணங்களில் தன்னுடைய அலட்சியமும் சேர்ந்து விட்டதே என்ற மன உளைச்சல் மாரியப்பனை வாட்டியது. சமூகம் தனிநபர் கொலை குற்றமென்று தூக்கில் போடுகிறது. ஆனால் யுத்தத்தில் அப்பாவி மக்களை, பெண்களை, குழந்தைகளைக் கொல்லும் செயலுக்கு விருது கொடுக்கிறது. அது கொலையென்றால் இதுவுதும் கொலை தானே. தனிநபர் கொலைக்குத் தண்டனை தருகிற சமூகம் யுத்தக்கொலைகளைத் தேசபக்தி என்கிறது. போலீஸ் செய்யும் கொலைகளை டூட்டி என்று சொல்கிறது. கும்பல்கள் நடத்தும் கொலைகள் நம்பிக்கை என்கிறது. ஒரு நாட்டுக்காக, ஒரு கூட்ட த்துக்காக, ஒரு கொள்கைக்காக, ஒரு நம்பிக்கைக்காக, செய்யப்படும் கொலைகளில் எந்தக் குற்றவுணர்வும் வருவதில்லை. பெரும்பான்மை சமூகத்தின் ஒப்புதலுடன் செய்யப்படும் எந்த ஒரு செயலும் குற்றமில்லை. பெண்களை அடிமைப்படுத்தும்போதோ, சகமனிதனை அடிமைப்படுத்துக் போதோ எந்தக் குற்றவுணர்ச்சியும் வரவில்லை. ஒரு நாட்டை அடிமைப்படுத்தும் போது எந்தக் குற்றவுணர்ச்சியும் வரவில்லை. தனிமனிதன் உணவுக் காகத் திருடுவது குற்றம் என்று சொல்லும் சமூகம் தான் முதலாளி மொத்தமாக சமூகத்தைக் கொள்ளையடிப்பது தொழில் என்று வரவேற்கிறது. இட த்துக்கு இடம், ஊருக்கு ஊர், நாட்டுக்கு நாடு, மனிதனுக்கு மனிதன் குற்றத்தின் பரிமாணங்கள் மாறுபடுகிறது. மனிதன் விவரம் தெரியத் தொடங்கிய குற்றவுணர்ச்சியுடன் வாழ விதிக்கப்படுகிறான். மதங்களும் கடவுளர்களும் மனிதனைக் குற்றச்செயல்களிலிருந்து பாதுகாப்பதாகச் சொல்லிச் சொல்லியே குற்றவுணர்ச்சிக்கு ஆளாக்குகிறார்கள். குற்றவுணர்ச்சியாலும் பயத்தாலும் மட்டுமே மனிதன் கடவுளை வணங்குகிறான் அல்லது வணங்குவதாகப் பாவனைச் செய்கிறான்.

இந்த உலகத்தில் குற்றம் செய்யாதவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா? குற்றம் செய்வதற்கான தூண்டுவிசை மனிதனின் மனதில் பிறப்பிலேயே இருக்கிறதா? சமூகமே அதைச் செய்வதற்கு ஏதுவான களமாகத் தன்னை எப்போதும் தயார் நிலையில் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறதா? அந்தக் களத்திற்கு அன்றாடம் கருப்பசாமியைப் போல ஏராளமானவர்கள் பலியாகிக் கொண்டேயிருக்கிறார்களோ. எப்போதெல்லாம் கருப்பசாமியின் முகம் ஞாபகத்துக்கு வருகிறதோ அப்போதெல்லாம் மாரியப்பனுக்குக் கேள்விகளும் அருவியாகக்கொட்டும். அதன் வேகத்திலும் சக்தியிலும் மூச்சுத் திணறும்.

ஏண்டா! தற்கொலை செய்ஞ்சே?  

அடிவயிற்றிலிருந்து பொங்கி வந்த விம்மலை அடக்கினான் மாரியப்பன்.

வார்டில் படுத்திருப்பவர்கள் அனைவருமே வாழ்வின் மீதான அதிருப்தியுடன் உருண்டு புரண்டு புலம்பிக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. எல்லாமுகங்களும் கருப்பசாமியின் முகங்களாகத் தோன்றியது.

தலையை உதறிச் சிந்தனைகளை விரட்டினான் மாரியப்பன் .

