நீங்கள் இல்லையென்றால் அன்றிருந்த கோவில்பட்டி அன்றிருந்ததைப் போல இருந்திருக்காது!

நீங்கள் இல்லையென்றால் அன்றிருந்த கோவில்பட்டி அன்றிருந்ததைப் போல இருந்திருக்காது!

உதயசங்கர்

எனக்கு முதன்முதலில் எழுத்தாளர் கௌரிஷங்கர் நேரடியாக அறிமுகமானது, 1979-ஆம் ஆண்டு. நாறும்பூநாதன் தலைமையில் நான் சாரதி, மறைந்த நண்பர் முத்துச்சாமி ஆகியோர் நடத்திய மொட்டுக்கள் என்ற கையெழுத்துப்பத்திரிகையை வாசிப்பதற்காக சுற்றுக்கு விட்டிருந்தோம். அந்தக் கையெழுத்துப்பத்திரிகை தான் எங்களுக்கு கோவில்பட்டியில் ஏற்கனவே இருந்த எழுத்தாளர்கள் வட்டத்தையும், இடது சாரித் தோழர்களையும் அறிமுகப்படுத்தியது. அதற்கு முன்னால் ஓவியர் மாரீஸ் கையெழுத்துப்பத்திரிகை நடத்திக் கொண்டிருந்தான். மிக அற்புதமான வடிவமைப்புடன் வந்து கொண்டிருந்தது. தேவதச்சன், கி.ரா. கௌரிஷங்கர், வித்யாஷங்கர், அப்பாஸ், ராமு, பசப்பல் ராஜகோபால், பிரதீபன், என்று எழுத்தாளர் குழாம் அதில் எழுதிக்கொண்டிநிறைந்திருந்தார்கள். அதில் எங்களுக்கு இடமில்லை. அந்தப்பொறாமையினால் தான் நாங்களும் கையெழுத்துப்பத்திரிகை நடத்தினோம் என்று நினைக்கிறேன். மாரீஸோடு எல்லா எழுத்தாளர்களும் மிக நெருக்கமாக இருப்பார்கள். நாங்கள் தூரத்தில் இருந்து தேவதச்சன், கௌரிஷங்கர், வித்யாஷங்கர், அப்பாஸ், ராமு, இவர்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்போம்.

அவர்களைப்பற்றி யாரோ எப்படியோ சொல்லி சில மோசமான அபிப்பிராயங்கள் எங்களிடம் இருந்தன. அந்த வயதுக்கேயுரிய மனோநிலையில் லட்சியவாதத்தின் படிக்கட்டுகளில் ஏறத்தொடங்கியிருந்த நாங்கள் அவர்களைச் சமூகப்பொறுப்பற்றவர்கள் என்றும், கலைகலைக்காக என்ற கொள்கை கொண்டவர்கள் என்றும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தோம். அதோடு லட்சியக்காதலை மனதில் வரித்துக் கொண்டிருந்த எங்கள் பருவம் அவர்களைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட விட்டேற்றியான போக்குகளை  கடுமையாக வெறுக்கச் செய்தது. மொட்டுக்கள் கையெழுத்துப்பத்திரிகையில் அவர்களைக் கேலி செய்வதாக நினைத்து போலிக்காதல் என்ற தலைப்பில் எப்போது வேண்டுமானாலும் ஏறி இறங்கிச் செல்லும் டவுண்பஸ் என்கிற மாதிரியான அர்த்தத்தில் துணுக்கு எழுதியிருந்தோம். அது என்ன மாதிரியான விளைவை அவர்களிடம் ஏற்படுத்தும் என்று நாங்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. அந்தப் பத்திரிகை சுற்றுக்குப் போனது. ஒரு நாள் மாலை எங்களை காந்திமைதானத்துக்கு வரச்சொல்லி மாரீஸ் அழைத்திருந்தான். அன்று இரவு ஏழு மணி இருக்கும். காந்திமைதானத்தில் உள்ள விசுவகர்மா ஆரம்பப்பள்ளியின் வாசல் திண்ணையில் தேவதச்சன், கௌரிஷங்கர், அப்பாஸ் முருகன், உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அவர்கள் உட்கார்ந்திருந்த இடம் இருட்டாக இருக்க, நான், நாறும்பூ, சாரதி, முத்துச்சாமி, நான்குபேரும் போய் நின்ற இடத்தில் தெருவிளக்கின் ஒளி சிந்திக்கொண்டிருந்தது. என்னுடைய நெஞ்சு படபடத்துக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் என்ன சொல்லப்போகிறார்களோ?

அப்போது முதல் குரல் எழுந்தது. “ உங்களுக்கு காதலைப் பற்றி என்ன தெரியும்? மொட்டுக்களாம் மொட்டுக்கள் அப்படியே மொட்டுக்களைக் கசக்கி எறிய வேண்டும். “ என்று முழங்கினார் கௌரிஷங்கர். அதைத் தொடர்ந்து அந்தக்கையெழுத்துப்பத்திரிகையை நார் நாராக கிழித்து எறிந்தார். அப்பாஸும், முருகனும் மாரீஸும் புன்னகையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். தேவதச்சனும் ஏதோ சொன்னார். அவ்வளவு விரோதமாக அவர் ஏதும் சொன்னதாக நினைவிலில்லை. பத்து நிமிடங்கள் பொரிந்து தள்ளினார். எனக்கு அழுகையே வந்து விட்டது. எப்போது அந்த இடத்தை விட்டுப் போவோம் என்றிருந்தது. கௌரிஷங்கர் பேசி முடித்த பிறகு சிறு அமைதி. நாங்கள் ஏதோ சொல்லிவிட்டு போய் விட்டோம். அன்று எங்களுடைய மனநிலை மிகப்பரிதாபமாக இருந்தது. எங்களில் நாறும்பூ கொஞ்சம் தைரியமாக இருந்தான் என்று நினைக்கிறேன். அன்றிலிருந்து எனக்கு கௌரிஷங்கரைக் கண்டால் பயம். பத்தடி தள்ளியே நிற்பேன்.

கோவில்பட்டி வீதிகளில் ஸ்டெப் கட்டிங் வெட்டி தாடி வளர்த்த ஒரு இளைஞன் ஒரு கையில் ரோஜாப்பூவுடன் ஒரு பெண்ணின் பின்னால் போவதை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தோம். எப்போதும் கையில் புத்தகத்துடன் சைக்கிளில் எந்தத் தெருவிலிருந்தோ, எந்தச் சாலையிலிருந்தோ திடீரென புகுந்து வருகின்ற ஒரு இளைஞனைப் பார்த்தோம். இரவில் காந்தி மைதானத்தில் ஓங்கிய குரலில் இலக்கிய விவாதம் செய்யும் அந்த இளைஞனின் குரலில் இருந்த நம்பிக்கை, அலட்சியம், தீர்க்கம், அந்த இளைஞனுடைய நடை, உடை, எல்லாம் எங்களுக்கு பிரமிப்பாக இருந்தது. எந்த விவாதத்திலும் விட்டுக்கொடுக்காத பிடிவாதமும் ஈவிரக்கமில்லாத விமரிசனமும் தன்னுடைய வாதத்திற்கு ஆதரவாக அவர் சொல்கிற தர்க்கவிவரணைகளும் அவரை மிகப்பெரிய ஆளுமையாக கட்டமைத்தது, கோவில்பட்டிக்கு வருகிற எழுத்தாளர்கள் அனைவரும் கௌரிஷங்கரைப் பார்த்து கொஞ்சம் அச்சப்பட்டார்கள் என்று தான் நினைக்கிறேன். கவிஞர் வித்யாஷங்கர் சொன்னதைப்போல கம்பீரத்தில் கோவில்பட்டி ஜெயகாந்தனாக இருந்தார் கௌரிஷங்கர். புதிய எழுத்தாளர்கள் யாராவது சிக்கி விட்டால் அவரிடம் புதுமைப்பித்தனைப் படித்திருக்கிறாயா என்ற கேள்வியில் தொடங்கி மூச்சு முட்டும் அளவுக்கு கேள்விகளைக் கேட்டு திணறடித்து விடுவார். முதலில் எனக்கு அப்படி பேசுவது வெறுப்பாக இருந்தாலும் பின்னர் இலக்கியத்தை மிகவும் எளிமைப்படுத்துவதற்கு எதிரான, குரலாகப் புரிந்து கொண்டேன். பின்னர் எப்போதோ பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது இதையெல்லாம் தாண்டி இலக்கியத்துப்பக்கம் வர்றவன் வரட்டும் என்று சொன்னார்.  

நாங்கள் அறிமுகமாவதற்கு முன்பே 1975-எமர்ஜென்சி காலகட்டத்தில் கோவில்பட்டியில் ஆதர்ஷா என்ற திரைப்படக்கழகத்தை இடதுசாரித்தோழர்களான பால்வண்ணம், ஜவஹர், ஆர்.எஸ். மணி ஆகியோருடன் இணைந்து நடத்தினார். அப்போது சென்னையில் மட்டும் தான் திரைப்படக்கழகம் இருந்தது. ஷியாம் பெனகலின் ஆங்கூர், நிஷாந்த், சத்யஜித்ரேயின் பதேர்பாஞ்சாலி, ரித்விக் கடக்கின் மேகதாகதாரா, கே.பாலச்சந்தரின் புன்னகை, கிரிஸ் காசரவள்ளியின் சோமனதுடி, போன்ற திரைப்படங்களை தேசியத் திரைப்படக்கழகத்திடம் வாங்கித் தியேட்டர்களில் திரையிட்டிருக்கிறார்கள். அப்போது புனேயிலிருந்து திரைப்படச்சுருள் அடங்கிய இரும்புப்பெட்டி ரயிலில் வரவேண்டும். திரையிட்டபின் மீண்டும் அதை ரயிலில் அனுப்ப வேண்டும். ஓரிரண்டு வருடங்கள் ஆதர்ஷா திரைப்படக்கழகத்தின் செயலாளராக இருந்தார். இந்த அநுபவம் காரணமாகவோ என்னவோ சினிமாவின் மீது அவருக்கு அக்கறை இருந்தது. திரைப்படத்துறையில் நுழைவதற்கான முயற்சிகளையும் செய்தார். அத்தகைய முயற்சிகளின் விளைவாகத் தான் காருக்குறிச்சி அருணாசலம் பற்றிய ஒரு ஆவணப்படம் எடுத்தார். பிற்காலத்தில்  தமிழின் மிகச்சிறந்த எழுத்தாளர்களான வண்ணதாசன், வண்ணநிலவன் ஆகியோரைப் பற்றியும் ஆவணப்படங்களை எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

நாங்கள் அறிமுகமான பின்னர் உருவான வீதிநாடக இயக்கமான தர்ஷனாவில் அவருடைய பங்களிப்பு அதிகம். வீதி நாடக இயக்கம் என்ற புதிய நாடக இயக்கம் தமிழகமெங்கும் பரவ ஆரம்பித்திருந்த காலம். கோவில்பட்டியில் எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள், களத்தில் இறங்கினோம். கௌரிஷங்கர், தேவதச்சன், வித்யாஷங்கர், மனோகர், மாரீஸ், திடவை பொன்னுச்சாமி, உதயசங்கர், நாறும்பூநாதன், முத்துச்சாமி, சாரதி, என்று எல்லோரும் பங்கேற்றோம். கௌரிஷங்கர் பல நாடகக்கருக்களை உருவாக்கித் தந்தார். கோவில்பட்டியிலும் சுத்துப்பட்டிலும் ஏராளமான நிகழ்ச்சிகள் நடத்தினோம். பிக்காசோ நூற்றாண்டு விழாவை ஓவியர் அஃக் பரந்தாமன் தலைமையில் நடத்தினோம். அதே போல கார்ட்டூன் கண்காட்சி நடத்தினோம். இவையெல்லாவற்றிலும் அவருடைய பங்களிப்பு அசாதாரணமானது.

