காக்கா கிளி புலி நரி

 

10.  காக்கா கிளி புலி நரி

உ உதயசங்கர்

u

கனகு ஒரு குட்டி எழுத்தாளர். ஒரு கதை எழுத வேண்டும். என்ன கதை எழுதலாம்? மரம் நடுவதைப் பற்றிய கதை எழுதலாமா? வேண்டாம். அப்படி லட்சக்கணக்கான கதைகள் வந்து விட்டன. ஆனாலும் அமேசான் காடுகளில் லட்சக்கணக்கான மரங்களை வெட்டிக் கொண்டுதானிருக்கின்றனர்.

நெகிழிப் பயன்பாட்டை ஒழிப்பதைப் பற்றி எழுதலாமா? அதுவும் ஆயிரக்கணக்கில் வந்து விட்டன. ஆனாலும் நெகிழிப்பயன்பாடு குறையவில்லை.

கா க்க்கா கா கா கா..

என்று காகம் கரையும் சத்தம் கேட்டது. உடனே கனகுவுக்குக் காகத்தைப் பற்றிக் கதை எழுதலாம் என்று தோன்றியது.

காக்காவுக்கு கருப்பு நிறம் எப்படி வந்தது?

ஐய் சூப்பர்!

கனகு கதையை எப்படித் தொடங்கி எப்படி முடிக்கலாம் என்று யோசித்தபடியே தூங்கி விட்டான்.

நள்ளிரவு. ஒரே இருட்டு. அவன் காதுக்குள் கா கா கா கா என்று சத்தம் கேட்டது. கண்விழித்தான் கனகு.

சன்னலில் கன்னங்கரேலென்று ஒரு உருவம் தெரிந்தது. கனகு பயத்தில் உளற ஆரம்பித்தான்.

“ யாய்ய்ய்யாரு? “

 அந்தக் கருப்பு உருவம் பதில் சொன்னது,

“ நான் தான் காகம்.. என்னைப் பற்றிக் கதை எழுதப் போகிறாயா? “ என்று கேட்டது காகம்.

“ ஆஆம்மா..”

“ என்ன கதை எழுதப் போறே? “

“ காக்காவுக்கு கருப்பு நிறம் எப்படி வந்தது? “

“ ஏம்ப்பா இப்படி யோசிக்கிறீங்க? காக்கா ஏன் கருப்பாச்சு? கிளி ஏன் பச்சையாச்சு.. புலிக்குக் கோடு போட்டது யாரு? சிறுத்தைக்குப் புள்ளி வைச்சது யாரு? “

“ பிறகு எப்படி எழுதறது? “

“ அறிவியல் வளராத காலத்தில் கிராமப்புற மக்கள் நிறையக் கட்டுக்கதைகளைச் சொன்னாங்க.. சரிதான்.. இப்போதும் அப்படிச் சொல்லலாமா?“

கனகு யோசித்தான். காகம் சன்னலில் இருந்து பறந்து வந்து அவனுடைய படுக்கையில் உட்கார்ந்தது. இப்போது கனவுக்குக் கொஞ்சம் தைரியம் வந்தது.

“ பிறகு எப்படி எழுதறது? பெரிய எழுத்தாளர்கள் இப்படித்தான் எழுதியிருக்காங்க..”

“ அதே மாதிரி தான் நாம எழுதணுமா என்ன? சரி.. என்னைப் பத்தி உனக்கு என்ன தெரியும்? என்னுடைய வாழ்க்கை, பழக்கவழக்கம், அறிவுத்திறன், பூர்வீகம், இயற்கை ஏன் என்னைப் படைத்தது? இப்படி யோசித்துப் பாரு.. ஆயிரம் கதை கிடைக்கும் “

“ ஆகா.. நல்ல யோசனை..” என்றான் கனகுவின் முகத்தில் வெளிச்சம். காகம் மறுபடியும்,

“ அதை விட்டுட்டு.. நிறத்தைப் பற்றி, உருவத்தைப் பற்றி, குணத்தைப் பற்றி கதை விடலாமா? அது கேலி இல்லையா? “

“ நிறம் ஓகே.. உருவம் ஓகே.. ஆனால் குணத்தைப் பற்றி எழுதுவது என்றால் புரியவில்லையே..”