அவனுக்கருகில் பெட்டில் படுத்திருந்தவரின் சாரம் தலையை மூடியிருந்தது. ஆனால் இடுப்புக்குக் கீழே அம்மணமாக இருந்தது. படக்கென்று பார்வையைத் திருப்பினான். அவனுக்குப் பாய் விரித்திருந்த இடத்துக்கு நேரெதிரே ஒரு சிறுபெண் கால்களில் கட்டுகளுடன் அசையாமல் கிடந்தாள். மாரியப்பன் பார்க்கும்போது அவள் கண்கள் திறந்திருந்தது. அவள் அவனைப் பார்ப்பது தெரிந்தது. லேசாய் சிரிப்பது கூடத் தெரிந்தது. அடுத்தபெட்டில் சுற்றிலும் திரைகள் போடப்பட்டிருந்த தீக்குளிப்பு கேஸ்.

“ ஐய்யோ தாங்கமுடியலை.. நான் செத்துப்போறேன்… என்னைக் கொன்னுருங்க.. ஐயோ அம்மா அம்மா..” என்று வேதனையில் முனகிக் கொண்டேயிருந்த ஒரு பெண்ணின் குரல் விட்டு விட்டுக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது..

அந்தப் பெட்டின் கீழே வயதான ஒரு அம்மாள் தன்னுடைய சீலை விலகி வற்றிச் சுருங்கிய தோல்பைகளைப் போன்ற முலைகள் தெரிய வாயைத் திறந்து குறட்டை விட்டுக் கொண்டிருந்தார். டியூப்புடன் அலைந்து கொண்டிருந்த பெரியவர் அடிக்கடி வேட்டியை விலக்கி சாமான் இருந்த இடத்தைத் தடவித் தடவிப் பார்த்துக் கொண்டார். படுக்கவும் எழுந்திரிக்கவுமாக இருந்தார் ஒரு மத்தியவயதுக்காரர். என்ன நோய் என்று தெரியவில்லை. பார்ப்பதற்கு ஜம்மென்று இருந்தார். கைவிரல்களால் காற்றில் ஏதோ எழுதிக் கொண்டிருந்தார். முதலில் எழுதிக் கொண்டிருப்பதாகத்தான் தோன்றியது. ஆனால் சற்று உற்றுக் கவனித்தபோது அவர் எழுதவில்லை. விரல்களால் காற்றில் நடன அசைவுகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தார். நளினமான விரலசைவுகள் அப்படியே ஒரு சைத்ரீகனின் தூரிகை அசைவுகளைப் போல ஒயிலாக வெளியில் சலனங்களை ஏற்படுத்தியது. விரலசைவுகளுக்கேற்ப உதடுகளும் அசைந்து கொண்டிருந்தன. புருவங்கள் மேலும் கீழும் அங்கும் இங்கும் ஆடிக் கொண்டிருந்தன. மூடிய கண்களைத் திறக்காமலேயேத் தன்னிச்சையாகச் செய்து கொண்டிருந்தார்.

மேலே ஃபேன் பெரிய இருமலைப் பின்தொடரும் கார்வையான இழுவையைப் போல அழுது கொண்டே ஒடிக் கொண்டிருந்தது. அந்த வார்டின் ஒரு மூலையில் போடப்பட்டிருந்த மேஜையின் மீது டூட்டி நர்ஸ் தலை வைத்துப் படுத்திருந்தார். அவர் உறங்கவில்லையென்பது அவருடைய கால்கள் ஆடியதிலிருந்து தெரிந்தது. அப்படியே பாயில் உட்கார்ந்தான்.

 இதுவரை ஊரில் ஆஸ்பத்திரிக்கென்று நான்கைந்து முறை போயிருப்பான். அதுவும் காய்ச்சலுக்காக மட்டும் தான். எந்த வியாதியென்றாலும் எல்லாரும் ஜீவா கிளினிக்குக்குத் தான் போவார்கள். அவன் முதன்முதலில் பள்ளிக்கூடத்தில் ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போது போயிருக்கிறான். உள்ளே போனதும் அந்த டாக்டர் மீதிருந்த கண்களை எடுக்கமுடியவில்லை. அப்படியே புதியபறவை சிவாஜிகணேசனைப் போலிருந்தார். சிவப்பும் மஞ்சளும் கலந்த நிறத்தில் பெரிய கண்களுடன் அடர்த்தியான தலைமுடியுடன் ஒரு கையில் புகையும் சிகரெட்டுடன் கம்பீரமான தோற்றத்திலிருந்த டாக்டர்.சென்னகேசவன் கொடுத்த மிக்சரும் குண்டியில் போட்ட ஊசியும் காய்ச்சலை ஓட ஓட விரட்டியது.