 அவருடைய காதல் கவிதைகளைத் தொகுத்து மழை வரும்வரை என்ற புத்தகம் வெளியானது. வித்தியாசமான புகைப்படங்களுடன் வடிவமைப்பில் ஒரு மாபெரும் புரட்சியாகத்தான் அந்தப்புத்தகம் தயாரிக்கப்பட்டது. மாரீஸ் அதற்காக மிகுந்த பிரயாசைப்பட்டான். அந்த நூலை சென்னையில் கவிஞர் நா.காமராசன் வெளியிட்டார். எங்களுக்கெல்லாம் பெருமையாக இருந்தது. அதே போல முந்நூறு யானைகள் என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பை நர்மதா பதிப்பகம் மூலம் வெளியிட்டார்.அந்தத் தொகுப்புக்கு நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. நிறைய எழுத்தாளர்கள் கௌரிஷங்கர் சிறுகதைகளின் வடிவநேர்த்தியை வியந்து சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒரு சொல் கூட அதிகமாகவோ குறைவாகவோ இல்லாத நேர்த்தி இருந்தது. வேலையில்லாத இளைஞனின் பிரச்னைகள், திருமணமாகாத பெண்களின் ஏக்கம், உதிரித்தொழிலாளிகளின் வாழ்க்கை, என்று அவருடைய கதைகளில் சமூகத்தின் கீழ்மத்தியதர வர்க்கத்து மக்களே நிறைந்திருந்தனர். எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவருடைய முந்நூறு யானைகள் தொகுப்பைப் பற்றியும் கௌரிஷங்கரைப் பற்றியும் விரிவாக அவருடைய கதாவிலாசத்தில் எழுதியிருப்பார். அவருடைய கதைகளின் வடிவ நேர்த்தி என்னை மிகவும் பாதித்தது. கதைமொழியைப் பற்றி, கதையில் பாரா பிரிப்பதைப் பற்றி, கதையின் முதல்வரி, கதையின் கடைசிவரி, என்று நிறையப் பேசுவார். அவருடைய கதைகளில் ரேஷன் கடை, தலைவாழை, மிச்சம், முந்நூறு யானைகள், ஆகியவை மிக முக்கியமான கதைகளாகத் தோன்றுகின்றன. கவிதைகளில் கூட அந்தக்காலகட்டத்தில் எழுதிக்கொண்டிருந்த புவியரசு, கங்கை கொண்டான், இவர்களின் சாயலும், மத்திய தரவர்க்கத்து காதல் ஏக்கம், கிளிஷேக்களுமாக இருந்தன என்று இப்போது தோன்றுகிறது. அவருடைய படைப்புகள் குறித்த விமரிசனங்களை மூர்க்கமாக எதிர்ப்பவர் என்ற வகையில் தன்னுடைய படைப்புகள் குறித்து அபரிமிதமான நம்பிக்கை கொண்டவர் கௌரிஷங்கர் என்று சொல்லலாம்.

கூடிப்பேசும் காந்தி மைதானத்தில் பல தடவை அவருடைய படைப்புகள் குறித்தும் விவாதங்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. அநேகமாக அங்கே விவாதங்களுட்படுத்தாத படைப்புகளே இல்லை என்று சொல்லலாம். கௌரிஷங்கருக்கு வருவாய்த்துறையில் வேலை கிடைத்த பிறகு அவருடைய இலக்கிய நாட்டம் மெல்ல மெல்லக்குறைந்து போனது. மிக நீண்ட காலம் வேலையில்லாமல் போராடிக் கொண்டிருந்ததாலோ என்னவோ வேலையில் தீவிரப்பிடிப்பும், வருவாய்த்துறைக்கே உரிய குணாதிசயங்களும் அவரிடம் வந்து விட்டன. எனக்கும் வேலை கிடைத்து திருவண்ணாமலை விருத்தாசலம், கொரடாச்சேரி, நெய்வேலி, என்று சுற்றிக் கொண்டிருந்தபோது கோவில்பட்டிக்குச் செல்லும் விடுமுறை நாட்களில் மாரீஸ், சாரதி, சிவசு, பாலு, ரெங்கராஜ், என்ற அளவில் என் பழக்கமும் குறைந்து விட்டது. கோவில்பட்டியில் சுழன்றடித்த கலாச்சாரப்புயல் கரை கடந்து விட்டது என்று கற்பனை செய்து கொண்டேன்.

நீண்ட கால வேலைக்குப்பின் தாசில்தாராக, டெபுடி கலெக்டராக பணி ஓய்வு பெற்ற கௌரிஷங்கருக்கு சமகால இலக்கியத் தொடர்பே இல்லாமல் போனது. அவரும் மீண்டும் அந்தத் தொடர்பை ஏற்படுத்தி விட முனைந்தார். வம்சி பதிப்பகத்திலிருந்து பின் செல்லும் குதிரை என்ற தலைப்பில் சிறுகதைத்தொகுப்பும் அன்றில் என்ற தலைப்பில் கவிதைத்தொகுப்பும் கொண்டு வந்தார். அதன் பிறகு சந்தித்த கௌரிஷங்கரிடம் பழைய கம்பீரம் இல்லை. இலக்கியம் பற்றி பேச்சு வரும்போது கொஞ்சம் தயங்கினார். தன்னுடைய படைப்புகள் குறித்து அதிகம் பேசப்படவில்லை என்ற ஆதங்கம் அவருக்கு இருந்தது. மீண்டும் எழுதிக் கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார். இப்போதும் அவர் எழுபதுகள், எண்பதுகள் குறித்து பேசும்போது ஆதெண்டிக்காகப் பேசுவார். விவாதங்களில் முனைப்பாகப் பேசுவார். சமீபகாலமாக நிறைய எழுத்தாளர்களை அலைபேசியில் அழைத்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். சந்திக்கும் நேரங்களில் மிகுந்த உற்சாகத்தோடும், பாராட்டுகளோடும் என்னிடம் பேசுவார். கௌரிஷங்கரின் ஆக்ரோஷத்துக்கு நேர் எதிரான மென்மையான போக்குடைய கவிஞர் தேவதச்சன் தான் அவருடைய நீண்டகால நண்பர். இருவரும் பல விஷயங்களில் முரண்பாடுடையவர்கள் என்றாலும் தினமும் சந்தித்து அளாவளாவுவார்கள். தேவதச்சனைப் பார்க்க வருகிற கவிஞர்கள், எழுத்தாளர்கள், இலக்கிய நண்பர்களோடு கௌரிஷங்கரும் விவாதிப்பார். சிலசமயம் பழைய ஆவேசமான கௌரிஷங்கரைப் பார்க்க முடியும்.

ஒரு வருடத்துக்கு முன் முதல் நெஞ்சுவலி வந்தபிறகு மிகவும் கட்டுப்பாடான வாழ்க்கை வாழ்ந்தார். நேற்று முன்தினம் 18-12-15 இரவு மறுபடியும் வந்த நெஞ்சுவலியை மரணத்தின் முதல் அழைப்பென அவர் நினைத்துப்பார்க்கவில்லை. ஆங்கில மருத்துவம் படிக்கும் மகனின் சொல்லையும் கேட்கவில்லை. அவருடைய படைப்புகள் மீது அவருக்கிருந்த நம்பிக்கையைப் போல அவருடைய உயிரின் மீதும் அவருக்கு அவ்வளவு நம்பிக்கை. நேற்று 19-12-15 காலையிலிருந்து விட்டு விட்டு வந்த வலியையும் பொறுத்துக் கொண்டார். மாலைவரை வலியின் வேகம் கூடி மருத்துவரும் கைவிட்ட சில மணித்துளிகளில் எழுத்தாளர் கௌரிஷங்கர் காலமாகி விட்டார்.

கோவில்பட்டியில் மட்டுமல்ல ஒவ்வொரு ஊரிலும் அந்த ஊரின் பண்பாட்டுஅசைவுகளுக்கும், கலாச்சாரமேன்மைக்கும் மொழிக்கும், இலக்கியத்துக்கும், பங்களிப்பு செய்தவர்கள் இருப்பார்கள். அவர்களைப் பற்றி அந்த ஊர் அறிவதில்லை. 70-களிலும், 80,-களிலும் கோவில்பட்டியில் நிகழ்ந்த பண்பாட்டு நிகழ்வுகளின் சூட்சுமமான விளைவுகள் காந்தி மைதானத்திலும், கதிரேசன் கோவில் மலையிலும், புழுதி பறக்கும் கோவில்பட்டி தெருக்களிலும் பரவிக் கிடக்கின்றன. கௌரிஷங்கரும் அப்படியான பங்களிப்பைச் செய்தவர். காலம் மாறியிருக்கலாம். இன்று அவருடைய படைப்புகளுக்கு மிகக்குறைந்த மதிப்பே கிடைக்கலாம். ஆனாலும் என்ன? அவர் இல்லையென்றால் அன்றிருந்த கோவில்பட்டி அன்றிருந்ததைப் போல இருந்திருக்காது.

இன்று காலை தகவல் தெரிந்து அவருக்கு இறுதி அஞ்சலி செலுத்த அவருடைய இல்லத்துக்குப் போயிருந்தோம்.. மிகக்குறைவான ஆட்கள் அதுவும் உறவினர்கள் மட்டும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். மரணத்தைப் போல குளிர்ந்த அந்த கண்ணாடிப்பெட்டியில் பட்டு வேஷ்டியும் பட்டுச்சட்டையும் அணிந்து கண்களை மூடிக் கிடந்தார் எங்கள் கௌரிஷங்கர்! அவருடைய உதடுகளில் நுரை தள்ளியிருந்தது. வலியை மென்று முழுங்கி வெளியான அந்த நுரை இன்னும் காயவில்லை. நெஞ்சு ஒரு கணம் அதிர்ந்தது. அவருடைய உதடுகளில் இன்னும் அவர் பேசுவதற்காக மிச்சம் வைத்திருக்கும் அந்தத் தர்க்கம் காற்றில் கரைந்து கொண்டிருந்தது.

எங்கள் அன்புக்குரிய ஆசானே போய் வாருங்கள்!

உங்கள் படைப்புகள் எங்களோடு வாழும்! 

நன்றி- உயிரெழுத்து ஜனவரி 2016

வெற்றி தோல்வி என்பது சமகால மதிப்பீடு அல்ல!

எழுத்தாளர் உதயசங்கருடன் ஒரு நேர்காணல் – திருவுடையான்

( எட்டு சிறுகதைத் தொகுதிகள், ஐந்து கவிதைத் தொகுதிகள்,குறுநாவல்கள் தொகுப்பு ஒன்று,ஐம்பதுக்குமேற்பட்ட மொழிபெயர்ப்புப் புத்தகங்கள், குழந்தை இலக்கியத்தில் முக்கியப்பங்களிப்பு, என இயங்கி வரும் எழுத்தாளர் உதயசங்கர் சமகாலத்தில் உரிய கவனிப்பு பெறாதவர் என விமர்சகர்களால் மதிப்பிடப்படுகிறார். தமிழின் ஆகச் சிறந்த கதைகள் பலவற்றுக்குச் சொந்தக்காரரான உதயசங்கர் ஒரு படைப்பிலக்கியவாதியின் வெற்றி-தோல்வி என்பது சமகால மதிப்பீடு அல்ல என்கிறார். இவரது திரைக்கதை,வசனம்,பாடல்களில் உருவான நினைவோடு கலந்து விடு என்ற திரைப்படம் இந்த வாரம் வெளியாகிறது. )

1 . 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தொடர்ந்து எழுதி வருகிறீர்கள். இப்பயணம் பல வெற்றி - தோல்விகளைக் கொண்டதாக இருக்கும். இதில் சலிப்பில்லாமல் பயணிக்கும் துணிச்சலை எவ்வாறு பெற்றீர்கள்?

