பரியும் நரியும்

உதயசங்கர்

அவர் கேட்டது நியாயமாகத் தான் தெரிந்தது. ஆனால் ரயில்வே பார்சல் கிளார்க் அநியாயத்துக்குச் சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருந்தார். திருவண்ணாமலை ஸ்டேஷனில் எனக்கு அன்று இரவுப் பணி. அப்போது தான் மதுரை- திருப்பதி எக்ஸ்பிரஸ் வண்டி திருவண்ணாமலை ஸ்டேஷனை விட்டு போயிருந்தது. அதற்கப்புறம் தான் இந்தப் பிரச்னை. மதுரை-திருப்பதி வண்டியில் பொதுவாகவே நிறையப் பார்சல்கள் வந்திறங்கும். அன்று ஒரு விசித்திரமான ஒரு பார்சலும் வந்திருந்தது. பார்சலைப் பெற்றுக் கொண்டதற்காக கையெழுத்து போட்டு விட்டு வந்த பார்சல் கிளார்க் மயில்சாமி என்னைப் பார்த்து

“ பாருங்க சார் சொறி நாயையெல்லாம் புக் பண்ணி அனுப்புறாங்க.. காலக்கொடுமையைப் பார்த்தீங்களா..”

என்று சொல்லி அங்கலாய்த்தார். நானும் புன்னகைத்துக் கொண்டேன். அடுத்த சில நிமிடங்களில் பார்சல் போர்ட்டர் சூசை ஒரு நாயைக் கரகரவென இழுத்துக் கொண்டு வந்தார். அது வரமாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்தது. இவரும் விடமாட்டேன் என்று இழுத்துக் கொண்டு வந்தார்.

“ வா சனியனே.. வா.. நாய்க்குக் கூடத் தெரியுது.. நா ஒரு இளிச்சவாய்ப் பையன்னு.. இந்த பாரு ஒழுங்கா மரியாதியா வந்தேன்னா ஆச்சி.. அப்பால என்ன செய்வேன்னு எனக்கே தெரியாது..”.

என்று நாயுடன் பேசிக்கொண்டே வந்த சூசையின் சத்தம் கேட்டு நான் ஸ்டேஷன் அறையை விட்டு வெளியே வந்தேன். ஒரு செவலை நாய். மெலிந்து வாடிப்போயிருந்தது. முதல் பார்வையிலேயே சொல்லி விடலாம் அது ஒரு தெரு நாய் என்று, அப்படி ஒரு லட்சணம் பொங்கி வழிந்தது. அது பலிபீடத்தில் வெட்டப் போகிற கிடாயைப் போல நான்கு கால்களையும் தரையில் பிறாண்டிக் கொண்டே வந்தது. அதன் கழுத்தில் கட்டியிருந்த கயிறை அங்கிருந்த தூணில் கட்டி விட்டு மற்ற பார்சல்களை எடுக்க போனார் சூசை.

அப்போது தான் ஸ்டேஷன் அறைக்குள் அவர் நுழைந்தார். மிகவும் பெரிய மனிதத் தோரணையிலிருந்த அவர் பார்சல் கிளார்க்கிடம் அவர் கையிலிருந்த ரசீதைக் கொடுத்தார். பார்சல் கிளார்க் மயில்சாமியும் அவரை ஒரு முறை ஏறிட்டுப் பார்த்துவிட்டு அவரிடம் இருந்து ரசீதை வாங்கிச் சரிபார்த்து பதிவேட்டில் பதிந்து அவரிடம் கையெழுத்து வாங்கினார். கையெழுத்து போட்டு விட்டு நிமிர்ந்த அவர்,

“ நாய் எங்கே? “

என்று கேட்டார். அதற்கு மயில்சாமி அலட்சியமாக,

” அதான் வெளிய இருக்குல்ல.. பிடிச்சிட்டுப் போங்க..”