அதன்பிறகும் எத்தனையோ முறை அவன் ஜீவா கிளினிக்குக்குப் போயிருக்கிறான். அவனுக்காக என்றில்லை. அம்மாவுக்காக, தம்பிக்காக, நண்பர்களுக்காக போயிருக்கிறான். எப்போதும் மாறாத தோற்றத்துடன் இருந்தார் டாகடர். சென்னகேசவன். அவருடைய கிளினிக்கில் கூட்டம் அள்ளும். அவரைச் சுற்றிக் கும்பலாகத் தான் நோயாளிகள் நிற்பார்கள். அவர் முன்னாலிருக்கும் ஸ்டூலில் உட்கார்ந்தவுடன் நோயாளியைப் பார்ப்பார். உடனே நோயாளி அவருடைய உபாதைகளைச் சொல்வார். கேட்டுக் கொண்டே சுற்றிலும் நிற்பவர்களைப் பார்ப்பார். சிக்ரெட்டை ஒரு இழு இழுப்பார். புகை வெளியே வராது. அபூர்வமாகச் சில கேள்விகளைக் கேட்பார். இல்லையென்றால் உடனே சீட்டெழுதத் தொடங்கிவிடுவார். சில சமயம் ஒரு கையால் ஸ்டெதாஸ்கோப்பை நெஞ்சில் வைத்து பார்த்துவிட்டு சீட்டெழுதுவார். நோய் தீவிரம் என்றாலோ, நோய்க்கு மேல்சிகிச்சை தேவையென்றாலோ யோசிக்கவே மாட்டார். உடனே அரசு மருத்துவமனைக்குப் போகச் சொல்லிவிடுவார்.

தினமும் குறைந்தது இருநூறிலிருந்து அதிகபட்சம் ஐநூறு பேர் வரை வருவார்கள். எல்லாரும் அவரைத் தேடி வருவதற்கு இன்னொரு காரணமுமிருந்த து. அவர் சாதாரணமாக ஐம்பது காசுகள் மட்டும் தான் மருத்துவக்கட்டணமாக வாங்குவார். அந்த ஐம்பது பைசாவுக்கும் ரோஸ் வண்ணத்திலிருக்கும் மிக்சர் கொடுப்பார். ஊசி போட்டால் ஒரு ரூபாய். ஒருவேளை கையில் காசில்லை என்றால் கொடுக்கத் தேவையில்லை. நோயாளிகள் சொல்லத்தயங்குமுன்பே அவரே

“ சரி சரி.. போய்ட்டு வாங்க..” என்று சொல்லிவிடுவார். அடுத்தமுறை கொண்டுவந்து கொடுங்கள் என்று கூடச் சொல்லமாட்டார். அவர் ஒருநாள் ஒரு வேளை இல்லையென்றால் அவ்வளவுதான். அன்றையப் பரபரப்பான செய்தி அது தான். இப்போதும் சிக்ரெட் புகைசூழ்ந்த அந்த அறை கண்முன்னால் சுழன்றது.

அதற்கு முன்பு கருப்பாயி ஆச்சியின் கைப்பக்குவம் தான். கருப்பாயி ஆச்சியை நினைத்தாலே வெற்றிலை மணம் வீசும். அவளை அவனுக்கு அவ்வளவு பிடித்திருந்தது. எப்போதும் அவளுடனேச் சுற்றித்திரிந்தான். அவளைப் போல ஒரு மருத்துவராகணும் என்று நினைக்காமல் இருந்ததில்லை.