30 ஆண்டுகள் எழுதிக் கொண்டிருப்பதை மிக அதிகமான காலம் என்று நான் நினைக்கவில்லை. எழுத்து என்னைத் தன்வயப்படுத்திய பின் எழுதிக் கொண்டிருப்பது என் வாழ்வின் அர்த்தம் என்று நான் இயல்பாகவே எடுத்துக்கொண்டேன். மகத்தான மானுடவாழ்வின் இருண்ட பக்கங்களையும், ஒளிவீசும் நம்பிக்கைகளையும் கலை இலக்கியத்தைத் தவிர வேறு எதனால் சொல்லிவிட முடியும். மனிதமனதின் அத்தனை சலனங்களை, ஆசைகளை, லட்சியங்களை, குரூரங்களை, அன்பை, நேசத்தை, வெறுப்பை கசப்பை, எழுத்தாளர்கள் தங்கள் படைப்புகளின் மூலம் மீண்டும் அந்த மனிதமனதின் முன் எடுத்தியம்புகிறார்கள். மனிதன் உள்ளும்புறமுமாக தன்னை ஒருமுறை திரும்பிப்பார்த்துக்கொள்கிறான். தன் மேன்மைகளையும் கசடுகளையும் அறிந்து கொள்கிறான். அதன் மூலம் தன்னையும் வாழ்வையும் புரிந்துகொள்கிறான். இலக்கியவாதி இத்தகைய மகத்தான காரியத்தைச் செய்யவே தன் வாழ்வை அர்ப்பணிக்கிறான். அதில் அவன் எந்த அளவுக்கு வெற்றியடைகிறான் அல்லது தோல்வியடைகிறான் என்பது வேறு விஷயம். பாரதி, புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா. எம்.வி.வி, கரிச்சான்குஞ்சு, தொடங்கி இன்று வரை இலக்கியவாதிகள் தங்களுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை மானுடவாழ்வுக்காக அர்ப்பணித்துக் கொண்டுதானிருக்கிறார்கள். எழுத்தில் இயங்குவதில் எனக்குச் சலிப்பேற்பட்டதில்லை. அது இன்னும் இன்னும் தாகமேற்படுத்திக் கொண்டுதானிருக்கிறது.

இலக்கியத்தில் வெற்றி தோல்வி என்று கணிக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஏனெனில் இது பந்தயப்போட்டி இல்லையே. பரவலான வாசிப்பு அதன் மூலம் கிடைக்கும் அங்கீகாரம் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அதுவும் சந்தேகத்துக்குரியதே. ப.சிங்காரம் எழுதிய காலத்தில் அவருடைய புயலிலே ஒரு தோணி பேசப்படவில்லை. ஆனால் பின்னர் பேசப்பட்டது. கொண்டாடப்பட்டது. அதே போல வணிகப்பத்திரிகைகளில் எழுதிப் பரபரப்பாகப் பேசப்பட்ட, வாசிக்கப்பட்ட ஏராளமான படைப்புகள் அந்தக்காலத்திற்குப் பிறகு மறைந்து போயிருக்கின்றன. எனவே இப்போது பரவலாக வாசிக்கப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்படும் படைப்புகள் உன்னதமானவை என்றோ பரவலாக வாசிக்கப்படாத, அங்கீகரிக்கப்படாத படைப்புகள் சாதாரணமானவையென்றோ சொல்லி விட முடியாதென்றே அஞ்சுகிறேன்.

அந்த வகையில் என்னுடைய இலக்கியப்பயணத்தில் சில படைப்புகள் பரவலாக வாசிக்கப்பட்டும், அங்கீகரிக்கப்பட்டும் சில படைப்புகள் அலட்சியப்படுத்தப்பட்டும் இருக்கின்றன. அங்கீகரிக்கப்படும்போது எவ்வளவு உற்சாகமாக அதை ஏற்றுக் கொண்டு அடுத்த படைப்பை நோக்கி பயணிக்கிறேனோ அதே போல அலட்சியப்படுத்தப்படும்போதும் அதே தீவிரமான வலியோடு அடுத்த படைப்பை நோக்கிப் பயணிக்கிறேன்.

2. கவிதை - சிறுகதை - மீண்டும் கவிதை, குறுநாவல்கள்- மொழிபெயர்ப்பு- குழந்தை இலக்கியம்- மீண்டும் சிறுகதைகள்- நான் பிக்சன் - திரைக்கதை உருவாக்கம் என ஒரு மாதிரியான ‘ரைட்டா- தப்பா?’ விளையாட்டு போல ஒன்றுக்கு ஒன்று ரிலீஃபாக இருந்ததா?

கவிதை, சிறுகதை, குறுநாவல், குழந்தை இலக்கியம், மொழிபெயர்ப்பு, கட்டுரை, என்ற எல்லாவகைமைகளும் இலக்கியத்தின் உள்ளடங்குபவை தானே. எழுத்தாளன் என்பவன் அவனுக்கு விருப்பமிருந்தால் மேலே குறிப்பிட்ட இன்னும் குறிப்பிடப்படாத எல்லா இலக்கியவகைமைகளையும் கைக்கொள்கிறவனாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அத்துடன் ஒருவன் ஏன் எழுதுகிறான்? என்ற கேள்விக்குப் பின்னால் ஆயிரம் காரணகாரியங்கள் இருந்தாலும் மிக அடிப்படையான ஒரு காரணம் இருக்கிறது. அவனுக்கென்று பிரத்யேகமாக இந்த உலகத்தைப்பற்றி, மனித வாழ்வைப்பற்றிச் சொல்வதற்கு ஏதோ இருக்கிற காரணத்தினால் தான் அவன் எழுதுகிறான் என்று நினைக்கிறேன். அந்த வகையில் தான் சொல்ல விரும்புவதை எந்த இலக்கியவகைமையில் சொன்னால் அது வாசகரைப் பாதிக்கும் என்று நினைக்கிறானோ அந்த வகைமையில் சொல்ல அவன் அதை பழகியிருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். பாரதி, புதுமைப்பித்தன் தொடங்கி ஏராளமான எழுத்தாளர்கள் பல இலக்கிய வகைமைகளில் எழுதியிருக்கிறார்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை மேலே சொன்ன காரணங்களோடு என் படைப்புகள் கவனிக்கப்படாமல் போகிறபோது ஏற்படும் சோர்வினால் நான் மூழ்கி விடாமல் அடுத்த இலக்கிய வகைமைக்குள் பயணம் செய்து என்னை மீட்டெடுத்துக் கொள்வேன். அதன் மூலம் எனக்கு ஏற்பட்ட காயங்களை ஆற்றிக் கொள்வேன். இதுவா அல்லது அதுவா என்ற ஒற்றைநிலையை விட இதுவும் அதுவும் என்ற பன்முகநிலை என் மனதுக்கு உகந்ததாக இருக்கிறது

3. 1980 களின் பொற்காலம் என அழைக்கப்பட்ட கோவில்பட்டி உங்களுக்குக் கொடுத்தது என்ன?

கோவில்பட்டி என்ற சிறுநகரம் தன்னுடைய கந்தகபூமியின் வெம்மையையும், விருவோடிக்கிடக்கும் கரிசக்காட்டின் சுழன்றடிக்கும் பெருமூச்சை எங்களுக்குத் தந்தது. தீப்பெட்டியாபீஸ்களிலும், வேட்டாபீஸ்களிலும், தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்த மக்களின் அழுகையையும் சிரிப்பையும் எங்களுக்குள் கடத்தியது. பாரதி, வ.உ.சி., என்று போராளிகள் நடந்து திரிந்த மண்ணாக இருந்தது. விவசாயிகளின் எழுச்சிக்களமாக இருந்தது கோவில்பட்டி. எனவே இடதுசாரிகள் இந்த மண்ணில் வேரூன்றினார்கள். இளமைப்பருவத்தில் எங்களுக்கு அரசியல்,தத்துவம், இலக்கியம், என்று எல்லாவற்றையும் போதித்த ஞானமரமாக கோவில்பட்டி இருந்தது. நாங்கள் வாழ்வை எதிர்கொள்ள தைரியமளித்தது. காருக்குறிச்சி அருணாசலம், விளாத்திகுளம் சாமிகள்,கு.அழகிரிசாமி, கி.ரா,, போன்ற கலைஞர்கள் தங்கள் இருப்பினாலேயே எங்களுக்கு உத்வேகமளித்தார்கள். தயக்கமும், தாழ்வுமனப்பான்மையுமிக்க என்னை வாரியணைத்து பால்வண்ணம், தேவப்பிரகாஷ், பாலு, நாறும்பூநாதன், சாரதி, முத்துச்சாமி, சிவசு, , போன்ற சகதோழர்களை எனக்களித்தது கோவில்பட்டி தான். பூமணி, தேவதச்சன், அப்பாஸ், கௌரிஷங்கர், வித்யாஷங்கர், தமிழ்ச்செல்வன், கோணங்கி, சோ.தர்மன், அப்பணசாமி, மாரீஸ், போன்ற இலக்கியவாதிகளை தமிழிலக்கியத்துக்குக் கொடுத்ததும் கோவில்பட்டிதான். இன்னும் சொல்லப்போனால் என்னை இங்ஙனம் ஆக்கியது என் ஊர் என்றால் . மிகையில்லை

4. இப்போது திரும்பிப் பார்க்கையில் எதிர்பார்த்ததை கோவில்பட்டி வழங்கியதாக நினைக்கிறீர்களா? அல்லது தமிழ் இலக்கியத்துக்கு கோவில்பட்டி வழங்கிய கொடை என்ன?

எல்லோரிடமும் அவரவர் ஊர் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் மொழி புரியாதவர்களுக்கு அந்த ஊரின் ரகசியங்களோ, செல்வங்களோ, புதையல்களோ, சாபங்களோ, தெரியாது. 80-களில் நாங்கள் எதிர்பார்த்ததை விட அதிகமாகவே கொடுத்தது கோவில்பட்டி. உலக இலக்கியவாதிகளை கோவில்பட்டித் தெருக்களில் அலைய விட்டது. தகிக்கும் எங்கள் விவாதங்களின்போது தெருக்களில், டீக்கடைகளில், கீழே சிதறி விழுந்த சொற்களை தன்இதயத்தில் பத்திரப்படுத்திக் கொண்டு எங்களை ஆற்றுப்படுத்தியது.. எங்கள் பண்பாட்டு நடவடிக்கைகளை, வீதி நாடகங்கள், பிக்காசோ நூற்றாண்டு கண்காட்சி, கார்ட்டூன் கண்காட்சி, யுத்த எதிர்ப்புக்கண்காட்சி, சமாதானக்கண்காட்சி, ஊக்குவித்தது. தமிழகத்தின் எல்லாத்திசைகளிலிருந்தும் கலைஞர்களை ஈர்த்தது. குறுகிய காலவர்த்தமானங்களைக் கடந்த ஊராக கோவில்பட்டி திகழ்ந்தது. தமிழிலக்கியத்துக்கு யாராலும் புறக்கணிக்க முடியாத படைப்பாளிகளான கு.அழகிரிசாமி, கி.ரா, பூமணி, தேவதச்சன், தமிழ்ச்செல்வன், கோணங்கி, சோ.தர்மன் போன்றவர்களைக் கொடையாகக் கொடுத்திருக்கிறது. அதேபோல நாவல், சிறுகதை, கவிதை, என்று எல்லாவகைமைகளிலும் தமிழிலக்கியத்துக்கு குறிப்பிடத்தகுந்த படைப்புகளைப் பங்களித்திருக்கிறது.

