காலத்தின் குரலாகக் கலைஞன்

 ஒரு படைப்பை அறிந்து கொள்ளுதல் – 13

 காலத்தின் குரலாகக் கலைஞன்

 உதயசங்கர்

 

காலமே கலைஞனின் வழியாக அந்தந்தக்கால மக்களின் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்கிறது. கலைஞன் அந்தப் பெரும்பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டு அவன் வாழ்ந்த காலத்தின் அரசியல், பொருளாதார, பண்பாட்டு, மதிப்பீடுகளை தன் படைப்புகளின் வழியே வெளிப்படுத்துகிறான். அப்படி வெளிப்படுத்துகிறபோதே இயந்திரமயமாக வெளிப்படுத்துவதில்லை. தன்னுடைய தனித்துவமான படைப்பூக்கத்தின் வழியே சமூக விழுமியங்களை, அமைப்பை, நடைமுறைகளை மதிப்பீடு செய்கிறான். அப்படி மதிப்பீடு செய்யும் போது விமரிசனம் செய்கிறான். புதிய விழுமியங்களைத் தன் கற்பனையால் உருவாக்குகிறான். அந்த விழுமியங்கள் ஏற்கனவே இருக்கும் சமூக மரபுகளின் தொடர்ச்சியாகவோ, மீறலாகவோ, மாற்றமாகவோ இருக்கலாம். ஆனால் அந்தக் கற்பனைகளுக்கு அடிப்படைகளைக் கொடுப்பது அவன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சமூகம் தானென்பதை மறந்து விடக் கூடாது. பாரதி அவன் வாழ்ந்த காலத்தின் பழைய, பிற்போக்கான, நடைமுறைகளை, விழுமியங்களை விமரிசனம் செய்தான். பல பழைமையான நடைமுறைகளை மீறினான். எப்படி அவை நடந்தன? ஐரோப்பாவிலிருந்து புதிய கருத்துகள், அரிவியல், தத்துவங்கள், நடைமுறைகள் இங்கே அறிமுகமாகும்போது புதிய காற்று வீசத் தொடங்குகிறது. நிலவுடமைச் சமூகத்திலிருந்து முதலாளித்துவ சமூகத்துக்கு மாறிய காலத்தின் பிரதிநிதியாக பாரதி இருந்தான்.

 

அந்த மாற்றம் அடிப்படை மாற்றமல்ல. சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா என்று எழுதினாலும் பாரதியால் நடைமுறையில் கனகலிங்கத்துக்குப் பூணூல் அணிவித்து சாதி மேலாதிக்கத்தைத் தான் சீர்திருத்தமாகச் செய்யமுடிந்தது. பெண்கல்வியும், பென்ணுரிமைச் சிந்தனைகளும் முளைவிட்ட காலத்தில் தான் ஆணுக்குப் பெண்ணிங்கு இளைப்பில்லை காண் என்று முழங்க முடிந்தது. இணையர் செல்லம்மாவைச் சமதையாக அழைத்துச் செல்லமுடிந்தது. சமூகத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கும் மாற்றங்களை முன்னுணர்பவன் கலைஞன் தான்.

 