என்று சொன்னார். அவர் வெளியே போய் பார்த்து விட்டு மறுபடியும் உள்ளே வந்தார். மயில்சாமியைப் பார்த்து,

“ எங்கே கெட்டிப் போட்டிருக்கீங்க..”

என்று கேட்டார். ஏற்கனவே ஒரு பார்சல் டேலி ஆகாதக் கவலையில் இருந்த மயில்சாமி எரிச்சலுடன்,

“ அந்தா தூணில கிடக்குல்ல..”

என்று சொல்ல அவர் திரும்பிப் பார்த்தார். அவருக்கு அவர் கண்களையே நம்ப முடியாததைப் போல சுற்றிச் சுற்றி எல்லாத் திசைகளிலும் பார்த்தார். பிளாட்பாரம் முழுவதும் தன் கண்களை மேய விட்டார். அங்கே அந்தத் தெரு நாயைத் தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை. இப்போது அவர் எரிச்சலுடன்,

“ சார்.. நான் அனுப்புன நாய எங்கே?”

என்று கேட்க அதே மாதிரிக் குரலில் மயில்சாமி,

“ நீங்க அனுப்புன நாய் அங்க..”

என்று சொல்ல அந்தப் பெரிய மனிதருக்குக் கோபம் வந்து விட்டது.

“ ஹலோ நான் அனுப்புனது.. பொமரேனியன் வொயிட் டாக்.. இதென்ன தெரு நாயக் காட்டிறீங்க..”

“ நீங்க என்ன புக் பண்ணினீங்களோ எனக்குத் தெரியாது..இங்க வந்தது இது தான்..”

“ அதென்ன இப்படிப் பொறுப்பில்லாம பேசறீங்க.. ஐ வில் கம்பிளைண்ட் திஸ் மேட்டர் டு யுவர் ஜி.எம்.”

என்று கொதித்துப் போனார். நான் இது தலையிட வேண்டிய தருணம் என்று உணர்ந்தேன். உடனே அவரிடம் ,

” சார் கொஞ்சம் பொறுங்க..” என்று சொல்லி மயில்சாமி பக்கமாய்த் திரும்பி,

” சார் அந்த நாய்க்குப் பதிலா வேற நாயை இறக்கிட்டாரா சூசை..?”

என்று என்னுடைய சந்தேகத்தைக் கேட்டேன். உடனே மயில்சாமியும் சற்று அமைதியானார். எழுந்து வெளியே போய்,

“ சூசை.. சூசை..”

என்று கத்தினார். அப்போது தான் பார்சல்களை ஏற்றிக் கொண்டு வண்டியைத் தள்ளிக் கொண்டு வந்த சூசை,

“ தோ..வர்ரேன் சார்..”

என்றார். அருகில் வந்ததும் அவரிடம் நான்,

“ என்ன சூசை நாய மாத்திகீத்தி இறக்கிட்டீங்களா?”

என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்,

“ இல்லீங்க சார்.. அந்த டாக் பாக்ஸ்ல இந்த ஒரு நாய் தான் இருந்திச்சி.. ஏன் என்னவாம்..”

என்று பதில் சொல்ல மறுபடியும் குழப்பம். மயில்சாமி,

“ இவரு..பொமரேனியன் அதான் சடைசடையாமுடி இருக்குமே அத்த அனுப்புனாராமாம் என்னா இது இங்கே தெரு நாயா இரிக்கிதேங்கிறாரு சூசை..”