5) உங்கள் சிறுகதைகள் குறித்த சிறந்த மதிப்பீட்டினை க.நா.சு போன்றவர்கள் அளித்தனர். ஆனால் அந்த அளவுக்கு நீங்கள் நெருக்கமாகச் செயல்படும் இயக்கங்கள் உங்கள் படைப்புகள் மீது ஆக்கப்பூர்வமான விமர்சனங்களை முன் வைத்ததா?

என்னுடைய முதல் சிறுகதைத்தொகுதியான யாவர் வீட்டிலும் வெளியான போது க.நா.சு. அதைப்பாராட்டி எழுதியிருந்தார். அவருக்கு அந்தத் தொகுதியைக் கொடுத்தது வெங்கட்சாமிநாதன் என்று கேள்விப்பட்டேன். பின்னர் வெங்கட்சாமிநாதன் சாகித்ய அகாடமி வெளியிட்ட தமிழ்ச்சிறுகதைகளின் ஹிந்தி மொழிபெயர்ப்பு நூலிலும் என்னுடைய இரண்டாவது சிறுகதைத்தொகுதியான நீலக்கனவு நூலிலிருந்து அய்யம்பெருமாள் என்றொரு மனிதர் என்ற கதையைத் தேர்ந்தெடுத்து மொழிபெயர்த்துச் சேர்த்திருந்தார். நீலக்கனவு தொகுதிக்கு லில்லிதெய்வசிகாமணி சிறப்புப்பரிசும் கிடைத்தது. நான் சார்ந்திருக்கும் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் மிக முக்கியமான எழுத்தாளர்களான மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, கந்தர்வன், தமிழ்ச்செல்வன், அவ்வப்போது என் படைப்புகள் குறித்து ஆக்கபூர்வமான விமர்சனங்களைச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அமைப்பிலிருந்து எந்த ஒரு எழுத்தாளருக்கும் விமர்சனம் செய்வதற்கான எந்த ஏற்பாடும் இல்லை.

6. அதிகம் மறுக்கப்பட்ட (கவனிக்கப்படாத) சிறுகதை எழுத்தாளராகச் அதிகமாகச் சொல்லப்படுகிறீர்கள்.. ஏன் கவனிக்கப்பட வில்லை?

அப்படி மொத்தமாகக் கவனிக்கப்படாத எழுத்தாளர் என்று சொல்லிவிட முடியாது. ஆனால் போதுமான அளவுக்குக் கவனிக்கப்படவில்லை என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். அதோடு இதெல்லாம் ஒருவகையில் ரிலேட்டிவ்வான விஷயம். இதில் இன்னும் சில விஷயங்களையும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். எந்த ஒரு படைப்பாளிக்கும் தான் முழுவதும் கவனிக்கப்பட்டதாகவோ, தன் படைப்புகள் பரவலாக வாசிக்கப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்பட்டிருப்பதாகவோ திருப்தி வராது. மற்றொன்று இன்றையச் சூழ்நிலையில் ஒரு படைப்பாளி கவனிக்கப்படுவதற்கு அவருடைய எழுதினால் மட்டும் போதாது. அதாவது எழுதுவது, புத்தகம் போடுவது,என்பதோடு மட்டும் முடிந்துபோவதில்லை. அதை புரோமோட் செய்ய அந்தப்படைப்பாளியே எல்லாமுயற்சிகளையும் எடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. இலக்கிய நண்பர்களுக்கு, எழுத்தாளர்களுக்கு விமர்சகர்களுக்கு, அனுப்பி அவர்களிடமிருந்து கருத்துகளைக் கேட்பது, கூட்டங்கள் நடத்துவது, மதிப்புரைகளை எழுதி வாங்கி அதை சரியான பத்திரிகைகளில் வரவழைப்பது, என்று படைப்பாளியே தன்முனைப்புடன் இறங்கி வேலை செய்யவேண்டும். எல்லாம் சரியாக அமைந்து, அந்தப்படைப்பும் நல்ல படைப்பாக அமைந்து விட்டால் பரவலாக கவனிக்கப்படுதலும் அங்கீகரித்தலும் நடைபெறுகிறது. இன்றைய உலகமயச்சூழலுக்கு ஏற்ப இது போட்டிப்பந்தயமாகவே மாறி விட்டது. எல்லோரும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். என்னைப்போல தன்முனைப்பு குறைவான எழுத்தாளர்களுக்கு தற்செயலாக ஏதாவது நடந்தால் தான் உண்டு

7. சோஷலிச யதார்த்த வாதம் கிட்டத்தட்ட காலாவதி ஆகிவிட்ட இன்றைய சூழலை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

வாழ்க்கையை இசங்களுக்குள் அடக்க முடியாது. ஆனால் வாழ்க்கையில் எல்லா இசங்களுக்கும் இடமிருக்கிறது. அதுதான் இந்த வாழ்க்கையை வசீகரமிக்கதாக ஆக்குகிறது. எனவே சோசலிசயதார்த்தவாதம் முற்றிலும் காலாவதி ஆகிவிடாது என்று நினைக்கிறேன். மானுடவாழ்வில் பொருளில்லாமை, ஏற்றத்தாழ்வு, சமநிலையின்மை, இருக்கும்வரை சோசலிசயதார்த்தவாதம் இருந்து கொண்டேயிருக்கும் மாறியுள்ள சூழலுக்கேற்ப தன்னை புணருத்தாரணம் செய்து கொள்ளும்..

8. நீண்டகாலமாக தமுஎச போன்ற அமைப்பில் செயல்படுகிறீர்கள். ஒருகாலத்தில் புதுமைப்பித்தனையே வறட்டு இலக்கியவாதி என்றனர். கு.ப.ரா போன்ற மேதைகளை நச்சிலக்கியம் என்றனர். புதுக்கவிதை எழுதுபவர்கள், சிறுபத்திரிகை ஆதரவாளர்கள், வீதி நாடகம் போடுபவர்களை சி ஐ ஏ ஏஜண்ட் என்றனர். இப்போது அந்தத் தடமே இல்லாமல் மாறியிருக்கிறது. இந்த மாற்றத்தை அமைப்பு ஏற்றுக்கொள்கிறதா? ஒரு உண்மையான கலைஞன் இவற்றைச் சகித்துக் கொள்வதெப்படி?

படைப்பாளிகளும் பண்பாட்டு ஊழியர்களும் கொண்ட கலாச்சார அமைப்பில் கலை இலக்கிய,பண்பாட்டு விஷயங்களை விட பொருளாதார அரசியல் காரணிகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்ததாலும், அமைப்பு அப்போது தான் பாலபருவம் தாண்டியிருந்ததாலும் முதிர்ச்சியின்மையானாலும் சில விஷயங்கள் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட்டன. சில விஷயங்கள் தவறாகப் பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டன. ஆனால் அமைப்புக்குள்ளிருந்து நடந்த போராட்டங்களினால் வெகுசீக்கிரத்திலேயே தவறான தன் புரிந்துகொள்ளலை சரிசெய்து கொண்டது. சரி செய்து கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் எந்தக்காலத்திலும் அமைப்பிலுள்ள படைப்பாளிகளைக் கட்டுப்படுத்தியதோ, படைப்பு சுதந்திரத்தில் தலையிட்டதோ இல்லை. இன்றையச்சூழலில் இத்தகையதொரு பண்பாட்டு அமைப்பின் தேவையை கட்டாயம் எல்லோரும் உணரமுடியும்.

9. தற்போது இலக்கியம் சார்ந்த செயல்பாடுகள் அடையாளம் சார்ந்ததாக, சாதி, மொழி மற்றும் இனக்குழு என்ற வட்டங்களுக்குள் சிக்குண்டிருக்கிறது. அல்லது கட்சி சார்ந்த அதிகார அரசியலை மையப்படுத்தியதாக உள்ளது. இந்த வட்டங்களுக்குள் இல்லாத ஒரு படைப்பாளி காணாமல் போகும் நிலை உள்ளது? (விருப்பம் இருந்தால் பதிலளிக்கலாம்.)

90-களுக்குப்பின் எழுந்து வந்த பின்நவீனச்சூழல் சமூகத்தை அடையாள அரசியலால் கூறு போட்டது. அதன் விளைவாக சாதிய, இன, மொழி சார்ந்த முக்கியத்துவம் முன்னுக்கு வந்தது. சமூகத்தின் விளைபொருளான இலக்கியமும் அதன் தாக்கத்திற்கு உள்ளானது. இன்று குழுசார்ந்த படைப்பாளிகளும் அதிகாரமையம் சார்ந்த படைப்பாளிகளும் தங்களுடைய அடையாளம் சார்ந்த படைப்புகளை முன்னிறுத்துகின்றனர். இன்று மதிப்பீடுகளை நீங்கள் விலைக்கு வாங்கி விடலாம். உருவாக்கலாம். விற்கலாம். இத்தகையச் சூழலில் எந்தக்குழுவையும் சாராமல், எந்த அடையாள அரசியலின் வலையிலும் சிக்காமல் ஒருபடைப்பாளி இருப்பதென்பது மிகப்பெரிய சவால். இந்தச் சவாலை எதிர்கொள்ள முடியாமல் படைப்பாளிகள் ஏதாவது ஒரு அடையாளக்குழுவில் இணைந்து கொள்கிறார்கள். இன்றைய நவீன வாழ்க்கையின் நெருக்கடிகளைப் பிரதிபலிக்கிற படைப்பாளிகள் இந்த நெருக்கடிகளின் வேரைத் தேடிச் செல்ல விருப்பமில்லாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். இந்தச் சூழலைப்புரிந்து கொள்வதற்கும், படைப்பியக்கத்தில் இயங்குவதற்கும் மார்க்சியம், துணை செய்யும் என்று நம்புகிறேன்.

10. இன்றைய முக்கியப் பண்பாட்டு விழுமியங்களாக எவற்றைக் குறிப்பிடுவீர்கள்?