கலையின் உச்சபட்ச நோக்கமே மனித மனதின் புதிர்வழிகளை ஆராய்வது தான். மனிதமனதையும் வாழ்க்கையையும் அறிந்து கொள்ள மனிதனே ஆராய்ச்சிசாலையாகவும் மனிதனே கருவியாகவும், மனிதனே கச்சாப்பொருளாகவும் இருக்கிறான். மனிதன் மனிதனையே ஆராய்ச்சி செய்கிறான், கலைஞன் தன் கலையுணர்வால் மனித மனதை விசாரணை செய்து தான் கண்ட உண்மைகளை கலைவடிவில் தருகிறான். உலகின் கவனத்துக்கு வராத, அலட்சியப்படுத்திய, மறைத்த மனிதவாழ்க்கையின் நுண்ணுணர்வுகளை கலைநுண்ணோக்கியினால் உருப்பெருக்குகிறான். அவனுடைய கலை நுண்ணுணர்வின் ஒவ்வொரு அணுவையும் அணுவின் அங்ககக் கூறுகளையும் உருப்பெருக்குகிறது. அப்போது மனித மனம் எப்படியெல்லாம் சிந்திக்கிறது? எப்படியெல்லாம் திட்டமிடுகிறது? அதிகாரத்தின் வேர் எங்கே இருக்கிறது? சுரண்டலின் விதை எப்படி உருவாகிறது? பேராசைகளின் காரணமென்ன? அடிமைப்படுத்தும் ஆதிக்க உணர்வின் சபலம் ஏன் வருகிறது? சிக்கலான செயல்பாடுகளை நுட்பமாகச் சொல்லும்போது அவை மெல்ல மெல்ல பிரம்மாண்டமான  பேருருக் கொள்கிறது. சிறு சிறு உணர்வுநிலைகள் கூடிப் பேருணர்வாக மாறுகிறது. அந்தப் பேருணர்வு மனித வாழ்க்கையெனும் பிரபஞ்சத்தில் புதிய கண்டுபிடிப்புகளை நிகழ்த்துகிறது.  

இந்தப் பேருணர்வை அல்லது மானுடத்தருணங்களை உருவாக்கும் படைப்புகள் காலத்தை வெற்றி கொள்கிறது. அந்தப் படைப்புகளே காலத்தை அகாலத்திற்கு அழைத்துச் செல்கின்றன. அனைத்துக் கலைஞர்களும் காலத்தைத் தாண்டி நிற்கும் படைப்புகளைப் படைக்கவே பேரவா கொள்கிறார்கள். ஆனால் சாதாரணமாக அப்படி நடந்து விடுவதில்லை. கலைஞர்களின் அர்ப்பணிப்பு, உழைப்பு, பயிற்சி, சமூக இயங்கியலைப் புரிந்து கொண்டு அதை நேர்மையாக அணுகும் விரிந்து பரந்த அறிவு, இவை அனைத்தும் ஒன்றிணையும்போது சாத்தியமாகும் வாய்ப்புகள் ஏற்படும்.

கலைஞர்கள் வாழும் காலத்து மதிப்பீடுகளைப் பிரதிபலிக்கும் அதே வேளையில் சமூக இயக்கவியலை உள்வாங்கி எதிர்கால மதிப்பீடுகளையும் படைப்புகளில் முன் வைக்கிறார்கள். சில சமயம் பழமைக்கும் புதுமைக்கும் இடையில் ஊசலாடுகிற படைப்புகளை முன்வைத்து முரண்படுகிறார்கள். தனிமனிதனாக பிற்போக்கான சமூக மதிப்பீடுகளை பின்பற்றுபவராகவும், படைப்புகளில் முற்போக்கான மதிப்பீடுகளை முன்வைப்பவராகவும் வெளிப்படுகின்றனர்.

தம்மை முற்போக்குப் படைப்பாளி என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லிக் கொள்கிற படைப்பாளிகளே அவர்களறியாமலே படைப்புகளில் பிற்போக்கான விழுமியங்களை முன்வைப்பதும், பழைய சமூக மதிப்பீடுகளிலிருந்து விடுபட முடியாமல் தவிப்பதும் நடக்கும். அதேபோலத் தம்மை பிற்போக்காளர் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்கள் முற்போக்கான படைப்புகளை படைப்பதும் உண்டு.

சமூகத்தில் மேலே தெரிகிற பொக்குகளை மட்டுமே பொறுக்கியெடுத்து தேய்வழக்கான மேலோட்டமான, எந்தப் புதிய அனுபவத்தையோ, சிந்தனையையோ தராத படைப்பாளிகள் புகழ் பெறுவதும் உண்டு. ஆழ்ந்து சமூகத்தின் இயங்கியலைக் கற்று வெளிப்படுத்துகிற படைப்பாளிகள் அவர்கள் காலத்தில் கவனிக்கப்படாமல் போவதும் உண்டு.

