ஒரு படைப்பை அறிந்து கொள்ளுதல் 9
படைப்பின் அகமும் புறமும்
உதயசங்கர்
ஒவ்வொரு படைப்பைப் படைக்கும்போதும் சரி வாசிக்கும்போதும் சரி வடிவம் உள்ளடக்கம் இரண்டையும் கடந்த முற்றிலும் வேறொரு உலகம் உருவாகும். அந்த உலகத்தில் படைப்பில் அகவெளி என்ற ஒன்றும் புறவெளி என்ற ஒன்றும் சூட்சுமமாகக் கட்டமைக்கப்படும். இரண்டும் இணைந்தே ஒரு படைப்பின் வெளிப்பாட்டையும் அதன் தீவிரத்தையும் வாசகரிடம் கொண்டு சேர்க்கும்.
உருவம் உள்ளடக்கம் என்ற பொதுவான கோட்பாடுகளைத் தாண்டிய நுண்மையான உளவியல் வெளியாக அகவெளியும் புறவெளியும் அமையும். உருவமும் உள்ளடக்கமும் இணைந்தே ஒரு படைப்பின் முழுமையைத் தீர்மானிக்கிறது. இரண்டுக்குமிடையிலிருக்கும் இயக்கவியலே அந்தப் படைப்பு வாசகரிடம் சேரும் போது பாரதூரமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். ஒரு படைப்பு எப்படி இந்த விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது என்பதைப் பகுத்தாராய்ந்தால் அங்கே மொழிவெளிப்பாடும், படைப்பூக்கத்தின் உணர்வெழுச்சியையும் பார்க்கலாம்.
ஒரு படைப்பில் கட்டமைக்கப்படும் மொழி, அது வெளிப்படுத்தும் உணர்வெழுச்சி இவையிரண்டும் அந்தப் படைப்பின் உயிர்த்துடிப்பான இயக்கத்துக்கு அடிப்படைக் காரணங்களாக அமையும். மொழி வெறும் குறியீட்டு வரைகோடுகள் அல்ல. மொழியின் ஒவ்வொரு அலகும் அந்த மொழி பேசும் இனக்குழுவின் பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியை, சமூக வரலாற்றை, இலக்கிய வரலாற்றை, இயற்கை அறிவை, உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டை வெளிப்படுத்தும் மனிதகுலவரலாற்றின் தொடர்ச்சியாகும். அதுமட்டுமல்ல, மொழி பயன்பாட்டு மொழியாகவும், இலக்கியமொழியாகவும் இருவேறு நிலைகளில் சமூகத்தில் நிலவுவதையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். பயன்பாட்டு மொழியில் அதிக பட்சம் ஆயிரத்திலிருந்து இரண்டாயிரம் வார்த்தைகளே அன்றாட நடைமுறை வாழ்க்கைக்குப் போதுமானதாக இருக்கின்றன. ஆனால் இலக்கிய மொழியைப் பொறுத்தவரை அந்த மொழியின் தோற்றத்திலிருந்து பயன்படுத்திய அத்தனை சொற்களும் தேவைப் படுகின்றன.
ஏனெனில் இலக்கியத்தின் இலக்கென்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்துகாகப் பயன்படுவது மட்டுமல்ல. ஆனால் பயன்படவும் செய்யும். இலக்கியமென்பது
ஒரு கருவியல்ல. ஆனால் கருவியாகவும் இருக்கும். கலையின் தோற்றமும் தொனமையும் மனிதனைப் போல நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டது.
அதனால் தான் இலக்கியம் சமூகத்தின் மாற்றங்களுக்கேற்ப தன்னையும் மாற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறது. பழைய விழுமியங்களின் தொடர்ச்சியாக இருக்கும்போதே புதிய விழுமியங்களை வரவேற்கிறது. ஒரு மொழியின் தொடர்ச்சியாக இருக்கும்போதே அந்த மொழியைப் புதுப்பிக்கவும் செய்கிறது. இலக்கியம் ஒரு மொழிபேசும் இனக்குழுவின் உணர்வுகளின் பாதுகாப்பு பெட்டகமாக இருக்கும்போதே அந்த உணர்வுகளை
காலத்துக்கேற்ப மறு ஆய்வு செய்கிறது..
ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிலவுடமைச் சமூகத்தில் எழுதப்பட்ட திருக்குறள் இன்றும் காலப்பொருத்தமாக இருப்பதற்கு அதிலிருக்கும் விழுமியங்கள் இன்னமும் தொடர்வது தானே காரணம். எனவே தான் இலக்கியப்படைப்புகள் காலத்தின் ஆவணமாக மட்டுமல்ல, காலத்தின் கண்ணாடியாகவும் இருக்கின்றன.