கனகு பெரிய எழுத்தாளரைப் போல நெற்றியில் கைவைத்து யோசித்தான்.

“ தம்பி, நரி தந்திரமானது என்று பஞ்சத்ந்திரக்கதைகளில் சொன்னதையே இப்பவும் சொல்லலாமா? புலியோ சிங்கமோ கொடூரமானது என்று சொல்லலாமா? பாம்பு பழி வாங்கும் என்று சொல்லலாமா? யோசித்துப் பாரேன்..

இயற்கை ஒவ்வொரு உயிருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான குணத்தைக் கொடுத்திருக்கிறது.. அதைத் தந்திரம், கொடூரம், பாவம், புத்திசாலி, என்று நீங்கள் மனிதர்கள் தங்களுடைய குணங்களை ஏற்றிச் சொல்கிறார்களே சரிதானா? பார்க்கப்போனால் மனிதர்களிடம் தான் எல்லாக்குணங்களும் எப்போதும் இருக்கின்றன ”

“ அப்படின்னா எப்படி கதை எழுதறது? “

காகமும் கொஞ்சநேரம் அமைதியாக இருந்தது. தன்னுடைய அலகால் சிறகுகளைக் கோதி விட்டது. இருட்டுக்குள் அங்கும் இங்கும் பார்த்தது.

“ தம்பி வயிறு பசிக்குது.. ஏதாவது மிச்சம் மீதி இருந்தாக்கொடேன்..”

கனகு எழுந்து அலமாரியிலிருந்த பிஸ்கெட் பாக்கெட்டை எடுத்து இரண்டு பிஸ்கெட்டுகளைக் கொடுத்தான். காகம் பொறுமையாகச் சாப்பிட்டுவிட்டுச் சொன்னது.

 அறிவியல் உண்மைகள் மாறாமல் கதைகளை எழுத வேண்டும்.. இல்லையென்றால் கதைகளை உண்மை என்று நம்பிவிடுவார்கள்.. தம்பி. “

“ ஆமாம் உன்னை செத்துப்போன முன்னோர் என்றும் சனி பகவான் வாகனம் என்றும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்களே..”

கனகுவுக்கு இப்போது கொஞ்சம் புரிந்தது போல இருந்தது. அவன் காகத்திடம் வேறு ஒரு கேள்வி கேட்பதற்காக நிமிர்ந்தான்.

காகம் அங்கு இல்லை. கனவா?

கனகுவுக்குத் தூக்கம் சொக்கியது.

காலையில் எழுந்ததும் பார்த்தால் படுக்கையில் பிஸ்கெட் துகள்கள் கிடந்தன..

நன்றி - நான் யார்?

வெளியீடு - புக் ஃபார் சில்ட்ரென்

 

 

பேசும் கிளிகள்

 

பேசும் கிளிகள்

உதயசங்கர்

செம்பூரில் கிளிப்பொம்மைகள் செய்யும் தொழில் சிறப்பாக நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்த ஊரில் இருந்த எல்லோரும் விதவிதமான கிளிப்பொம்மைகளைச் செய்து வேறு ஊர்களுக்கு அனுப்பினார்கள். அந்த ஊர் கிளிப்பொம்மைகள் அவ்வளவு அழகாக இருந்தன. அச்சு அசல் உயிருள்ள கிளி மாதிரியே இருந்தன. அந்த பொம்மைகளின் முதுகில் தடவிக்கொடுத்தால் கீகீகீகீக்க்கீ என்று கத்தின. எனவே குழந்தைகள் எல்லாருக்கும் கிளிப்பொம்மைகளை மிகவும் பிடித்துப்போய்விட்டது. எல்லாரும் தங்களுடைய கிளிப்பொம்மை தான் அழகானது என்று போட்டி போட்டு பெருமைப்பட்டுக்கொண்டனர்.