“ ஏல ஆச்சியை அட்டை மாதிரி ஒட்டிக்கிட்டுத் திரியுதே.. ஆச்சியைக் கலியாணம் முடிச்சிக்கிடுதியா? “ என்று யாராவது கேலி செய்வார்கள். மாரியப்பன் பல்லை இளித்துக் கொண்டு சரி என்று தலையாட்டுவான். கருப்பாயி ஆச்சி தான்,

“ ஏ.. மூளி பச்சப்புள்ளகிட்ட என்ன பேச்சு பேசுதே “ என்று செல்லமாய் கோபித்துக் கொள்வாள். கருப்பாயி ஆச்சி மாரியப்பன் இருந்த காந்தி தெருவின் ஊதியம் வாங்காத மருத்துவராக இருந்தார். கைப்பிள்ளைகளின் வயிற்றுவலி, தொக்கம், மூச்சுத்திணறல், மலச்சிக்கல் எல்லாவற்றையும் குணமாக்கும் சித்தவைத்தியமும் கை வைத்தியமும் தெரிந்து வைத்திருந்தாள். யாரிடமும் எந்தக் காசும் வாங்குவதில்லை. அவளுக்கு வெற்றிலை, பாக்கு வாங்கிக் கொடுத்தால் போதும். நரம்புகளின் வலைப்பின்னலில் தான் அவளுடைய உடலும் உயிரும் தங்கியிருப்பதைப் போன்ற உடல்வாகு. காற்றில் ஒடிந்து விழுவதைப் போலத் தெரிந்தாலும் ஆணோ, பெண்ணோ யாரை வேண்டுமானாலும் அவளால் உருட்டிப் பிரட்டி எடுக்க முடியும். வாயில் அதக்கிய வெற்றிலையின் பச்சைச்சாற்றின் மணத்துடன் கருப்பாயி தெருவிலிருந்த யார் வீட்டுக்குள்ளும் எப்போதும் போய்வரும் சுதந்திரத்துடன் இருந்தாள்.

பெண்களின் பிரச்னைகள் எதுவாக இருந்தாலும் சரி அவளை மாதிரி மருத்துவம் சொல்ல யாராலும் முடியாது. கொமருப்பிள்ளைகளின் மாதவிடாய் வயிற்றுவலி, வெள்ளைபடுதல், திருமணம் முடித்தவர்களின் சூட்டுவலி, வயிற்றுவலி, எதுவாக இருந்தாலும் கருப்பாயி ஆச்சி. பொதுவாகப் பெண்கள் பேசத் தயங்கும் தாம்பத்திய வாழ்க்கைப் பிரச்னைகளுக்கும் மருத்துவம் சொல்வாள். எல்லாரும் அவர்கள் வீட்டு ஆச்சியாகவே நினைத்தார்கள். அவரும் எந்த வீட்டுக்குள்ளும் போய்,

“ ஏட்டி.. ஒரு வாய் நீச்சதண்ணி கொடேன் “ என்றோ,

“ குழம்பு இருந்தா கொடு.. நாக்கு செத்துக்கிடக்கு “ என்றோ கூச்சமில்லாமல் கேட்பார். இரவு நேரங்களில் கருப்பாயி ஆச்சியைச் சுற்றி ஒரு கூட்டமே உட்கார்ந்து தீப்பெட்டிக்கட்டு ஒட்டிக் கொண்டே கதை கேட்பார்கள்.  எல்லாம் சாமிக்கதைகள். கருப்பசாமி, மாடசாமி, ராக்காச்சி, வனப்பேச்சி, இசக்கி, பேராச்சி, சின்னத்தம்பி, இருளப்பன் என்று சாமிகளின் கதைகளைச் சொல்வாள். ஒவ்வொரு கதைக்குப் பின்னாலும் அந்தக் கதாபாத்திரங்களின் உண்மைக்கதை ஒளிந்திருக்கும். அதுமட்டுமல்ல. ஆணவப்படுகொலை செய்யப்பட்ட கன்னிப்பெண்களைத் தெய்வமாக்கிக் கும்பிடுகிற கதைகளையும் சொல்வாள். ஜமீந்தார ர்களின் கொடுமைகளைப் பற்றிச் சொல்வாள். அவள் விடுகதைகளைச் சொன்னால் யாராலும் பதில் சொல்லமுடியாது.

மாதம் ஒரு தடவை யார் வீட்டிலாவது ஔவையார் சாமியைக் கும்பிடுவார்கள். அந்த வழிபாடு இரவில் தான் நடக்கும். அப்போது சேர்ந்து உட்கார்ந்து உப்பில்லாத கொழுக்கட்டைகளை உருட்டுவார்கள்.  தெருப்பொம்பிளைகள் எல்லாரும் கூடிச் சேர்ந்து அவர்கள் அந்தரங்க விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வார்கள். அங்கே கருப்பாயி ஆச்சி மையம். எதைச் செய்ய வேண்டுமென்றாலும் அவளிடம் கேட்பார்கள்.