கலை ஒரு இசைக்கருவி என்றால் . அதை வலதுசாரிகளும் மீட்ட முடியும். இடதுசாரிகளும் மீட்ட முடியும். யார் மீட்டுகிறார்கள்? என்ன நோக்கத்துக்காக மீட்டுகிறார்கள்? என்பதைப் பொறுத்தே என்ன மாதிரியான இசை வெளிப்படுமென்று சொல்லமுடியும். கலையின் மாயமே மனிதனின் அத்தனை கண்டுபிடிப்புகளிலும் தலை சிறந்தது.

இராமாயாணம், மகாபாரதம், உள்ளிட்ட அனைத்துப் புராண இதிகாசங்கள் மக்கள் மனதை எப்படிக் கவ்விப்பிடித்திருக்கிறதென்பதை உணர்ந்தாலே கலையின் மாயசக்தியைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் மக்கள் மனதை வசியப்படுத்தும் படைப்புகளே அந்த மக்களின் கருத்தியலைத் தீர்மானிக்கும் காரணிகளாக அமையும். அவை ஆளும்வர்க்கத்துக்குத் துணை செய்யும். அரசு என்ற நிர்வாக இயந்திரத்தின் தடையில்லா ஓட்டத்துக்கு எண்ணெய் மசகாகப் பயன்படும். மாற்றங்களின் தீப்பொறியாகவும் மாறும். கலைஞன் அந்தந்தக் காலத்தின் குரலை நேர்மையாகச் செவிமடுக்க வேண்டும். .

நன்றி - புக் டே.

 

ஏகலைவர்களின் விடுதலைக் குரல்

 

ஏகலைவர்களின் விடுதலைக் குரல்

வி. லெட்சுமி

முதுகலைத் தமிழாசிரியர்

   விற்பயிற்சி கொடுக்க மறுத்தாலும், ஒரு துரோணரின் சிலையை வைத்துத் தானாக பயிற்சி எடுத்து மிகச்சிறந்த வில்லாளியான ஏகலைவனின் அர்ப்பணிப்பையும், குருவுக்கு காணிக்கையாக கேட்டார் என்பதற்காக கொஞ்சமும் தயங்காமல் தன் கட்டை விரலையே வெட்டி கொடுத்த ஏகலைவனின் குரு பக்தியையும் இதுவரை குருபக்திக்கு உதாரணமாக பேசிக் கொண்டிருந்த நம்மை அது உண்மைதானா? என்று சிந்திக்க தூண்டும் வகையில் இந்நூல் அமைந்துள்ளது.

   இந்நூலை வாசித்த பின் வனத்தின் குடிமகனான வேடர்குலத்தைச் சேர்ந்த  ஏகலைவன் பிறந்ததிலிருந்து வில்லையும் அம்பையும் பயன்படுத்தி அதில் விற்பனனாக இருந்தவன், துரோணரிடம் வில்வித்தை கற்றான் என்பதே பொய் என்னும் கருத்து பல்வேறு நூல்களில் காணப்படும் ஆதாரம் மூலம் இக்கதையில் ஆணித்தரமாக எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளது, நம்மைச் சிந்திக்கத் தூண்டும் சிந்தனைதான்.