இன்றைய முக்கியமான பண்பாட்டு விழுமியம் என்று சொல்லும்போது அடையாள அரசியலின் விளைவாக மக்களை சிறு சிறு கூறுகளாக பிரித்து வைத்திருக்கும் சாதிய அடையாள பண்பாட்டு அரசியல் தான் முக்கியமானதாகத் தோன்றுகிறது.90-களில் சாதிய அரசியல் முன்னுக்கு வந்ததின் விளைவு பெரியார், அம்பேத்கர் போன்ற சமூக சிந்தனையாளர்கள் சாதியத்துக்கு எதிராக நீண்ட காலமாகப் போராடி மக்கள் மனதில் ஏற்படுத்தியிருந்த முற்போக்கு ஜனநாயக உணர்வை சடுதியில் மாற்றி விட்டது. இதில் விநோதம் என்னவென்றால் எந்த சாதியம் ஓழிய தன் வாழ்நாள் முழுவதும் பாடுபட்டார்களோ அந்தத் தலைவர்களை சாதிய அடையாளக் கட்சிகளே தங்கள் பதாகைகளில் பொறித்துக் கொண்டனர். இப்போது சாதியத் தூய்மை பற்றிப் பேசவும் அதற்காக சாதி மறுப்பு திருமணங்களை எதிர்க்கவும் துணிந்துள்ளனர். தொல்காப்பியக்காலத்திலிருந்தே உருவாகி வர்ணாசிரமக்கோட்பாடு முறை இன்னும் தன் இளகவில்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது. ஒரே நேரத்தில் உலகமயமாக்கலின் விளைவாக உணவு, உடை, பழக்கவக்கங்கள் ஆகியவற்றில் மேற்கத்திய மனதையும், உள்ளே அழுகிப் புழு வைத்த சாதிய மனமும் கொண்டு இன்றைய சிவில் சமூகம் இருக்கிறது. இத்தனை சீக்கிரமாய் இது மீண்டும் உயிர்த்தெழ வேறு சில காரணங்களும் இருக்கின்றன. இடதுசாரிகளிடம் பண்பாட்டு விழுமியங்கள் குறித்த அக்கறையின்மை, சாதியத்தை எதிர்கொள்ள திட்டமின்மை, பண்பாட்டுத்தளத்தில் பிற மாற்றுப்பண்பாட்டுச் சிந்தனையாளர்களுடன் ஒருங்கிணைப்பின்மை என்று சொல்லலாம். ஒரு விரிந்த அளவில் இடதுசாரிகள், அம்பேத்கரியவாதிகள், பெரியாரியவாதிகள், பெண்ணியவாதிகள், பாலினச்சிறுபான்மையினர், சமூகமாற்றத்தில் அக்கறையுள்ள அறிவுஜீவிகள், இலக்கியவாதிகள், முற்போக்குச் சிந்தனையுள்ளவர்கள், உண்மையான ஜனநாயக எண்ணம் கொண்டவர்கள், என மாற்று பண்பாட்டு ஆதரவாளர்களை ஒருங்கிணைத்து பண்பாட்டுத் தளத்தில் ஒரு குறைந்தபட்ச செயல்திட்டத்தை உருவாக்க வேண்டும். இன்று உடனடியாக செய்ய வேண்டிய காரியம் இது என்று உணர்கிறேன்.

11. மொழிபெயர்ப்பில் ஈடுபட நேர்ந்தது எப்படி?

மலையாளத்திலிருந்து வைக்கம் முகமது பஷீரின் சப்தங்கள், மலையாளச்சிறுகதைகள், எம்.டி.வாசுதேவன் நாயரின் தயா, மாதவிக்குட்டி கதைகள், முல்லக்கோயாவின் லட்சத்தீவின் ராக்கதைகள், லட்சத்தீவின் கிராமியக்கதைகள், கிரேஸியின் சிறுகதைகள், குழந்தைகளுக்கான சிறிய படக்கதைகள் ஐம்பது புத்தகங்களை மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன். 80-களில் இலக்கியநூல்கள் வாசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது மலையாள இலக்கியத்தின் மீதும், வங்க இலக்கியத்தின் மீது ஒரு ஈர்ப்பு இருந்தது. குறிப்பாக பஷீரின் இளம்பருவத்துத்தோழியும், பாத்தும்மாவின் ஆடும், எங்கள் தாத்தாவுக்கு ஒரு யானை இருந்தது, என்னை மிகவும் கவர்ந்தன. எனக்கு வேலை கிடைத்து சேர்ந்த ரயில்வே ஸ்டேஷனில் என்னுடன் பணிபுரிந்த சகாவான டி.என்.வெங்கடேஸ்வரனிடம் அட்சரம் கற்றுக்கொண்டு மலையாளம் படித்தேன். பின்னர் நெய்வேலி மூழிக்குளம் ஆர்.சசிதரனும், குறிஞ்சிவேலனும் என்னுடைய மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகளில் உதவியவர்கள்.

12.மண்டோ மொழிபெயத்த அனுபவம்..?

மண்ட்டோ நம் காலத்தின் கலைஞன். இருபதாம் நூற்றாண்டின் மனசாட்சியின் குரல். வாழ்வின் குரூரங்களை யாருக்கும் அஞ்சாமல் உரத்துச் சொன்ன உண்மையான கலைஞன். மனிதமனதின் அழுக்குகளை வெளிக்கொண்டுவந்தவன். கொந்தளிக்கும் சமூகச்சூழ்நிலையில் கொந்தளிக்கும் மனநிலையோடு நிலைதப்பி வாழ்ந்த கலைஞன் மண்ட்டோ. அவர் அவருடைய கதைகளில் எழுதிச் சென்ற மதவெறிப்பைத்தியநிலை இப்போதும் அழிந்துவிடவில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் இன்னும் பயங்கரமாகியிருக்கிறது. எப்போது வேண்டுமானாலும் எங்கு உரசினாலும் தீப்பற்றிக் கொள்ளும் நிலைமையிலேயே இருக்கிறது. இந்த ஆண்டு அவரது நூற்றாண்டு.

1990-களிலே முதன்முதலாக மண்டோ கதையை மொழிபெயர்த்தேன். இப்போதும் மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அவரது கதைகளை மொழிபெயர்க்கும்போது. அவருடைய கலைஆளுமையை வியக்காமல் இருக்க முடியாது. இப்போதும் மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்க வேண்டிய படைப்பாளியாக மண்ட்டோ இருக்கிறார். அவரை வாசிப்பதன் மூலமே நாம் மதவெறிப்பைத்திய நோய்க்கு ஆளாகாமல் நம்மை நிதானமாக பகுத்தறிவோடு வைத்துக் கொள்ளமுடியும் என்று நினைக்கிறேன்.

12. திரைக்கதை அமைத்த அனுபவம்?

திரைப்படத்துறை அநுபவம் தற்செயலானது தான். நாடகக்கலைஞர் அன்புத்தம்பி முருகபூபதி பாண்டிச்சேரி நாடகப்பள்ளியில் அவருடன் படித்த அவருடைய நண்பரான அஜித் எம்.கோபிநாத் ஒரு திரைப்படம் எடுக்கவிருக்கிறார் என்றும் அதற்கு உதவ முடியுமா என்று கேட்டு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். அதற்குப்பின் நினைவோடு கலந்துவிடு என்ற அந்தத் திரைப்படத்தின் திரைக்கதை, வசனம், பாடல்கள் எழுதும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டேன். ஏற்கனவே தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் சார்பில் பிரசாத் திரைப்படக்கல்லூரியில் திரைக்கதை பயிற்சி முகாமில் பங்கேற்றிருந்ததாலும், உலக இந்திய சினிமாக்களை அவ்வப்போது பார்த்து வந்ததாலும் எனது திரைப்பட அநுபவம் இனிமையாகவே இருந்தது. நிறையக் கற்றுக்கொள்ளவும் முடிந்தது. அனைத்துக் கலைகளும் சங்கமிக்கும் ஒரு கலையாக திரைப்படம் இருப்பதாலேயே எல்லோரையும் அது ஈர்க்கிறது. அதை இன்னும் வலிமையாக சமூக மாற்றத்தில் அக்கறையுள்ளோர் பயன்படுத்த வேண்டும்.

14.உங்கள் வாழ்க்கையின் முக்கிய தருணங்கள் எவை?

இது வரை அப்படி ஏதும் மிக முக்கியமாக ஏதும் நிகழவில்லை. இனிமேல் தான் நிகழவேண்டும்.

15. தற்போதைய புனைவிலக்கியம் எவ்வாறு இருக்கிறது?

பொதுவாகச் சொல்வதென்றால் இன்றைய புனைவிலக்கியம் மிக ஆரோக்கியமாக இருக்கிறது. இந்திய மொழிகள் எல்லாவற்றுக்கும் ஈடு கொடுக்கும் அளவிலும், ஏன் அதை விட மேலாகவும் நம்முடைய புனைவிலக்கியம் இருக்கிறது என்று பெருமையோடு சொல்லிக்கொள்ளலாம். பின்நவீனத்துவம் புனைவிலக்கியத்தில் சிலபல தடைகளை உடைத்தறிந்திருக்கிறது. விரிந்து பரந்த இது வரை இலக்கியம் கண்டிராத புதிய புதிய பிரதேசங்களை புனைவிலக்கியம் பதிவு செய்திருக்கிறது. வணிகப்பத்திரிகைகளிலும் சிறந்தபடைப்புகள் வருவது இந்தக்காலகட்டம் தான். ஆனாலும் சில விஷயங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. சிறு பத்திரிகைகளில் ஒரே மாதிரியான பாலியல் சார்ந்த அநுபவங்களைப் பேசும் கதைகளே பெரும்பாலும் வருகின்றன. முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் நவீனத்துவத்தின் புதிய சூழலை எதிர்கொள்ளத் தயங்குகிறார்கள். இன்றைய உலகமய, பழமைவாதச்சூழல் படைப்பாளிகள் முன் புதிய சவால்களை வைக்கிறது. அதை எதிர்கொள்ள தயாராக வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

நன்றி- த சண்டே இந்தியன் மார்ச் 2013.

முன்னொரு காலத்திலே

 

ஒரு நகரம், சில நண்பர்களைப் பற்றிய நினைவுக் குறிப்புகள்

நூல்மதிப்புரை

புத்தகன்

 

இந்தப் புத்தகத்தை நீங்கள் வாசித்தால், இப்படி ஒன்றை நாமும் எழுத வேண்டும் என்ற ஆசை துளிர்ப்பது நிச்சயம். ஒவ்வொருவரும் எங்கோ பிறந்து, இடம் பெயர்ந்து, என்னவோ மாறி, புதுப்புது நண்பர்களோடு தனது பயணத்தைத் தொடந்துகொண்டு இருந்தாலும்.. பிறந்த ஊர், நம்முடைய வீட்டுக்கு முதன்முதலாக வந்த நண்பன், ஓசியில் கிடைத்த முதல் புத்தகம், எழுதியதைப்பாராட்டிய முதல் ரசிகன் என்பதெல்லாம் மறக்கமுடியாது. அப்படி சில நினைவுகளின் தாழ்வாரம் இது.

பிறிதொரு மரணம் தொகுப்பின் மூலம் தமிழ்ச்சிறுகதை உலகில் தன்னை இணைத்துக் கொண்ட உதயசங்கர், வைக்கம் முகமது பஷீர் தொடங்கி சமகாலக் கதைகள் வரை மலையாளத்தில் இருந்து தமிழுக்குக் கொண்டு வந்து சேர்த்தவர். அவரது சொந்த நகரமான கோவில்பட்டி தான் இந்தப் புத்தகத்தின் களம். அதை ஒரு சோவியத் ரஷ்யாவாக வர்ணித்து இருப்பது தான் இதன் அடித்தளம்.

தடுக்கி விழுந்தால் கோவில்பட்டியில் ஒரு எழுத்தாளனின் தலையில் தான் முட்ட வேண்டும் என்பார்கள். ச.தமிழ்ச்செல்வன், கோணங்கி, உதயசங்கர், கௌரிசங்கர், வித்யாஷங்கர், தேவதச்சன், நாறும்பூநாதன், அப்பாஸ், அப்பணசாமி, மாரீஸ், ஜோதிவிநாயகம், சிவசு, சாரதி, என்று எண்ணிக்கொண்டே போகலாம். கோவில்பட்டிக்கு அந்தப் பக்கம் கி.ராஜநாராயணனும் இந்தப் பக்கம் கந்தர்வனும் இருந்தார்கள்.

80 – களின் தொடக்க காலத்தில் கிளம்பியவர் உதயசங்கர். “ இத்தனை சிறிய நகரத்தில் இத்த்னை எழுத்தாளர்கள் ஒரே காலகட்டத்தில் எழுத வந்தது போல், தமிழ்நாட்டில் வேறெங்கும் நடந்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை. ஒரே நேரத்தில் 20 எழுத்தாளர்கள் ஒரே இடத்தில் சிந்திக்கவும், பேசவும், விவாதிக்கவுமான சூழல் இருந்தது. படைப்புச் செயல்பாட்டில் ஆரோக்கியமான போட்டி நிலவியது.” என்கிறார் உதயசங்கர்.