“ கருப்பாயியாச்சி.. ஏன் நாம் கொழுக்கட்டையை உரல் உலக்கை மாதிரி, ஆலிலை மாதிரிச் செய்யணும்… கொழுக்கட்டைன்னா உருண்டையா உருட்டிப் போட வேண்டியது தானே..”

என்று சின்னமாரியம்மாள் கேட்டாள்.

“ அடீயே! அதுல ஒரு சூக்கும இருக்குடி. இந்தப் பூசையே பெண்களின் வளமக்காக நடத்துற பூசை.. அதென்ன வெறும் உரல் உலக்கையா.. கோட்டிக்காரி.. முதல்ல ஆம்பிளகளுக்கு குழந்தை எப்படிப் பொறக்குதுன்னுப் புரியல..அதனால் அது ஏதோ மந்திரசக்தியினால நடக்குன்னும் பொம்பிளைகளிடம் மட்டும் தான் அது இருக்குன்னும் நெனச்சுக்கிட்டிருந்தான்.. அதனால தான் பொம்பிளைகள கும்பிட ஆரம்பிச்சான் …அதுக்குப் பிறகுதான் தான் சேராட்டா குழந்தை பொறக்காதுன்னு தெரிஞ்சவுடனே பொம்பிளையக் கட்டுப்படுத்த ஆரம்பிச்சான்…ஆனாலும் .. பாலுறவையே சாமியாக் கும்பிட்டான் ”

“ கேட்டியாடி கதைய… “ என்று கனகுமணி நாடியில் கை வைத்து ஆச்சரியத்தை வெளியிட்டாள்.

“ ஆமாடி… நீ என்ன நெனச்சே.. சிவலிங்கம்கிற்து என்ன? ஆண்,பெண் உறுப்புகளின் சேர்க்கையைத் தான் சாமியாக்கியிருக்காங்க..பொஸ்தகம் கூடப் போட்டிருக்காங்க.. நாமளும் ஔவையார் பூசைன்னு அதைத் தான் கும்பிடுறோம் பூசையில பாடுற பாட்டு பூரா எதைப் பத்தின்னு எந்தச் சிறுக்கியாவது யோசிச்சிருக்கீங்களா “

என்றார் கருப்பாயியாச்சி. காளியம்மாள் செண்பாவின் காதுகளில்,

“ கெழவி லேசுப்பட்ட கெழவியில்ல..” என்று கிசுகிசுத்தாள்.

“ அங்கே என்னடி ரகசியம்.. ஆமடி… ஆணும் பெண்ணும் இதத் தெரிஞ்சுக்கிடணும். இதச் சரியாத் தெரியாமத்தான் பலபேருடைய வாழ்க்கை சீரழிஞ்சு போகுது..” என்று சொன்ன கருப்பாயியாச்சி.

“ ஆமா நாம தெரிஞ்சிகிட்டு என்ன ஆகப்போகுது.. சேவல் ஏறி இறங்குற மாதிரி பொசுக்குனு இறங்கிர்ரான் ஒம்பேரன்.. அதுக்கப்புறம் நான் தான் உருண்டுகிட்டே இருக்கணும்..”

என்றாள் சுமதி. அவள் ஆரம்பித்ததும், காளியம்மாள்,

“ அதையேங் கேக்கிறேன்.. எங்கூட்டுக்கார ருக்கு பொழுதன்னைக்கும் அதே சோலி தான்… அந்தச் சீத்தக்குஞ்சி ஒடம்புல எங்குட்டுத் தான் அம்புட்டுப் பலம் இருக்குமோ… எனக்குத்தான் குறுக்கொடிஞ்சி போகுது.. இப்பல்லாம் அவர் உத்துப் பார்த்தாலே பயமா இருக்கு..”