என்று சொன்னார். எனக்கும் ஒன்றும் புரிய வில்லை. மதுரையிலிருந்து புக் பண்ணின நாய் எப்படி இப்படி அவதாரம் எடுக்கும். கார்டு இருக்கிற பெட்டியிலேயே டாக் பாக்ஸ் இருக்கும். அவரை மீறி எதுவும் செய்யமுடியாது. அந்த பெட்டியில் அடைத்து அதை பூட்டு போட்டு பூட்டி விடுவார் கார்டு. எங்கே இறக்க வேண்டுமோ அங்கே தான் அந்தப் பெட்டியைத் திறப்பார். அப்படி இருக்கும் போது ..ஒரு வேளை அந்தப் பெரிய மனிதர் பொய் சொல்கிறாரோ.. அவரிடம் ரயில்வேயின் நடைமுறைகளை விவரித்தேன். அப்படி மாறுவதற்கான எந்த வாய்ப்பும் இல்லை என்று விளக்கினேன். எல்லாவற்றையும் பொறுமையாகக் கேட்ட அவர்,

“ நீங்க சொல்றதெல்லாம் சரிதான்.. ஆனா என்னோட ஜிம்மியைப் புக் பண்ணி டாக் பாக்ஸ்ல அடைச்சிட்டு அதைச் சமாதானப் படுத்துறதுக்காக பிஸ்கட் வாங்கி அந்தக் கார்டு கிட்ட கொடுத்துட்டு அதே டிரெய்ன்ல தானே நானும் வர்ரேன்..”

என்று சொன்னதைக் கேட்ட எங்களுக்குத் தலைசுற்றியது. பரி எப்படி நரியானது? என்று தெரியவில்லை. அவர் அந்தத் தெருநாயை ஸ்டேசனுக்கே அன்பளிப்பாகக் கொடுத்து விட்டார். அதோடு கம்பிளையண்ட் புத்தகத்தை வாங்கி புகாரும் எழுதிக்கொடுத்து விட்டுப் போனார். அந்தப் புகாருக்காக யார் யாரோ வந்தார்கள். விசாரித்தார்கள். ஆனால் அந்தப் புதிர் இன்று வரை விடுபடவேயில்லை.

இப்படித்தான் ஒரு நாள் கசங்கிய சட்டையும் பேண்டும் கலைந்த தலைமுடியுடன் மிகவும் பணிவுடன் வந்த ஒரு ஆள், மயில்சாமியிடம்,

“ சார் டிரெய்ன்ல புளி புக் பண்ணனும்..சார்.. எப்ப கொண்டு வரணும் சார்.”

என்று கேட்டான். மயில்சாமி அவனிடம்,

“ எத்தனை கிலோ இருக்கும்..”

என்று கேட்க அவன் சற்று யோசித்து,

“ ஒரு நூறு நூத்தம்பதுகிலோ இருக்கும் சார்..” என்று சொன்னான்.

உடனே மயில்சாமி முகத்தில் பிரகாசம் ஒளிர்விட,

“ எந்த ஊருக்கு? “

என்று கேட்டார். அதற்கு அவன்,

“ தஞ்சாவூருக்கு..”

என்று சொன்னான். உடனே அவனிடம் மயில்சாமி எப்போது கொண்டுவரவேண்டும் என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்று விலாவாரியாகச் சொல்லிக் கொடுத்தார். அவன் அவர் சொன்ன எல்லாவற்றுக்கும் தலையாட்டினான். மறுநாள் கொண்டு வருவதாகச் சொல்லிச் சென்றான்.

மறுநாள் மயில்சாமி சொன்ன நேரத்துக்கு அவன் ஸ்டேஷனுக்கு வந்து விட்டான். மயில்சாமி ஏதோ ஒரு பதிவேட்டில் தலைகுனிந்திருந்தார். நான் அவன் உள்ளே நுழைந்ததுமே மேஜை மீது ஏறி விட்டேன்.என்னுடன் அப்போது பணியில் இருந்த கலியன் ஒரு வினோதமான ஊளையிட்டான். எனக்கு உடம்பெல்லாம் புல்லரித்தது. இத்தனைக்கும் தலை நிமிராமலே இருந்தார் மயில்சாமி. வந்தவன்,

“ சார் புளி..கொண்டு வந்திருக்கேன்…”

என்றான். மயில்சாமி ஏறிட்டுப் பார்க்காமல்,

“ புளியை நல்லா பேக் பண்ணிட்டயா?