இவான் துர்கனேவின் ’மூன்று காதல் கதைகள்’ படித்துக் காதலர்களாகி.. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கையை வாசித்து தோழர்களாகி, ‘சிலந்தியும் ஈயும்’ படித்து வர்க்கங்களை உணர்ந்து டி.எஸ்.எலியட் படித்து கவிஞர்களாகித் திரிந்த ஓர் இளைஞர் கூட்டத்தையே புத்தகங்கள் ஒன்று சேர்த்துள்ளது. இலக்கியம், அரசியல், சாளரங்களைத் திறந்துவிட எல்லா ஊர்களிலும் பாலு, பால்வண்ணன் போன்றவர்கள் இருக்கிறார்கள். இந்தக் கூட்டத்துக்குள் முத்துசாமி என்பவர் வருகிறார். எதுவுமே எழுதவில்லை அவர். எல்லா விவாதங்களிலும் இருக்கிறார். யோசித்துப் பாருங்கள். எல்லாஊர்களிலும் முத்துசாமிகளும் இருப்பார்கள்.

“ வாழ்க்கை தன் கொடூரமான பற்களால் பல கலைஞர்களைக் கிழித்து எறிந்திருக்கிறது. வாழ்க்கைக்குச் சவால் விட்டுக் கொண்டே, கலைஞன் ஜெயித்துக் கொண்டு இருக்கிறான். அந்த வெற்றிக்காகத் தன்னை பலியிட்டேனும்..” என்று சொல்லும் உதய்சங்கர், 14 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஊருக்கு வருகிறார். இந்த ஊர் அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை. எல்லோருக்கும் முன்னொரு காலத்தில் பார்த்த ஊர் நிச்சயம் பிடிக்கும்!

வெளியீடு- வம்சி புக்ஸ், 19, டி.எம்.சாரோன், திருவண்ணாமலை. விலை ரூ 70/

நன்றி- ஜூனியர் விகடன் 22-8-12

மனதை வசப்படுத்தும் கலைஞன் வண்ணதாசன்

 

உதயசங்கர்

ஒருவருடன் பார்க்காமல் பேசாமல் பழகாமல் அவரை நம் மனதுக்கு மிக நெருக்கமாக உணரமுடியுமா?, நம் குடும்பத்தில் சொந்த அண்ணாச்சி போலவோ, நீண்ட நாட்கள் ஒரே தெருவில் அருகருகே குடியிருந்து பிரிந்த, எப்போது சந்தித்தாலும் தோளில் கை போட்டு பிரியத்துடன் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு ஈரம் ததும்பும் விழிகளோடு விட மறுக்கும் பாலிய சிநேகிதன் போலவோ, உரிமையுடன் அடுக்களைக்குள் சென்று குளிர்ச்சியாய் ஒரு சொம்புத் தண்ணீர் குடித்து விடும் சொந்தம் போலவோ தாமிரபரணி ஆற்றில் குளித்து வரும்போது ஈரக்கால்களில் ஒட்டிய மணல் தெருவெங்கும் பரவி ஆற்றின் மணத்தை ஊருக்கே அளிப்பதைப் போலவோ, அதிகாலைக்குளிரில் இசக்கியம்மன் படித்துறையில் உடலும் மனமும் குளிர குளிர போடும் முங்காச்சி போலவோ சந்திக்காத போதும் சந்தித்துக் கொண்டேயிருப்பதைப் போலவோ, ஏக்கம் தரும் ஒரு ஆளுமை அவர்.. தன் கலையாளுமை மூலம் எல்லோரையும் அணுக்கமாக்கிக் கொள்ளும் வல்லமை படைத்த வண்ணதாசன்.

80 – களில் கவிதை எழுதிக் கொண்டிருந்த நான் சிறுகதைகளை வாசிக்கத் தொடங்கியிருந்தேன். புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா, மௌனி, கு.அழகிரிசாமி, லா.ச.ரா, கி.ரா, சுந்தரராமசாமி, பூமணி, வண்ணதாசன், வண்ணநிலவன், என்று தேடித் தேடி வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். கல்லூரிப்படிப்பு முடிந்ததும் வேலை தேடுவதான பாவனையில் இலக்கியம் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது கோவில்பட்டியில் பெரும் இளைஞர்குழாம் இலக்கியவேள்வி நடத்திக் கொண்டிருந்தது. வாசிப்பு அதன் உச்சக்கட்டத்தில் இருந்தது. எங்கெங்கிருந்தோ, யார் யாரோ புத்தகங்கள் கொண்டு வந்தார்கள். போட்டி போட்டுக் கொண்டு வாசித்தோம். இருபத்திநாலுமணி நேரமும் புத்தகங்கள் ஓய்வில்லாமல் வாசிக்கப்பட்டுக் கொண்டேயிருந்தன. புத்தகங்களுக்காகச் சண்டைகள் நடந்தன. புத்தகங்களுக்காக பழமும் விட்டனர். அப்படி மாறிக் கொண்டே வந்த புத்தகங்களில் அந்தப் புத்தகம் வித்தியாசமாக இருந்தது. அந்தப் புத்தகத்தின் வடிவமைப்பு எங்களுக்கு அற்புத உணர்வைத் தந்தது. அப்படி ஒரு புத்தகத்தை நாங்கள் அதுவரை பார்த்ததில்லை. கலைக்கமுடியாத ஒப்பனைகள் என்ற அந்த வண்ணதாசனின் சிறுகதை நூல் எங்களைப் பரவசத்தில் ஆழ்த்தியது. அஃக் பரந்தாமன் அதை வடிவமைத்திருந்தார். சிறுகதைகளை வாசிக்க வாசிக்க வேறொரு புதிய உலகத்துக்குள் நுழைந்த மாதிரி இருந்தது. ஆனால் நாங்கள் பார்த்த அதே பழைய உலகம் தான். வண்ணதாசன் என்ற கலைஞனின் மொழியில் புத்தம்புதிதாய் வேறொன்றாய் இந்த உலகம் தெரிந்ததே. எங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த மனிதர்கள் இப்போது புதிதாகத் தெரிந்தார்கள். வண்ணதாசன் இந்த உலகத்தை மாற்றி விட்டார். இந்த மனிதர்களை மாற்றி விட்டார். எங்கள் மனதை மாற்றி விட்டார்.. வண்ணதாசனின் கதைகள் இந்த ரசவாதத்தை எல்லோரிடமும் ஏற்படுத்தும். நாங்கள் வண்ணதாசனின் கதைகளைக் கொண்டாடினோம்.

குறிப்பாக எனக்கு நான் வெகுநாட்களாக மறந்திருந்த புதையலின் ரகசியம் ஒன்று ஞாபகத்துக்கு வந்ததைப் போல இருந்தது. என் பாலியகாலம் முழுவதும் என் கண்ணில் ஆடியது. என் மனதில் அந்த நாட்களின் இனிமை மீண்டும் தேனாய் இனித்தது. என் பள்ளிவிடுமுறை நாட்களை கழித்த என்னுடைய ஆச்சியும் தாத்தாவும், திருநெல்வேலி மீனாட்சிபுரமும், புளியந்தோப்புத்தெருவும், சியாமளாதேவி கோவிலும், உலகம்மன் கோவிலும், சிக்கிலிங்கிராமமும், குறுக்குத்துறையும், சுப்பிரமணியன் கோவிலும், பாப்புலர் தியேட்டரும், வயக்காட்டு வழியே நடந்து போய் சினிமா பார்த்த ரத்னா தியேட்டரும், தட்டாக்குடித் தெருவும், கொக்கிரகுளமும், சுலோச்சன முதலியார் பாலமும், தாத்தாவின் விரலைப் பிடித்துக்கொண்டே நடந்து போன பாளையங்கோட்டை ஊரும், வழியில் வந்த ஊசிக்கோபுரமும், பாளையங்கோட்டை அசோக் தியேட்டரும், பாளையங்கோட்டை வாய்க்காலும், வழியெங்கும் பெரிய பெரிய மருத மரங்களும் எல்லாம் என் மனதை அலைக்கழித்தன.

காய்ந்து வெப்பம் உமிழும் தண்ணீர்ப்பஞ்சம் மிக்க கரிசல் பூமியான கோவில்பட்டி என் வாழ்விடமாக இருந்தது. புரண்டோடும் தாமிரபரணியின் கரைகளில் செழித்து எங்கும் பச்சைபசேலென்று வயக்காடுகள் நிறைந்த, தெருக்கள் தோறும் அவித்த பச்சை நெல்லின் வாசம் பொங்கிய, திருநெல்வேலி என் மனதின் கனவாக இருந்தது. வண்ணதாசனின் கதைகளைப் படித்தவுடன் என் மனதின் அடியாழத்தில் புதைந்து கிடந்த இனிய நினைவுகள் தன் சிறகுகள் விரித்து பறந்தன. நான் அந்தத் தொகுப்பிலுள்ள கதைகளை பலமுறை வாசித்தேன்.

ஏற்கனவே கோவில்பட்டியில் தர்சனா என்ற வீதி நாடகக்குழு ஒன்று இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதில் பங்கேற்ற பல நண்பர்கள் மனோகர், வித்யாஷங்கர், கௌரிஷங்கர், போன்றவர்கள் வேலை கிடைத்தும், வேலை தேடியும் வெளியூர் சென்று விட்டனர். அதன் பிறகு நாங்கள் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் சார்பில் சிருஷ்டி என்ற நாடகக்குழுவை நடத்திக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது வத்திராயிருப்பில் பொன்.தனசேகரன், புதுப்பட்டி நடராஜன் அண்ணாச்சி ஆகியோர் ஏற்பாட்டில் பேரா.ராமானுஜம், மு.ராமசாமி, ராஜு, ஆகியோர் நடத்திய ஐந்து நாள் நாடகப்பயிற்சி முகாமில் நான் கலந்து கொண்டேன். நாடகப்பயிற்சியின் போது இரண்டு முறை பெண்ணாக நடிக்க வேண்டி வந்த போது என்னுடைய பெயரை தனலட்சுமி என்றே சொன்னேன். அதைக் கேட்ட புதுப்பட்டி நடராஜன் அண்ணாச்சியும், வைகை குமாரசாமி அண்ணாச்சியும் என்ன தனுமை தனலட்சுமியா? என்று கேலி செய்தார்கள். வண்ணதாசன் அந்த அளவுக்கு என்னைப் பாதித்திருந்தார்.

நான் ஒன்றிரண்டாய் கதைகளை எழுதத் துணிந்தபோது வண்ணதாசனின் பாதிப்பில் அவருடைய நடையை ஈயடிச்சான் காப்பி பண்ணி கான மயிலாட அதைக் கண்ட கோழி ஆடியதைப் போல எழுதிப் பார்த்தேன். எதுவும் தேறவில்லை. அவருடைய எழுத்தின் தனித்தன்மையை யாராலும் காப்பியடிக்க முடியாது. ஏனெனில் அது அவருடைய மனதில் எழுந்து வருகிற மனிதநேயமிக்க சுயம்புவான ராகம். அந்த ராகத்தை வேறொருவர் இசைக்க முடியாது. மனிதர்களை இத்தனை அழகாய் யாராவது வர்ணித்திருக்க முடியுமாவென்று தெரியவில்லை. நாம் அன்றாடம் பார்க்கிற உலகநாதனும், பிரமநாயகமும், ஆச்சியும், பாட்டையாவும், எப்படி இவ்வளவு அழகானவர்களாக மாறினார்கள்? சண்டையும் சல்லியமுமாய் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிற மனிதர்களா இவர்கள்? இந்த உலகம் எப்படி இவ்வளவு அழகாக மாறிப் போனது? முருங்கைப்பூக்களும், ஒரு நிமிடமும் ஓரிடத்தில் நில்லாமல் அங்குமிங்கும் பாய்ந்து கொண்டேயிருக்கும் அணிலும், அந்தியின் வர்ணஜாலமும், காலையில் எழுந்தவுடன் உதடுகளில் ஒட்டிக் கொள்கிற பழைய பாடலும், என்று உலகம் மாறித் தெரிவதை எப்படிக் கவனிக்கத் தவறினோம்? காட்சிச் சித்தரிப்புகளின் மூலம் மனிதர்களின் மனதை வெளிப்படுத்திய மனச்சித்திரக்காரன் வண்ணதாசன். ஒற்றைவரித் தீட்டலில் ஒரு மகத்தான மானுடநாடகத்தை உணர்த்திச் செல்லும் மகாகலைஞன். வண்ணதாசனின் கதைகளை வாசிக்கும் யாவரும் வசியப்படுத்தப் பட்டவர்களைப் போல மாறி விட நேர்வதும், அதன் பிறகு அவர்களுக்கு இந்த உலகம் அழகாகவும் அன்பாகவும் தெரிவதும் நடக்கும். அதன் பிறகான அவர்களுடைய வார்த்தைகளில் பிரியம் பொங்கும்.