என்றதும் மற்றவர்கள் சிரித்து உருண்டார்கள். வடிவு சொன்னாள்,

“ ஐய்யோ.. என் வூட்டு ஆம்பளை வந்தமா செய்ஞ்சோமான்னு கிடையாது.. பெரிய ஆராய்ச்சி பண்ணிக்கிட்டிருப்பான்.. அதுக்குன்னு பொஸ்தகம் வாங்கிட்டு வந்து படிச்சி இப்படி நில்லு.. அப்படி உக்காரு.. ன்னு துன்பக்காடு பண்ணிருவான்..”

“ தலைகீழா நிக்கச் சொல்ல லியே..” என்று அடிவயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டுச் சிரித்தபடி கேட்டாள் காளியம்மாள்.

“ அதையும் சொன்னானே… வெளம் வந்து கொடுத்த வசவுல.. பொத்திகிட்டு படுத்துகிட்டான்..”

என்ற வடிவுக்குத் திருமணமாகி ஒரு வருடம் தான் ஆகியிருந்தது.

“ இந்த ஆம்பிளகளுக்கு என்ன தான் வேணும்னு தெரியல.. அவனை மாதிரி ஒரு உசுப்பிராணி தானே.. ஏதோ குழந்தை கையில் கெடச்ச பொம்மை மாதிரி உருட்டிப் பொரட்டி.. படுத்தித் தான் எடுக்கறானுக.. இதுல அவளை மாதிரி இல்ல.. இவள மாதிரி இல்லன்னு நொட்டனை வேறு… ஒரு தரம் இப்படி எவளோ ஒரு சினிமாக்காரியைச் சொன்னான்.. நல்லா குடுப்பு கொடுத்தேன்.. அடி தாங்க முடியாம மன்னிப்பு கேட்டான் பய..”

என்று கனகுமணி சொன்னான்.

“ ஆமமா.. அந்த நேரத்துல என்ன செய்ஞ்சாலும் பொறுத்துக்கிடுவாக.. ஏன்னா காரியம் ஆகணும்ல..”

என்ற பாக்கியம் மெல்லக் கிசுகிசுப்பாய் சொன்னாள்.

“ என் வூட்டுக்காரர் மண்ணு மாதிரி கெடப்பாரு.. ஒரு ஆசை வார்த்தை.. ஒரு கொஞ்சல் எதுவும் கெடையாது.. பேசாமக் கெடப்பாரு.. ஆனா நான் விட மாட்டேன்.. உசுப்பேத்தி காரியத்தை முடிச்சுக்குவேன்.. அவருக்கு ஆசையில்லன்னா ஊர் மேயவா முடியும்..”

என்று சொன்னதும் சட்டென்று ஒரு அமைதி வந்து போனது. பாக்கியம் சொன்னதில் பலருக்கும் பலரும் ஞாபகத்துக்கு வந்து போனார்கள். அவற்றைச் சாதாரணமாகவே எடுத்துக் கொண்டார்கள். அப்படிப்பட்ட கள்ள உறவுகளைப் பற்றிப் பேச மட்டும் கூடாது. பாக்கியம் எழுந்து அடுப்படிக்குப் போனாள்.
      “ சரி சரி கொழுக்கட்டை வெந்திருச்சி.. வாங்க பூசையை ஆரம்பிக்கலாம்..” என்று பாக்கியம் சொன்னதும் கூட்டம் கலைந்தது.

மாரியப்பனின் சிறுவயதில் கருப்பாயியாச்சி கூட எல்லா இடங்களுக்கு அவளுடைய உதவியாளரைப் போலப் போய் வருவது எதற்காக என்றால் அவர்கள் கொடுக்கும் தின்பண்டங்களைத் தின்பதற்காகத் தான். சின்னப்பையன்களை எல்லாரும் அனுமதிப்பார்கள். மாரியப்பன் அவங்கூட்டாளிகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பான். அவ்வப்போது வந்து,

“ ஆச்சி கொளக்கட்டை வெந்திருச்சா.. “

என்று மறக்காமல் கேட்டுக் கொள்வான். சில நேரங்களில் ஆச்சி மடியில் உட்கார்ந்து அவர்கள் பேசுவதை வாய்பார்ப்பான். ஆச்சியின் வெற்றிலையின் காரநெடி வீசும் உடல்வாடை அவனுக்கு எப்போதும் பிடிக்கும். அதற்காகவே அவரை உரசிக் கொண்டே இருப்பான். அந்த நாட்களின் வாசனை அவனுடைய மூக்கில் நிரந்தரமாகத் தங்கி விட்டதோ என்று கூடத் தோன்றும்.