ஒரு படைப்பாளி தன்னுடைய மொழியில் எழுதத் தொடங்குமுன்னர் அந்த மொழியின் வரலாற்றை, இலக்கிய வரலாற்றை, சமூக வரலாற்றைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அப்போது நாம் பயன்படுத்தும் மொழியின் ஆழமும் அர்த்தமும் தெரியும். சொற்கள் ஒவ்வொன்றும் வரலாற்றின் கதவுகளைத் திறக்கும். சனாதனத்தின் சுவடுகளைத் தாங்கிய பழமைவாதத்தை இனங்காணமுடியும். பிற்போக்குத்தனமான விழுமியங்களைத் தாங்கி நிற்கும் சொற்களை அடையாளம் காணமுடியும். ஒவ்வொரு சொல்லின் பின்னாலும் ஒரு இனக்குழுவின் வரலாறு இருப்பதை உணரமுடியும். இலக்கியத்தின் கச்சாப்பொருளான மொழிவளம் பெருகும். சிந்தனைக்கும் வெளிப்பாட்டுக்குமிடையில் இணக்கமான இயக்கம் இருக்கும்.
அப்போது படைப்பாளியின் உணர்வுகளை எளிதில் சொற்கள் கடத்திவிடும். வலிமையான சொற்பிரயோகம் வாசகரிடம் வலிமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். அது மட்டுமல்ல. மொழியின் வழியே அந்தப் படைப்பின் அகவெளியை உருவாக்க முடியும். மொழிக்கட்டமைப்பு புறவெளியென்றால் அதனால் உருவாகும் உணர்வெழுச்சியே அகவெளியாகும். ஒரு படைப்பாளியால் அகவெளியை திறம்பட உருவாக்கிட முடிந்தால் அந்தப் படைப்பு மிகச் சிறந்த படைப்பாக மாறிவிடும். கவிதையோ, சிறுகதையோ, நாவலோ சொற்களின் வழியே அதன் அகவெளியைத் தான் வாசகன் உணர்கிறான். அந்த அகவெளிதான் அவனுடைய மனதில் உணர்வெழுச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. மனதில் ரசாயன மாற்றத்தை நிகழ்த்துகிறது. அந்த மாற்றம் தான் அவனுடைய உணர்வுகளிலும் அறிவிலும் ஒளியூட்டுகிறது. அதற்கு முன்பிருந்ததை விட இப்போது அவனுடைய மனம் மேன்மையடைகிறது.
உலக இலக்கியத்தில் சித்தார்த்தன், நிலவளம், மதகுரு, தேவமலர், குற்றமும் தண்டனையும், புத்துயிர்ப்பு, தாய், தந்தையரும் தனயரும், நம் காலத்து நாயகன், மண்கட்டியைக் காற்று அடித்துக் கொண்டுபோகாது, அவன் விதி, வீரம் விளைந்தது, உண்மை மனிதனின் கதை, ஜமீலா, அன்னை வயல், பசி, என் பெயர் சிவப்பு, போன்ற செவ்வியல் நூல்களிலும் இந்திய இலக்கியத்திலும் செம்மீன். நினைவுகள் அழிவதில்லை, கண்ணாடி, பாண்டவபுரம், நாலுகட்டு வீடு, மய்யழிக்கரையோரம், மண்ணும் மனிதர்களும், அழிந்த பிறகு, விடியுமா, இளம்பருவத்துத் தோழி, சம்ஸ்காரா, கினுக்கோனார் சந்து, பதேர்பாஞ்சாலி, நீலகண்டபறவையைத் தேடி, தொடங்கி தமிழில் கோபல்ல கிராமம், கடல்புரத்தில், தண்ணீர், அம்மா வந்தாள், தாகம், மலரும் சருகும், காவல் கோட்டம், மிளிர்கல், மீசை என்பது வெறும் மயிர், மௌனத்தின் சாட்சியங்கள், இன்னும் நிறையப் படைப்புகளின் வெற்றிக்கு அவர்கள் அந்த நாவலில் உருவாக்கிய அகவெளியே காரணம்.
வெறுமனே சம்பவங்களை வரிசைப்படுத்துவதனாலோ, தகவல்களை அடுக்குவதனாலோ, சொற்சிலம்பம் ஆடுவதாலோ இந்த அகவெளி உருவாகாது. எழுத எடுத்துக் கொண்ட கருப்பொருளின் மீதான உள்ளார்ந்த ஈடுபாடு, யதார்த்தத்தைச் நேர்மையாகச் சித்தரிப்பதிலுள்ள அர்ப்பணிப்பு, அருள் வந்ததைப் போன்ற உணர்வாவேசம், படைப்பைச் செதுக்கிப் பூரணமாக்குவதற்கான உழைப்பு இவையே அந்த அகவெளியை உருவாக்கும் காரணிகள் எனலாம்.
படைப்பில் உருவாகும் இத்தகைய அகவெளி வாசகரிடம் இந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி, மனித உறவுகளைப் பற்றி, புரிதலை மேன்மையடைய வைக்கிறது. வெறுப்பின் கொற்றத்தை வீழ்த்துகிறது. அன்பே அறமென உணரச்செய்கிறது.
நன்றி - புக் டே