அங்கே அறிவழகன், அன்பழகன் என்று இரண்டு நெருங்கிய நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அந்த நண்பர்கள் எங்கு சென்றாலும் ஒன்றாகவே போவார்கள். ஒன்றாகவே விளையாடுவார்கள். ஒன்றாகவே படிப்பார்கள். அறிவழகனின் அப்பா பொற்கொல்லர். மூக்குத்தி, கம்மல், தோடு, புல்லாக்கு, நெத்திச்சூடி, காசுமாலை, சங்கிலி, பதக்கம், மோதிரம், நெளிவு, வங்கி, காதணி, பாம்படம், தலைச்சூடி, ஒட்டியாணம், கொலுசு, மெட்டி, தண்டட்டி, என்று விதவிதமான தங்கநகைகளைச் செய்து கொடுப்பவர். அன்பழகனின் அப்பா இரும்புக்கொல்லர். வாளி, போணி, சட்டி, ஏர்க்கொழுமுனை, கருக்கரிவாள், வெட்டரிவாள், லாடம், மண்வெட்டி, களைக்கொத்தி, கைக்கரண்டி, குடம், பானை, கொப்பரை, குண்டான், என்று இரும்பினால் பொருட்கள் செய்து கொடுப்பவர்.

ஒரு நாள் அன்பழகனின் அப்பா இரும்பினால் ஒரு தகரக்கிளி செய்து கொடுத்தார். அந்தக்கிளி சிறகுகளை விரிக்கும். கால்களை எட்டு எடுத்து வைத்து இரண்டடி நடக்கும். ஒட்ட வைக்கப்பட்ட கோலிக்குண்டு கண்களை உருட்டும். கீ கீ கீ என்று கத்தவும் செய்யும். பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்த அத்தனை பேரும் அன்பழகனின் கிளியைப் பார்க்கக் கூட்டமாய் கூடி விட்டனர். அன்பழகனும் அது எப்படி வேலை செய்கிறது என்று எல்லோருக்கும் சொல்லிக்கொடுத்தான். ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்பு கொண்ட கம்பிகளை இயக்கினால் அந்தக்கிளி நடக்கும்., கத்தும், கண்களை உருட்டும். அறிவழகனுக்கு தகரக்கிளியைப் பிடிக்கவில்லை. அதைத்தொடவில்லை. அன்பழகன் அதைக் கொடுத்தபோது,

“ வேண்டாம்.. வேண்டாம்.. தகரத்தில என்ன அழகு இருக்கு.. பார்த்தாலே எனக்குப் பிடிக்கல..”

என்று சொன்னான். அதுமட்டுமல்ல. அதுவரை நட்பாக இருந்தவன், திடீரென அன்பழகனைக் கண்டால் விலகிப்போனான். எத்தனையோ தடவை அன்பழகன் நெருங்கி வந்தாலும் அறிவழகன் கண்டு கொள்ளவில்லை.

ஒருநாள் அறிவழகன் ஒரு தங்கக்கிளியைக் கொண்டு வந்தான். குட்டியாய், அழகாக, இருந்தது. நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளுடன் பார்த்துக்கொண்டேயிருக்கலாம் போல இருந்தது. ஆனால் அது சிறகுகளை விரிக்கவில்லை. கண்களை உருட்டவில்லை. காலடி எடுத்து வைக்கவில்லை. கீ என்று பேசவில்லை. அசையாமல் ஒரே இடத்தில் நின்றது. அறிவழகன் அதை யார் கையிலும் கொடுக்கவில்லை. யாரையும் தொடவிடவில்லை. தங்கக்கிளியாச்சே! அவனுடைய கையிலேயே வைத்துக்கொண்டு எல்லோருக்கும் காட்டினான். அன்பழகன்

“ டேய் ரொம்ப அழகா இருக்குடா.. அப்படியே அச்சு அசலா கிளி மாதிரியே இருக்கு…. “ என்று சொல்லிக்கொண்டே அதைத் தொடுவதற்கு முயற்சி செய்தான். அறிவழகன் திட்டினான்.