 தேன் அம்பு, புலன் மயக்கி அம்பு, நெருப்பு கொளுத்தி அம்பு,  பிரி அம்பு,  விரி அம்பு, சிறகம்பு, ஆண் அம்பு,மழை மேகத்தை நோக்கி எய்தால் மழை பொழியும் எரியம்பு என பல்வேறு அம்புகளின் வகைகளை நன்கு அறிந்தவன் ஏகலைவன். வனத்தில் அர்ஜுனன் வேட்டைக்குச் செல்லும் பொழுது அர்ஜுனனின் நாய்க்கு வாய்ப்பூட்டு அம்பு எய்கின்றான் ஏகலைவன். அப்போது அவனை முதன்முறை பார்க்கும் அர்ஜுனன், நம்மை விட சிறந்த ஒரு வில்லாளி இருப்பதை உணர்ந்து, துரோணாச்சாரியார் மீது சந்தேகம் கொண்டு, நமக்கு அவர் வில்வித்தை சரிவர கற்றுத் தரவில்லையோ? என்று எண்ணியதுடன் வேதனையில்  தற்கொலைக்கு முயலும் நேரத்தில், குரு துரோணாச்சாரியார் அர்ஜுனனிடம் உன்னைச் சிறந்த வில்லாளியாக ஆக்குகிறேன் என்று வாக்கு கொடுத்து வனப்பகுதிக்குள் படையுடன் ஏகலைவனைத் தேடி சென்று ஏகலைவனிடம் வார்த்தை ஜாலத்தால் பேசி அவனின் மலையினக் குடிகளை  அழித்து விடுவதாக மிரட்டி தன்னிடம் தான் ஏகலைவன் வில்வத்தை கற்றுக் கொண்டான் என அவரின் புகழ் பரப்பிகளான சூதர்கள் மூலமாக வரலாற்றைத் திரித்து பரப்பச் செய்கின்றார்.  துரோணரின்  போரில் இருந்து தங்கள் மக்களைக் காப்பாற்றவும், மலையின் இயற்கை அழிவிலிருந்து காக்கப்படவும், மலைவாழ் உயிரினங்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக தன் கட்டைவிரலைக் காணிக்கையாக அளிக்கின்றானே அன்றி  துரோணாச்சாரியார் அவனுக்கு வில்வித்தைக் கற்றுக் கொடுத்த மானசிய குரு இல்லை என்பதை  இந்நூலின் கதை ஆணித்தரமாக நிரூபிக்கின்றது. கதைகளின் ஊடே வன உயிரினங்கள் ஒவ்வொன்றைப்  பற்றியும் மிக த் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ள இந்நூல் உதவுகின்றது. குறிப்பாக பாம்புகளைப் பற்றி,  அவை அருகில் வந்தால் எவ்வாறு அறிவது என்பதைப் பற்றியும் கொடுத்திருக்கும்  குறிப்புகளான, நல்ல பாம்பு அருகில் இருந்தால் வறுத்தப்பயிறு வாசனையடிக்கும், மலைப்பாம்பு இருந்தால் தண்ணீர் கவிச்சி வாசனை அடிக்கும், கட்டுவிரியன் இருந்தால் மண்வாசனை அடிக்கும், பச்சை பாம்பு இருந்தால் பச்சிலை வாசனை அடிக்கும் என்றும், பாம்புகளின் சீற்றத்தை வைத்து அது கோபமாக இருக்கிறதா? தாக்கப் போகிறதா? பயமுறுத்துகிறதா? என்பதை மலையில் வாழும் மக்கள் வழி நம்மை அறிய வைக்கின்றார் நூலாசிரியர்.

சிங்கத்தின் வேகமும் யானையின் பலமும் கொண்ட  யாளிகளை கோயில்களில் சிற்பமாகத்தான் பார்த்திருப்போம். அந்த யாளியை மலைப்பிரதேசம் முழுவதும் தன் கதையில் உலவவிட்டுள்ளது சிறப்பு.

   சூதர்களால் வரலாறு எவ்வாறு திரிக்கப்படுகிறது என்பதை கதை முழுவதிலும் காண முடிகின்றது. அக்காலத்தில் பிராமணர்கள் ஊன் உணவு உட்கொண்டதகவலை வேள்வியில் பலியிடும் விலங்குகளைப் பங்கிடுவதன் மூலம் அறிய முடிகிறது.