82- ஆக இருக்கலாம். கோவில்பட்டி பேருந்து நிலைய வணிகவளாகத்தில் கிராஜூவேட் பரமன் என்று எல்லோராலும் அன்போடு அழைக்கப்பட்ட வண்ணதாசனின் அருமை நண்பர் பரமசிவன் ஒரு டீக்கடை திறந்தார். அங்கே அவரைச் சந்திக்க அடிக்கடி வண்ணதாசன் வருவதாகக் கேள்விப்பட்டு அவரைச் சந்திக்கப் போயிருந்தேன். அந்தச் சமயத்தில் அவருடைய இரண்டாவது சிறுகதைத் தொகுப்பான தோட்டத்துக்கு வெளியிலும் சில பூக்கள் வெளிவந்திருந்தது. நான் என்னுடைய கதை வெளியாகியிருந்த செம்மலரை கையில் வைத்திருந்தேன். நெடிதுயர்ந்த, உருவமும் சாந்தமான முகமும், பாந்தமான குரலும் அணுக்கமான உடல்மொழியும் அவரோடு நீண்ட நாள் பழகிய உணர்வைத் தந்தது. என் கதையைப் படித்து விட்டு “ ஷங்கர், எழுதுங்க.. யார் என்ன சொன்னாலும் கவலைப்படாம நீங்க பாட்டுக்கு எழுதுங்க..” என்று சொன்னார். உண்மையில் அந்த வார்த்தைகள் என் ஆழ்மனதில் தங்கி விட்டது. இன்றுவரை அதைக் கடைப்பிடித்து வருகிறேன்.

வேலை கிடைத்து வடமாவட்டங்களில் ஒரு பதினான்கு வருடங்கள் சுற்றியலைந்த பிறகு மீண்டும் சொந்த ஊருக்கு வந்து நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு வண்ணதாசனை நேரில் சந்தித்த போதும் கால இடைவெளி சிறிதுமின்றி அதே அந்நியோன்யத்துடன் அவர் உரையாடினார். அவருடைய கதைகள், கவிதைகள், கடிதங்கள், ஓவியம், பேச்சு, உரையாடல், எல்லாமும் ஒரு கலைநேர்த்தியோடு இருப்பதைக் கவனித்திருக்கிறேன். அது பலருக்கு மெனெக்கிடலாக இருக்கிறபோது அவருக்கு இயல்பாக இருக்கிறது. மனிதர்கள் மீது அவர் கொண்டுள்ள பேரன்பைப் போல.

நான் ஆறாங்கிளாஸ் அல்லது ஏழாங்கிளாஸ் படித்துக் கொண்டிருந்த சமயம் தாத்தாவுடன் பாளையங்கோட்டையிலிருந்த மாமா வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன். அப்போது எங்கே சென்றாலும் நடை தான். மீனாட்சிபுரத்திலிருந்து ஆத்துக்குள் இறங்கி ( இறங்கும் முன்பு டவுசர், சட்டையைக் கழட்டிக் கையில் வைத்துக் கொண்டு ) குறுக்கே புகுந்து கொக்கிரகுளத்தில் கரையேறி அப்படியே பொடி நடையாய் பாளையங்கோட்டைக்குப் போய்விட்டு திரும்புகிற சமயத்தில் அபூர்வமாய் ஒரு டவுண் பஸ் வந்தது. அந்த பஸ்ஸை விட்டால் பிறகு ஒரு மணி நேரம் கழித்துத் தான் அடுத்த பஸ் வரும். பஸ் வந்து நின்றதும் எல்லோரும் ஏறுகிறார்கள். நான் கீழே குனிந்து பார்க்கிறேன். புழுதி மணலில் சில்லரைக் காசுகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. எல்லாம் ஐந்து பைசா, பத்து பைசா, நாலணா, எட்டணா, காசுகளாகக் கிடக்கின்றன. நான் அந்தக் காசுகளை புழுதியுடன் அள்ளி டவுசர் பையில் போடுகிறேன். என் தாத்தா என்னை பஸ்ஸில் ஏறச் சொல்லிக் கத்துகிறார். இன்னும் புழுதியில் தெரிந்தும், தெரியாமலும் காசுகள் கிடக்கின்றன. எனக்கு அதை விட்டு விட்டு வர மனசில்லை. ஆனால் தாத்தா கூப்பாடு போடுகிறார். அந்தக் காசுகள் எல்லாம் அந்தக் காலத்தில் அலட்சியம் செய்யக்கூடியக் காசுகளும் இல்லை. எனக்கு அந்தக் காசுகள் ஆரஞ்சு மிட்டாய்களாக, சேவு, மிக்சராக, ஐஸ், சவ்வுமிட்டாயாகத் தெரிகிறது தாத்தாவின் சத்தத்தில் நான் பஸ் ஏறி விட்டேன். மிகப் பெரிய புதையலை விட்டு விட்ட மாதிரி ஏமாற்றமடைந்தேன். பொறுக்கிய சில்லரைகள் ஐந்தாறு ரூபாய் தேறியது என்றாலும் பொறுக்காமல் விட்ட காசுகளைப் பற்றியே கவலைப்பட்டேன். இப்போதும் கைகளில் அந்த நாணயங்களின் குளிர்ச்சி எனக்குக் கிளர்ச்சியூட்டுகிறது. அந்தக் குளிர்ச்சியை வண்ணதாசனின் கதைகளை வாசிக்கும் போது உணர்கிறேன்.

எப்போதெல்லாம் வண்ணதாசனை வாசிக்கிறேனோ, எப்போதெல்லாம் அவரைப் பற்றிப் பேசவோ, எழுதவோ செய்கிறேனோ அப்போதெல்லாம் திருநெல்வேலியின் ஸ்பரிசம் என் மனதை வருடும். தாமிரபரணியின் தாமிரவாசம் என் உடலில் தோன்றும். மீண்டும் என் பாலியகாலம் தன் வண்ணங்களின் விகசிப்பை எனக்குள் ஏற்படுத்தும். என் அபூர்வக்கனவுகளை மீண்டும் நான் காண்பேன். அதற்காகவே  மீண்டும் மீண்டும் வண்ணதாசனை வாசிப்பேன். மகத்தான கலைஞன் எங்கள் வண்ணதாசன்!

கரிசக்காட்டின் தனித்துவமிக்க கலைஞன் பூமணி

 

உதயசங்கர்

எண்பதுகளில் கோவில்பட்டியின் எந்தத் தெருவுக்குள் நுழைந்தாலும் அங்கே இரண்டு எழுத்தாளர்கள் காரசாரமாக விவாதித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். டீக்கடைகளுக்குப் போனால் அங்கே இரண்டு எழுத்தாளர்கள் தாஸ்தயேவ்ஸ்கியின் குற்றமும் தண்டனையைப் பற்றியோ, நட் ஹாம்சனின் நிலவளம் பற்றியோ, செல்மா லாகர் லவ்வின் தேவமலரைப் பற்றியோ, நதானியல் ஹாத்தனின் அவமானச்சின்னம் பற்றியோ, கார்க்கியின் தாய் பற்றியோ, ஷோலக்கோவின் டான் நதி அமைதியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது பற்றியோ, தால்ஸ்தோயின் அன்னாகரீனினாவைப் பற்றியோ, அனடோல் ஃப்ரான்ஸின் தாசியும் தபசியும் பற்றியோ பேசிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கலாம். வாசிப்பின் தீவிரமும், விவாதங்களின் உக்கிரமும் கூடி நின்ற காலமாக அது இருந்தது.

கடுமையான வெயிலின் பொழிவு மாலை நெருங்க நெருங்க மெல்லத் தணியும். பகலில் புழுதி பறந்த தெருக்கள் அமைதியடையும். கசகசத்த வியர்வைப் புழுக்கத்தில் முகத்தைச் சுழித்தபடி அலைந்த மக்கள் தங்கள் முகங்களில் புன்னகையைச் சூடிக் கொண்டு உலாத்துகிற வேளை. பகலில் பார்த்த மனிதர்களா இவர்கள் என்று மாலைச் சூரியன் வியந்தபடியே மேற்கில் மறையத் தொடங்குவான். எப்போது சூரியன் மயங்குவான் என்று காத்திருந்தது போல மெல்லிய காற்று நகரமெங்கும் தன் சிறகுகளால் வருடத் தொடங்கும். அது வரை எங்கிருந்தார்கள் என்று வியக்கும்படி யுவன்களும் யுவதிகளும் வீதிகளில் உலா வருவார்கள். காதலர்கள் தங்களுடைய காதலிகள் வழக்கமாக வருகிற இடங்களில் நிலை கொண்டு காத்திருப்பார்கள். பகல் முழுவதும் நிழல் கிடைத்த இடங்களில் உட்கார்ந்து வாசித்துக் கொண்டிருந்த எழுத்தாளர்கள் காந்தி மைதானத்தை நோக்கி மெல்ல நடை பயிலுவார்கள். ஒவ்வொருவராக வந்து சேர்ந்து ஒரு பெரிய வட்டம் போட்டு மைதானத்தின் நடுவே உட்கார ஆரம்பிக்கும் கோவில்பட்டியின் இலக்கியக்கூட்டம். யாரும் யாருக்கும் அழைப்பு விடுப்பதில்லை. ஆனால் தினமும் கூடிப் பேசுவது என்பது ஒரு நாளும் நின்றதில்லை.

பேசும் பொருளோ, பேச்சின் திசையோ, யாருடைய தீர்மானத்திலும் இல்லை. யார் வேண்டுமானாலும் எதைப் பற்றி வேண்டுமானாலும் துவங்கி முன்னோட விவாதம் துவங்கும். அன்றைய அரசியல், தத்துவம், பெரும்பாலும் இலக்கியம் என்று பேச்சின் வெள்ளம் காந்திமைதானத்தை மூழ்கடிக்கும். பெரும் சண்டையோவென மற்றவர்கள் பயப்பட விவாதம் பகலின் வெம்மையை மிஞ்சும். அப்படியே ஒரே கணத்தில் பேச்சு சிரிப்பாகும். கிசுகிசுப்பாகும். சிகரெட்டுகளின் கனல் பொங்கும் நுனிகள் இருளில் துலங்கும். அன்று நாவல் பற்றிய உரையாடலாக இருக்கலாம். தமிழ்ச்சிறுகதைகள் பற்றியதாக இருக்கலாம். தான் எழுதிக் கொண்டு வந்த கவிதையை ஒருவர் வாசிக்கலாம். அப்போது தான் புத்தம் புதிதாய் வந்த புத்தகம் குறித்து இருக்கலாம். அன்று வெளியூரிலிருந்து வந்த எழுத்தாளரைப் பேட்டி காணலாம். நவீன நாடகங்களைப் பற்றிய கலந்துரையாடலாக இருக்கலாம். கலைப்படங்களைக் குறித்து விவாதமாக இருக்கலாம். இசங்கள் குறித்த பார்வைகளை பகிர்ந்து கொள்வதாக இருக்கலாம். இப்படி எதைக் குறித்தும் பேசுகின்ற இடமாக அந்த இலக்கியக் கூட்டம் இருந்தது.