“ டேய்! இது என்ன தகரம்னு நினைச்சீங்களா? தங்கம்! தங்கக்கிளி..” முதலில் ஆர்வமாக இருந்த நண்பர்கள் பின்னர் அவனை விட்டு விலகிப்போய் விட்டார்கள்.

இப்போது தங்கக்கிளியைப் பார்ப்பதற்கு ஆளில்லை. அன்றிரவு அறிவழகன் உறங்கும்போது ஒரு கனவு வந்தது. அந்தக் கனவில் அவனுடைய தங்கக்கிளி சிறகுகளை விரித்துப் பறந்து சென்றது. ஒரு காய்ந்த பனைமரத்தில் இருந்த ஒரு பொந்தில் சென்று உட்கார்ந்தது. அங்கே அந்தத் தகரக்கிளியும் இருந்தது. உள்ளே இரண்டு கிளிக்குஞ்சுகளின் சத்தமும் கேட்டது. அந்தக்கிளிக்குஞ்சுகளிடம் தங்கக்கிளி,

“ அறிவழகன் வருத்தமாக இருக்கிறான்.. அவனிடமிருந்த கலகலப்பு போய் விட்டது.. தங்கத்தில் என்னைச் செய்து  சிலையாக்கி விட்டான். அதனால் யாரையும் தொட விடவில்லை... எப்போதும் பாதுகாப்பாய் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது..  யாராவது திருடி விடுவார்களோ என்று அறிவழகன் பயந்து கொண்டேயிருக்கிறான்… எல்லோரையும் சந்தேகப்படுகிறான்.. அவனுடைய இயல்பான குணங்களான அன்பும் நட்பும் மாறி விட்டது.. தங்கமோ தகரமோ கிளி கிளி தான்..இல்லையா?…”

என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. தகரத்திலிருந்த கிளிக்குஞ்சுகள் வாயை வாயைத் திறந்தபடி “ ஆமாம்.. ஆமாம்..” என்று கத்தின. அப்போது தகரக்கிளி,

“ இப்போது கூட அறிவழகன் நாம் பேசுவதைக் கனவில் நடப்பதாக நினைத்துக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.. பாவம் நல்லபையன். அவனைப் பற்றி தினமும் அன்பழகன் நினைத்துக் கவலைப்படுவது இவனுக்குத் தெரியாது....”

என்று சொன்னதைக் கேட்ட அறிவழகன் திடுக்கிட்டு விழித்தான். அருகில் தங்கக்கிளி இருக்கிறதா என்று தடவிப்பார்த்தான். தங்கக்கிளி உட்கார்ந்திருந்தது. அதன் உடலில் சூடு இருந்தது. எங்கோ வெகு தூரம் பறந்து சென்று வந்ததைப் போல லேசாக அதன் சிறகுகளில் துடிப்பு தெரிந்தது. அறிவழகன் தங்கக்கிளியை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

மறுநாள் பள்ளிக்கூடம் போனதும் முதல் வேலையாக அறிவழகன் அன்பழகனைத் தேடிக்கொண்டு போனான். தங்கக்கிளியை அவன் கையில் கொடுத்தான். அவனுடைய தகரக்கிளியைக் கையில் வாங்கிக் கொஞ்சினான். தகரக்கிளியும் கீகீகீகீகீ என்று அவனைக் கொஞ்சியது. அதைப் பார்த்த தங்கக்கிளியும் முதல்முறையாக மகிழ்ச்சி பொங்க, கீகீகீகீ என்று சத்தம் கொடுத்தது.

அன்பழகனும் அறிவழகனும் சிரித்தனர்.

நன்றி - பொம்மி