  காலணிகள் மீது தீராத விருப்பம் கொண்டவரான துரோணாச்சாரியாருக்கு தினமும் புதிய காலணிகள் செய்து தரும் சேதா எனும் தொழிலாளி அவரால் வதைக்கு உட்பட்டு பக்தசேதாவாக  மாறும் இடம் சூதர்களால் வரலாறு திரித்து எழுதப்படுவதை பறை சாற்றுகின்றது. ரிக் வேதத்தில் இந்திர கடவுளுக்கு பிடித்த பசுவின் ஈரல் முதன்மை புரோகிதருக்குப் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்ற விதியை மீறிய பரத்வாஜ முனிவர், அதை திருடியதால் வனத்திற்கு அனுப்பப்படுகிறார். அவர் அங்கு மலைப்பெண்ணான துரோணியை மயக்கி மோசப்படுத்துகின்றார். அவர் மூலமாக பிறக்கும் மகன் துரோணாச்சாரியார் என்று அவரின் பிறப்பும், அவர் நற்குணங்கள் நிறைந்த நேர்மையான வழியில் ஒரு குருவாக நடக்கவில்லை என்பதும் படிப்பவர் சிந்தனைகளைத் தட்டி எழுப்பும். ஏகலைவனின் மேல் நல் மதிப்பும், தன் இனத்தின் மேல் அவன் கொண்டிருந்த பற்றும் அம்புக்கலையில் அவன் அர்ஜுனனை விட சிறந்தவனாய் இருந்ததும், துரோணாச்சாரியார் மகாபாரதப் போரில் இறந்த மறுநாள் நடைபெற்ற யுத்தத்தில் ஏகலைவர்களின் அன்பு பாண்டவர் படையைச் சிதறடித்துக் கொண்டிருந்தது என்றும், கட்டைவிரல் இல்லையென்றால் வில்லைத் தொட முடியாதா என்ன? மீதி நான்கு விரல்கள் இருக்கின்றனவே? ஏகலைவர்களின் விடுதலை குரல் அம்புகள் விரைந்த ஓசையில் கேட்டு கொண்டே இருக்கின்றது என்ற கதையின் நிறைவுப் பகுதியும், கட்டைவிரலை இழந்த ஏகலைவர்களுக்கு சமர்ப்பணம்.

நூல்: கட்டை விரலின் கதை

ஆசிரியர்: உதயசங்கர்

பதிப்பகம்: வானம் பதிப்பகம்

பக்கம்: 96

விலை: ரூபாய் 100.

நன்றி - புக் டே

கலையின் சுதந்திரம்

 

ஒரு படைப்பை அறிந்து கொள்ளுதல் -12

கலையின் சுதந்திரம்

உதயசங்கர்

கலை சுதந்திரமானதாக இருக்க வேண்டும். கலைஞன் சுதந்திரமானவனாக இருக்கவேண்டும். கலைஞன் எந்த அமைப்பிலும் இருக்கக்கூடாது. கலைஞன் எந்தத் தத்துவத்தையும் பின்பற்றக் கூடாது. கலைஞனுக்குச் சார்பு நிலை இருக்கக் கூடாது. இப்படியான குரல்கள் கலையின் வரலாறு நெடுகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. உண்மையில் கலை சுதந்திரமாக வெளிப்படுகிறதா?

 ஆதிப்பொதுவுடமைக் காலத்திலும் கூட கலை சமூகத்துக்காகவே வெளிப்பட்டது. கலை வெளிப்பாடு தனிமனிதச்செயல்பாடாக இருந்தாலும் அதன் வேர் தனிமனிதன் சமூகத்துடன் கொள்கிற உறவுநிலையாகவே இருக்கிறது. சமூகத்திலுள்ள தனிமனிதர்கள் சமூகத்துடன் உறவாட, தொடர்பாடல்களை எண்ணற்ற செயல்பாடுகளை மேற்கொள்கிறார்கள். அவற்றிலொன்று தான் கலைச் செயல்பாடு. மற்ற துறைகளைப் போலவே கலைஞனின் முயற்சி, பயிற்சி, கலை அறிவு ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு கலை வெளிப்படுகிறது.

அந்தச் செயல்பாட்டிற்கான உந்துதல் சமூகத்துக்கானது. தனக்குத் தெரிந்ததை மற்றவரிடம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற உள்ளுணர்வு சமூகத்தினால் உருவானது. மனித சமூக சாரம் நூலில் ஜார்ஜ் தாம்சன் கலை தோன்றும்போது மாந்திரீகமாகத் தோன்றியது. ஒலிக்குறிப்புகளைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும்போது அதற்கு மந்திரசக்தி வந்து விடுவதாக நம்பினார்கள். அந்த மந்திரசக்தியைப் பெறுவதற்காக தனியாக, பல விசித்திரமான செயல்பாடுகளைச் செய்தார்களென்று சொல்கிறார். எனவே கலையே மந்திரசக்தி வாய்ந்தது என்று சமூகம் நம்பியது. அப்போது கலை, அறிவியல், மருத்துவம் இவையெல்லாவற்றையும் இந்த மந்திரவாதிகளே கண்டுபிடித்தார்கள். கற்றுக் கொண்டார்கள். அப்போதிருந்த சமூக அமைப்பின் உள்ளார்ந்த தேவையே இப்படியான கலைஞர்களை உருவாக்கியது. அப்போதும் கலை சுதந்திரமாக இல்லை.

