ஆமினாவின் விளையாட்டு
உதயசங்கர்
ஆமினா இயந்திரத்துப்பாக்கி மனிதனை வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். யூசுப் பீரங்கியை உருட்டிக் கொண்டு வந்தான். இயந்திரத்துப்பாக்கி மனிதனின் உடலில் ஸ்விட்சை ஆன் செய்தவுடன் விளக்குகள் எரிந்தன. துப்பாக்கியிலிருந்து டுப் டுப் டுப் என்று சத்தம் கேட்டது. துப்பாக்கியிலும் வெளிச்சம் தெரிந்தது. பீரங்கியை உருட்டிக் கொண்டு வரும்போது யூசுப் சொன்னான்,
“ அக்கா இதோ பாரு.. பீரங்கி டமால் டமால் னு குண்டு போடப் போகுது…”
“ மெஷின் கன் உன்னைச் சுட்டுருச்சே… ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட் “ என்று வாயினால் சத்தம் கொடுத்துக் கொண்டே ஆமினா தம்பியை நோக்கி வேகமாகப் போனாள்.
“ டேய்.. சுட்டாச்சுன்னா நீ கீழே விழுந்துரணும்.. செத்த மாதிரி கெடக்கணும்..”
என்று ஆமினா கத்தினாள்.
“ ம்ஹூம்.. முடியாது என்னோட பீரங்கி உன்னோட இயந்திர மனிதனை நசுக்கிருச்சி… நீ தான் செத்துப்போகணும்.. “
என்று பதிலுக்குக் கத்தினான். இவர்களுடைய சத்தத்தைக் கேட்டாள் அம்மா பாத்திமா. அடுக்களையில் பழைய ரொட்டியைச் சூடு பண்ணிக் கொண்டிருந்தார். வெளியே வந்தார்.
“ என்ன சத்தம்! ஆமினா, யூசுப், என்ன விளையாட்டு விளையாடுறீங்க..வேறு விளையாட்டு விளையாடுங்க.. “
என்று கோபமாகச் சொன்னார். அந்தக் குரலைக் கேட்டு குழந்தைகள் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டு விட்டார்கள். அவர்கள் அடிக்கடி தொலைக்காட்சிகளில் இந்த மாதிரியான காட்சிகளைப் பார்க்கிறார்கள். அதுதான் அவர்கள் மனதைப் பாதித்திருக்கிறது என்று பாத்திமா நினைத்தார்.
அப்போது திடீரென மொபைல் போன்களில் அபாயச்சங்கு அலறியது. அப்பா அகமதுவின் மொபைலிலும், அம்மா பாத்திமாவின் மொபைலிலும் வந்த சத்தம் காதைத் துளைத்தது. அந்த ஒலி,
“ எச்சரிக்கை! எச்சரிக்கை! எதிரிகள் வருகிறார்கள். குண்டுகளோ டிரோன்களோ போடப்போகிறார்கள்.. எச்சரிக்கை..”
என்று அலறியது. அபாயச்சங்கொலி கேட்டதும் பாத்திமா,
“ யா ரஹ்மான்! யா ரஹீம்! எங்களைக் காப்பாற்று.. இந்த யுத்த வெறியர்களிடமிருந்து காப்பாற்று..”
என்று வாய்விட்டு பிரார்த்தனை செய்தார் பாத்திமா. அகமது அத்தியாவசியமான பொருள் வாங்க கடைக்குப் போயிருக்கிறார்.
பாத்திமா ஆமினாவையும், யூசுப்பையும் இழுத்துக் கொண்டு வீட்டின் கீழ் இருந்த நிலவறைக்குப் போனார். ஆமினாவுக்கும், யூசுப்புக்கும் இது பழக்கமாகி விட்ட து. ஒரு நாளில் இரண்டுமுறையாவது அந்த அபாயச்சங்கொலி கேட்கும். அம்மாவும் அப்பாவும் உடனே பதட்டமாகி கீழே உள்ள அறைக்குள் போய் அடைந்து கொள்வார்கள்.