இப்போதும் அப்படியொரு வாசனை காற்றில் மிதந்து வந்தது.

( தொடரும் )

ஒரு படைப்பை அறிந்து கொள்ளுதல்

 

 ஒரு படைப்பை அறிந்து கொள்ளுதல்

உதயசங்கர்

ஒரு படைப்பை எப்படி அறிந்து கொள்வதென்றால் என்ன? எந்த ஒரு படைப்பாக இருந்தாலும் வெளிப்படையாகவோ மறைமுகமாகவோ, சூசகமாகவோ, குறியீடாகவோ, படிமமாகவோ அது படைக்கப்பட்ட காலத்தைப் பிரதிபலித்தே தீரும். படைப்பின் காலமென்பது படைப்பாளி வாழும் காலம். வர்க்கங்களின் வரலாறே மனிதகுலவரலாறு என்று புரிந்து கொண்டோமானால் படைப்பாளி என்ன மாதிரியான சமூகத்தில் வாழ்கிறார். அந்தச் சமூகத்தின் உற்பத்தி சக்திகள், உற்பத்தி உறவுகள் என்னென்ன? என்பதை அவருடைய படைப்பில் காணமுடியும்.

ஒவ்வொரு சமூகமும் அதற்கே உரித்தான சமூக விழுமியங்களை உருவாக்கிக் கொள்கிறது. இந்தப் புதிய விழுமியங்கள் அந்தச் சமூகத்தின் உற்பத்திச்சக்திகள், உற்பத்தி சாதனங்கள், உற்பத்தி உறவுகளைப் பொறுத்து மாறிக் கொண்டேயிருக்கும். அப்படி மாறும்போது அப்படியே பாம்பு தோலுரிப்பதைப் போல முற்றிலும் பழைய விழுமியங்களைத் தொலைத்து விடாது. பழைய சமூகத்தின் விழுமியங்களில் புதிய சமூகத்துக்கேதுவான விழுமியங்களைத் தக்கவைத்துக் கொண்டு புதிய சமூகத்தின் இயக்கத்தை முன்னெடுத்துச் செல்லும். படைப்பிலும் இதைக் காணமுடியும். மாறிக் கொண்டேயிருக்கும் சமூகத்தின் விழுமியங்களை படைப்பும் பிரதிபலிக்குமென்பதைப் புரிந்து கொண்டால் ஒரே படைப்பில் பழமையும் புதுமையும் ஊசலாடுவதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

எந்த ஒரு படைப்பும் முழுமையானதல்ல. இயற்கையும் அப்படித்தான். படைப்பு தன்னளவில் முழுமையானதாகவும் அதே நேரம் முழுமையற்றதாகவும் இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. படைப்பின் குறைகளும் நிறைகளும் எழுத்தாளனின் நோக்கம், அகஎழுச்சி, அர்ப்பணிப்பு, பயிற்சி, உழைப்பு ஆகியவற்றைப் பொறுத்துக் கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ இருக்கும் என்பதையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

 
      ஒரு படைப்பு படைக்கப்பட்டதினாலேயே முழுமை பெறுவதில்லை. படைக்கப்பட்ட படைப்பு வாசிக்கப்படும்போது தான் முழுமை பெறுகிறது. அதுவரை அது ஒரு உயிரற்ற சடப்பொருள். ஒருவகையில் அதற்கு உயிர் கொடுப்பது வாசகன் தான். அவன் அந்தப் படைப்பை வாசிக்கத்தொடங்கிய அடுத்த நொடி படைப்பின் இதயம் துடிக்கத் தொடங்குகிறது. அதன் ரத்த நாளங்களில் படைப்பின் ரசம் ஓடத் தொடங்குகிறது. அதன் உடல் வலிவடைகிறது. அதன் தசைகளின் அழகு பொலிவுறுகிறது. அதன் ஆகிருதி மெல்ல வாசகனின் மனதில் உருப்பெறுகிறது. எனவே வாசகன் இல்லையென்றால் அல்லது வாசிப்பு இல்லையென்றால் எத்தகைய உன்னதப்படைப்பாக இருந்தாலும் அது செத்த சவத்துக்கொப்பானது தானென்பதை எழுத்தாளர்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். எனவே ஒரு படைப்புக்கு உயிர் கொடுக்க படைப்பின் தன்மையை அறிந்து கொள்ள வாசகர் மிக முக்கியமானவராகிறார்.