ஆதிப்பொதுவுடமைச் சமூகத்திலிருந்து நிலவுடமைச் சமூகத்துக்கு மாறியபோது அரசு அதிகாரம் தோன்றி விட்டது. சுரண்டலுக்கான திட்டங்கள் உருவாகிவிட்டன. கடவுளர்கள் தோன்றிவிட்டார்கள். அப்போது ஒரே ஆளிடமிருந்த கலையும் மருத்துவமும் அறிவியலும் சமூகத்தின் அறிவுவளர்ச்சியினால் தனித்தனியாகப் பிரிந்து செயல்படத் தொடங்கி விட்டன. அவை அனைத்துமே அந்தக் காலச் சமூகத்துக்குச் சேவை செய்தன. ஆளும்வர்க்கத்துக்கு ஆதரவான நிலைபாடுகளை எடுத்தன. கடவுளர்களையும் அரசனையும் புரோகிதரையும். புனிதமானவர்களாக்கியது. அப்படியே அறிவுத்துறைகளையும் ரகசியம், புனிதமென்று சாமானியர்களிடமிருந்து விலக்கி வைத்தது.  ஆனால் எந்தச் சமூகத்தின் தேவையினால் அந்த அறிவுத்துறைகளில் நிபுணத்துவம் பெற்றார்களோ அந்தச் சமூகத்தின் பொருளாதார உற்பத்தி சக்திகளுக்குச் சேவை செய்தது. எனவே நிலவுடமைக் காலத்திலும் கலை சுதந்திரமானதாக இல்லை.

நிலவுடமைச் சமூகத்தின் நெருக்கடிகள் முற்றியதும் புதிய அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளும் உற்பத்தி முறையில் மிகப்பெரிய மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தன. அதிகமான உற்பத்தி சந்தையை அறிமுகப்படுத்தியது. அதுவரை உற்பத்தியாளர்களுக்கும் நுகர்வோருக்குமிடையிலிருந்த நேரடியான உறவுகள் முறிந்தன. இதன் விளைவாக உற்பத்தி உறவுகளும் மாறின. கலையும் இந்த மாற்றங்களுக்குள்ளாகியது.

நிலவுடமைச் சமூகத்தில் ஒரு கலைஞன் தான் யாருக்காகப் படைப்பை உருவாக்குகிறான்? யார் அதன் நுகர்வாளர்களென்று தெளிவாகத் தெரியும். அரசர்களோ, பிரபுக்களோ, புலவர்களோ தான் நுகர்வாளர்களாக இருந்தார்கள். அதனால் கலை அரசர்களுக்குச் சேவை செய்வதாக இருந்த து. அரசர்கள், பிரபுக்களின் போற்றுதலில் கலைஞர்கள் வாழ்ந்தார்கள். வெகுமக்களுக்கு எழுத்தறிவு கிடையாது. அப்படியே கிடைத்திருந்தாலும் வாழ்க்கையின் அன்றாட நடைமுறைகளுக்கான கல்வியாக மட்டுமே இருந்தது. எனவே அரசவையில் இயற்றப்பட்ட, அரங்கேற்றப்பட்ட கலை இலக்கியம் மக்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. பெரும்பானமையான மக்கள் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படவுமில்லை.