இலக்கியவாசகனாக. புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா, கு.அழகிரிசாமி, கி.ரா.என்ற வரிசைக்குப் பின் வண்ணநிலவன், வண்ணதாசன், அசோகமித்திரன், பூமணி என்ற வரிசையில் வாசிக்க நேர்ந்தது. என் பாலிய காலத்தின் நினைவுச் சுவடுகளென திருநெல்வேலி வயற்காட்டு வாசமும் தாமிரபரணித் தண்ணீரும் இருந்ததனால் வண்ணநிலவனும், வண்ணதாசனும் என் அன்புக்குரியவர்களாக ஆகி விட்டார்கள். அவர்களுடைய மொழியும் நடையும் என் மனதில் அப்படியே சம்மணம் போட்டு உட்கார்ந்து விட்டன. எத்தனை முறை கலைக்க முடியாத ஒப்பனைகளையும், எஸ்தரையும் வாசித்திருப்பேன் என்று சொல்லமுடியாது. அவர்களைப் போலவே எழுதவும் துணிந்தேன். ஆனால் கரிசல் மண்ணின் விருவுகள் விட்ட பெருமூச்சைக் குடித்தபடியே வளர்ந்த கோவில்பட்டியில் கி.ரா. என்ற முன்னத்தி ஏருக்குப் பின்னால் புத்தம் புதிதாய் உழவுசால் போட்ட பூமணியின் எழுத்து எனக்குப் பிரமிப்பூட்டியது.

வயிறுகள், ரீதி, என்ற சிறுகதைத் தொகுப்புகளை வாசித்த பிறகு பூமணி என்ற ஆகிருதி என் மனதில் பிரமாண்டமாக எழுந்து நின்றார். கரிசல் மண்ணின் மக்களை ரத்தமும் சதையுமாக தன் எழுத்தில் பதிவு செய்திருந்தார். கரிசல் மண்ணின் ருசியை கி.ரா. எல்லோரும் சுவைக்கக் கொடுத்தாரென்றால் அந்த மண்ணின் வெக்கையை, கோபத்தை, ஆக்ரோஷத்தை, அவலத்தைப் பூமணி கண்முன்னே நிறுத்தினார். கி.ரா. ஒரு அற்புதமான கதைசொல்லியென்றால் பூமணி கதை நடக்கும் இடத்தில் நம்மைப் பார்வையாளனாக இருத்தி வைக்கிறார். நம் கண் முன்னே நடக்கின்ற கதையை நடத்துகிற பூமணியைக் காணமுடிவதில்லை. அவர் நாம் எதைப் பார்க்கவேண்டும் என்று தீர்மானித்தாரோ அதைப் பார்க்கும் விதமாக தன் கலையின் வசீகரத்தால் நம்மை வசப்படுத்துகிறார். கதையின் நிகழ்வு துவங்கும் போது நாம் பூமணியை மறந்து விடுகிறோம். அவரும் தன்னடக்கத்தோடு தன்னை மறைத்துக் கொள்கிறார். வாசித்து முடியும்போது தான் தெரிகிறது பூமணி என்ற மகத்தான கலைஞனின் கலையாளுமை. தன் கலையின்கோணத்தில் தன் முற்போக்குப் பார்வையை தெளிவு படுத்துகிறார். இடையில் ஒரு சொல் சொல்வதில்லை. ஆனால் கதை நம்மை கோபம் கொள்ள வைக்கிறது. ஆவேசப்பட வைக்கிறது. சமூகவிமர்சனத்தைக் கூராக்குகிறது. சமூக மாற்றத்தைக் கோருகிறது.

கரிசலின் அந்திவானம் வர்ணங்களால் குழம்பியிருந்தது. அந்த இரவில் கோவில்பட்டி இலக்கியக்கூட்டத்தில் புதிதாய் ஒருவர் வந்து சேர்ந்திருந்தார். நான் சற்று தாமதமாகப் போய் வட்டத்தில் இணைந்திருந்தேன். மெலிந்து உயரமாக குட்டையான தலைமுடியுடன்,சிவந்த நிறத்துடன் ஒரு போலீஸ்காரரைப் போலவே தோற்றமளித்தார் அவர். மெல்லிய குரலில் அவர் பேச மற்றவர்கள் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். என் அருகிலிருந்த கவிஞர் தேவதச்சனிடம் யார்? என்று கிசுகிசுத்தேன். அவர் பூமணி என்றார். என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. எழுத்தின் வழியே நான் உருவகித்திருந்த பூமணி இல்லை இவர். சற்றே ஏமாற்றத்துடன் அவர் பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கேட்டேன். மெல்லிய ஆனால் உறுதியான குரலில் அவர் மார்க்சிய அழகியல் கோட்பாடுகளைப் பற்றி விவரித்துக் கொண்டிருந்தார். அவருடைய விவாதப்பாங்கு, கருத்துகளின் கூர்மை, என்னை மிகவும் ஈர்த்தது. கூட்டம் முடிவடையும் தருணம் என்னை அறிமுகம் செய்து கொண்ட போது உற்சாகத்துடன் என்னுடன் உரையாடினார். அவருடைய கதைகள் குறித்துப் பேசிய போது கவனமாகக் கேட்டார். அதுவரை நான் எழுதிய கதைகளை அவரிடம் படிக்கக் கொடுக்கலாமா என்று தயங்கியபடியே கேட்டேன். அவர் உடனே கொடுக்கும்படி சொன்னார். அதற்கடுத்த மாதத்தில் த.மு.எ.ச. வின் மாநிலமாநாடு சென்னையில் நடந்தது. அங்கு பார்வையாளராக வந்திருந்தார். அப்போது நான் கொடுத்த கையெழுத்துப் பிரதிகளை வாங்கிக் கொண்டுபோய் படித்து விட்டு மிக விரிவாக ஒரு கடிதம் எழுதினார் பூமணி. எழுத்தின் சூட்சுமங்கள் குறித்து நான் விளங்கிக் கொள்ள பல குறிப்புகள் அந்தக் கடிதத்தில் இருந்தன.

தமிழிலக்கியத்தில் தலித் இலக்கியம் என்ற வகை மாதிரி உருவாவதற்கு முன்னரே பிறகு, வெக்கை,போன்ற தமிழிலக்கியத்தின் முக்கியமான நாவல்களை எழுதியிருந்தார் பூமணி. தேசிய திரைப்பட வளர்ச்சிக்கழகத்தின் நிதியுதவியுடன் கருவேலம்பூக்கள் என்ற திரைப்படத்தை இயக்கினார். நாசர், ராதிகா, சார்லி, போன்ற திரைக்கலைஞர்கள் பங்கு பெற்ற அந்தத் திரைப்படமும் கரிசல்வாழ்வின் அவலத்தைக் கூறும் படமாகவே வெளிவந்தது. பல திரைப்பட விமர்சகர்களின் பாராட்டைப் பெற்றது.

யதார்த்தவாதத்தின் மகத்தான நாவல்களாக பூமணியின் ’ பிறகு ‘ ‘ ’வெக்கை’ நாவல்கள் திகழ்கின்றன. பிறகு நாவல் சுதந்திரம் பெறும்போது துவங்குகிறது.அழகிரிப்பகடையைக் கதாநாயகனாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட நாவல். ஒரு கரிசல் கிராமத்தின் மாற்றம், தீப்பெட்டியாபீஸ் வருகிற போது மனித உறவுகளில் ஏற்படும் மாற்றம் என்று அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்வில் ஏற்படும் மாற்றத்தின் வரலாறாக விரிகிறது. தமிழில் எக்காலத்தும் சிறந்த நாவல்களில் ஒன்றாக பிறகு இருக்கும். அதே போல நிலத்தை அபகரிக்க நினைக்கும் வடக்கூரானை வெட்டிச் சாய்த்து விட்டு தலைமறைவாகத் திரிந்து நீதிமன்றத்தில் சரணடையும் வரையிலான நிகழ்வுகளை விறுவிறுப்புடன் சொல்லுகிற நாவல் வெக்கை. இப்போது வெளிவந்திருக்கும் அஞ்ஞாடி என்ற பெரும்படைப்பு இருநூறு ஆண்டு கால வரலாற்றைச் சொல்கிறது. கரிசல் கிராமத்தில் ஒரு அஞ்ஞாடிப்பள்ளருக்கும், ஏகாலிக்கும் இடையில் உருவாகும் நட்பாகத் துவங்கும் நாவல் எட்டையபுரம் வரலாறு, கட்டபொம்மன் வரலாறு, ஊமைத்துரை வரலாறு, கழுகுமலை கலவரம், சிவகாசிக் கொள்ளை என்று வரலாற்றின் பக்கங்களை விரித்துக் கொண்டே செல்கிறது. மனித விகாரங்களின் வழியே வரலாறு அதன் பொருண்மையான தளத்திலிருந்து நகர்ந்து மானுட அவலத்தின் குரலாக ஒலிக்கிறது அஞ்ஞாடி..

எப்போதும் கரிசல் பூமியில் அழியும் விவசாயத்தைப் பற்றியும், தீப்பெட்டியாபீஸுகளில் வதைபடும் குழந்தைகளைப் பற்றியும், ஒடுக்கப்படும் சாமானியர்களைப் பற்றியும் கவலையே பூமணியின். படைப்புகளின் அடிநாதமாக இருக்கிறது.

கோவில்பட்டிக்கருகிலுள்ள கரிசல் கிராமமான ஆண்டிபட்டியில் பிறந்து கல்லூரிப்படிப்பு முடித்து கூட்டுறவுத்துறையில் பதிவாளராக ஓய்வு பெற்று இப்போது கோவில்பட்டியில் வசித்து வரும் பூமணி கோவில்பட்டிக்கு வந்த புதிதில் மறுபடியும் எண்பதுகளில் சந்தித்த மாதிரி நண்பர்களைச் சந்திக்க ஆவல் கொண்டார். இப்போதும் காந்திமைதானத்தில் கூட்டம் கூட்டமாய் மக்கள் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அதில் கவிஞர் தேவதச்சன் இல்லை, எழுத்தாளர் கௌரிஷங்கர் இல்லை, கவிஞர் அப்பாஸ் இல்லை, எழுத்தாளர் கோணங்கி இல்லை, எழுத்தாளர் தமிழ்ச்செல்வன் இல்லை, வித்யாஷங்கர் இல்லை, எழுத்தாளர் நாறும்பூநாதன் இல்லை, எழுத்தாளர் அப்பணசாமி இல்லை, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக எங்கள் மதிப்பிற்குரிய எழுத்தாளர் பூமணி இல்லை. ஆனால் அவருடைய மெல்லிய உறுதியான குரல் எனக்குக் கேட்கிறது. அந்தக் குரலின் தனித்துவம் என் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. இலக்கியத்தின் நுட்பங்கள் குறித்தும், மார்சிய அழகியல் குறித்தும், மானுட அவலம் குறித்தும் சமூகமாற்றம் குறித்தும் அமைதியாக, அதே நேரம் அழுத்தமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார் கரிசக்காட்டின் தனித்துவமிக்க கலைஞன் எங்கள் அன்புக்குரிய பூமணி.