மீண்டும் அறிவிப்பு வரும்வரை அங்கேயே இருப்பார்கள். யாரும் யாருடனும் பேசக்கூட மாட்டார்கள். அப்பா அகமது அமைதியாக முழங்காலிட்டு மெக்காவின் திசை நோக்கிப் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருப்பார். இப்போதும் அப்படித்தான் அவர்களை இழுத்துக் கொண்டு கீழே ஓடினார் அம்மா. அங்கே ஒரு மூலையில் ஒடுங்கி ஆமினாவையும் யூசுப்பையும் அணைத்துக் கொண்டு பரக்கப் பரக்கப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் அம்மா பாத்திமா.
வெளியில் போன அகமதுவை இன்னும் காணவில்லை. அவரும் எங்காவது ஒதுங்கியிருக்க வேண்டும். பத்திரமாகத் திரும்பி வரவேண்டும். ’அரே அல்லா படைத்தோனே எங்களைக் காத்து ரட்சிக்கணும் ‘
அம்மா பாத்திமா து ஆ ஓதிக் கொண்டேயிருந்தார்.
திடீர் திடீரென விமானங்கள் பறக்கும் ஓசை கேட்டது சில சமயம் குண்டு வெடிக்கும் சத்தம் கேட்டது. அப்போது அம்மா பாத்திமா குழந்தைகளின் காதுகளைப் பொத்துவார். அவர்கள் எவ்வளவு நேரம் அங்கே இருந்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. இருள் கவியத் தொடங்கியது. இன்னும் அறிவிப்பு வரவில்லை. குழந்தைகளால் ஒரே இடத்தில் இருக்கமுடியவில்லை. வயிறு பசித்தது.
“ அம்மா பசிக்குது..”
அம்மா பாத்திமா மேலே இருந்த வீட்டில் ஃப்ரிட்ஜில் பாலும் பிஸ்கட்டும் எடுத்துவரப் புறப்பட்டார்.
“ அம்மா பயம்மாருக்கும்மா.. நாங்களும் வாரோம்..” என்றார்கள். ஒரே இருட்டு. அவர்கள் தட்டுத்தடுமாறி படியேறினார்கள். மேலே போய் ஃபிரிட்ஜைத் திறக்கும்போது சன்னலுக்குக் குறுக்கே ஒரு டிரோன் மிக அருகில் பறந்து சென்றது. அதன் சத்தம் காதைத் துளைத்து இதயத்தில் நுழைந்தது. உயிரே போனது போல அப்படியே அசையாமல் நின்று விட்டாள் பாத்திமா. ஒரு சில நிமிடங்களில் கண்ணைப் பறிக்கும் மின்னல் வெளிச்சமும் கட்டிடங்கள் இடிந்து விழும் சத்தமும் கேட்டது.
‘ அரே அல்லா! “
என்று அப்படியே தரையில் குழந்தைகளைக் கீழே தள்ளிப் படுக்கவைத்தார் அம்மா பாத்திமா. குழந்தைகள் அலறினார்கள். அம்மாவும் அலறினார்.
பிறகு அமைதி.
திடீரெனக் குண்டு வெடிக்கும் சத்தம் மிக அருகில் கேட்டது. கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பிறகு மொபைல் போனிலிருந்து அறிவிப்பு வந்தது. அறிவிப்பு வந்த சில நிமிடங்களில் அப்பா அகமது வாசல் கதவைத் தட்டினார்.
குழந்தைகள் முகங்கள் பயத்தினால் இருண்டு கிடந்தது. இதயம் படபடவென வேகமாக அடித்தது.
ஆமினாவுக்கு அருகில் இயந்திரத்துப்பாக்கி மனிதன் பொம்மையும் பீரங்கி பொம்மையும் கிட ந்தன. ஆமினா வேகமாக எழுந்து அந்தப் பொம்மைகளை எடுத்தாள்.
குப்பைக் கூடையில் தூக்கி எறிந்தாள். .
“ ஒழிந்து போங்கள்! “
அவள் கண்களில் இந்த உலகத்தின் மீதான கோபம் கொப்பளித்தது.
நன்றி - வண்ணக்கதிர்