படைப்பின் முழுமை என்பது அது இயங்கும்போதே நிகழும் செயல். ஒரு படைப்பை அறிந்து கொள்வதற்கான அடிப்படையென்பது அந்தப் படைப்பு வாசகர்களின் மனங்களில் என்ன விதமான பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறதென்பதைத் தெரிந்து கொள்ளுதலெனலாம்.  ஒவ்வொரு படைப்பும் வாசகர்களுடன் உரையாடல் நடத்துகிறது. அந்த உரையாடலின் வலிமை, அர்த்தஞானம், ஆழம், பாதிப்பு தற்காலப்பொருத்தப்பாடு போன்றவையே அந்தப் படைப்பைச் சமூகத்தில் பரவலாக்குகிறது.

ஒவ்வொரு படைப்பும் இருபக்கமேளம் போன்றது. ஒருபக்கம் படைப்பாளியென்றால் இன்னொரு பக்கம் வாசகர் இருக்கிறார். இருபக்கங்களிலும் தாளம் சுதி பிசகாமல் இசைக்கப்படும்போது தான் அந்தப் படைப்பின் வீரியம் தெரியும். ஆக படைப்பு, வாசகர், சமூகம்  இந்த மூன்றின் இயங்கியல் தான் படைப்பில் தொழில்படுகிற மிக முக்கியமான விஷயங்கள். இதில் சமூகம் என்ற புறவயமான யதார்த்தம் மிக முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது. புறச்சமூகம் தான் எழுத்தாளரின் மனதிலும் வாசகனின் மனதிலும் அவர்களறியாமலே சார்புநிலைகளை உருவாக்குகிறது.

இந்தச் சார்புநிலைகள் ஒரு படைப்பை எழுதும்போதும் சரி வாசிக்கும்போதும் சரி படைப்புக்குள் நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ தொழில்படும். ஆக ஒவ்வொரு படைப்பும் பெரும்பாலும் அந்தந்தக் காலத்தைப் பிரதிபலிக்குமென்பதையும் அந்தக் காலத்திலிருந்து படைப்பாளி ஆசைப்படும் எதிர்காலத்தையும் பிரதிபலிக்குமென்பதையும் புரிந்து கொள்ளலாம். கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலத்தின் கலவையாகவே ஒரு படைப்பு உருவாகிறதென்பதைப் புரிந்து கொண்டால் இவற்றுக்கிடையில் செயல்படும் இயங்கியலை ஆய்வு செய்யலாம்.  அதனால் தான் ஒரு படைப்பு காலங்கடந்து நிற்பதும் அல்லது ஒரு படைப்பு அந்தக் காலத்திலேயே மறக்கப்படுவதும் நடக்கும். சமூகத்தின் மறதியில் சிக்குண்ட பல படைப்புகள் சில காலமோ, பல காலமோ கழித்து மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்படுவதும் நடக்கும். ( வள்ளுவர், அயோத்திதாசர், தமிழ் ஒளி, ப.சிங்காரம், புதுமைப்பித்தன் இன்னும் பலர் ) அதுவரை அந்தப் படைப்புகள் நீளுறக்க நிலையில் இருக்கும். இதற்கொரு முன்நிபந்தனையுமிருக்கிறது. அதாவது அந்தப் படைப்புகள் மறுகண்டுபிடிப்புச் செய்யப்பட்டு வாசிக்கப்படுவதற்கான காரணங்கள் அந்தப் படைப்பிலேயே இருக்க வேண்டும். எனவே தான் ஒவ்வொரு படைப்பும் தன்னுடைய வாசகரை / வாசகர்களைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது.

வாசிக்கும் வாசகர் அந்தப் படைப்பின் காலம், பின்புலம், அதன் அழகியல், நோக்கம், அரசியல், தத்துவம் எல்லாவற்றையும் அறிந்து கொள்ளும்போது உண்மையான படைப்புகளுக்கும் போலியான படைப்புகளுக்கும், படைப்பல்லாத படைப்புகளுக்குமிடையிலுள்ள வேறுபாடுகளைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். அதன் மூலம் உண்மையான படைப்பை அறிந்து கொள்ளவும் முடியும்.

நன்றி - புக் டே

.