ஆனால் முதலாளித்துவத்தின் அடிப்படையே சந்தை தான். முதலாளித்துவச் சந்தையைப் பொறுத்தவரை அனைத்துப் பொருட்களும் விற்பனைக்கே. எனவே கலையையும் விற்பனைப் பொருளாக மாற்றியது. அச்சுத் தொழில்நுட்பம் வந்தபிறகு இந்த மாற்றங்கள் வேகமாக சமூகத்தில் உருவாயின. தன்னுடைய இயங்கியலின் தேவைக்காக ஜனநாயகத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. ஜனநாயகம் அனைத்துத் துறைகளையும் மக்களிடம் அறிமுகப்படுத்தியது. அனைவருக்கும் கல்வியை அளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்காளானது முதலாளித்துவம். இப்போது யாரோ எழுதிய இலக்கியத்தை, யாரோ படைத்த கலைப்படைப்பை யார் யாரோ வாசித்தார்கள். யார் யாரோ பார்த்தார்கள். யார் யாரோ நுகர்ந்தார்கள். முதலாளித்துவம் கலைஞர்களையும் சந்தை விதிகளுக்கு உட்படுத்தியது.

கலைஞர்களும் சமூக விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள் தானே. அவர்களும் சந்தைகளில் தங்கள் படைப்புகளைக் கூவிக் கூவி விற்கவேண்டிய தேவை ஏற்பட்ட து. முன்னெப்போதையும் விட முதலாளித்துவம் கலைஞர்களைப் பாதுகாப்பாற்றவர்களாக மாற்றிவிட்ட து. மாறிக் கொண்டேயிருக்கும் முதலாளித்துவத்தின் தன்மைகளுக்கேற்ப தங்களுடைய படைப்புத்திறன்களையும் மடைமாற்றிக் கொள்ளவேண்டிய தேவை கலைஞர்களுக்கு ஏற்பட்டது.

நவீன உலகமயமாக்கலின் முதலாளித்துவம் தன்னுடைய புதிய உத்திகளான டிஜிடல் கேபிடலிசம், டேட்டா கேபிடலிசம், மெய்நிகர் சமூக ஊடகங்களின் வழியே இன்னும் சிக்கலான நிலைமைகளை உருவாக்கியிருக்கிறது. கலை மேலும் மேலும் ஜனநாயகப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. லட்சக்கணக்கான மக்கள் கலைச் செயல்பாடுகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். இவற்றில் போலியான கலைப்படைப்புகளும், கலையல்லாத கலைப்படைப்புகளும் உண்டென்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அதே நேரம். கலை புனிதமானது, கலை ஒரு மர்மம், கலை ஒரு புதிர்  கலை ஒரு ஆன்மீக அனுபவம், என்பதைப் போன்ற நிலவுடமைக்கால மதிப்பீடுகளை அதன் தேவைக்காகத் தகர்த்திருக்கிறது.

இப்போது கலைஞர்கள் தங்களையறியாமலேயே நவீன முதலாளித்துவத்தின் சந்தை விதிகளுக்குள் சிக்கியிருக்கிறார்கள்.. தன்னுடைய படைப்புகளை பரவலான வாசகர்களிடம் கொண்டு செல்ல வேறுவழியில்லை. முதலாளித்துவ மைதாசின் விரல் நுனி தங்கள் மீது பட்டுவிடாதா என்று ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

எனவே கலை ஆதிப்பொதுவுடமைக் காலம் தொடங்கி இன்றுவரை எந்த சமூக அமைப்பில் பிறக்கிறதோ அந்தச் சமூக அமைப்பைப் பிரதிபலிப்பதாகவும் அந்தச் சமூக அமைப்பின் தேவைகளுக்குச் சேவை செய்வதாகவுமே இருந்து வருகிறது.

கம்யூனிச சமூகத்தின் உயர்ந்த நிலையில் வர்க்கங்களற்ற சமூகத்தில் மட்டுமே கலை எந்தக் கட்டுப்பாடுகளுமின்றி சுதந்திரமாக இயங்கமுடியும். அப்போதும் சகமனித உறவுகளின் மேன்மைக்காகவே வெளிப்படும். அதுவரை கலை விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் அந்தந்தக் காலச் சமூகத்துக்குக் கட்டுப்பட்டதாக இருக்கும்.  

நன்றி - புக் டே