என்று கேட்டார். அவன் அமைதியாக, 

“ அதான் சார் எப்படி பேக் பண்ணனும்னு சொன்னிங்கன்னா செய்ஞ்சுடலாம்..சார்..”

என்று சொல்ல அப்போது தான் தலையை நிமிர்த்திக் கொண்டே,

“ என்னய்யா.. சாக்குமூட்டையில அடைக்கத் தெரியா….”

என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர் அப்படியே பாதி வார்த்தையில் நின்று, வாய் குழறி மொழியில்லாத குரலில் ஏதேதோ சத்தங்களை எழுப்பினார். முகம் பயத்தில் வெளிறி விட்டது.

அங்கே எங்களுக்கு முன்னால் ஒரு நிஜப்புலி நின்று கொண்டிருந்தது.

அன்பின் பேராற்றில்………….

 

வேலை கிடைத்தும் நிம்மதியில்லை. கோவில்பட்டியின் ஞாபகங்கள் என்னைக் கொத்தித் தின்றன. கல்லூரி முடித்த நாளிலிருந்து வேலைக்கான ஆர்டர் வாங்கிய நாள்வரை கோவில்பட்டி நண்பர்களோடும், தமுஎச தோழர்களோடும், தான் வாழ்ந்து வந்தேன் என்று சொல்லலாம். வீடு உண்பதற்கும், உறங்குவதற்குமான தற்காலிக உறைவிடமாகவே இருந்தது. பல சமயங்களில் உண்பதும், உறங்குவதும் கூட நண்பர்களோடு வெளியே வெளியூரில் என்று ஆகி விட்டிருக்கிறது. அத்தனை நண்பர்களையும், தோழர்களையும் விட்டு விட்டு வேரோடு பிடுங்கி எறியப்பட்டு வெயிலில் எரிந்து கொண்டிருந்தேன்.அதுவும் நான் இது வரை கண்டிராத வட ஆற்காடு மாவட்டம். விசித்திரமான வட்டார மொழி. புதிய நிலப்பரப்பு. புதிய மனிதர்கள்.இவர்களுக்கு நடுவே திருவண்ணாமலை அருகில் திப்பக்காட்டுக்கு நடுவில் இருந்த வேளானந்தல் ரயில்வே ஸ்டேசனில் வேலை. அங்கே மனிதவாடையே இல்லை. மனிதர்கள் என்று ஸ்டேசனில் வேலை பார்த்த நாங்கள் மட்டும் தான் ஒருவருக்கொருவர் முறைத்துக் கொண்டு திரிந்தோம். மனிதர்களைத் தவிர வகைவகையான பாம்புகள், நட்டுவாக்காலி, ஜலகண்டச் சிலந்திகள், தேள்கள், இரவில் படையெடுக்கும் அத்தனை வகையான பூச்சியினங்கள், அவைகளின் விசித்திரமான சப்தங்கள், ஊளையிடும் நரிகள், பறவைகளின் விதம்விதமான குரரொலிகள் என்று எல்லாம் நிறைந்திருந்தது.

நான் அதிகபட்சம் எங்கள் ஓட்டுச்சாய்ப்பு வீட்டில் தேளைப் பார்த்திருக்கிறேன். அதைக் கூட நான் அடித்ததில்லை. அம்மாவோ, இல்லை அப்பாவோ,அடிப்பார்கள். ஏன் தம்பிகூட அடித்திருக்கிறான். நான் அருகிலேயே போக மாட்டேன். சின்ன வயதில் எனக்கிருந்த ஏராளமான பயங்களில் தேள் பயமும் ஒன்று. அது எங்கள் வீட்டுச் சுவரில் எங்கோ உயரத்தில் இருந்ததைப் பார்த்து போட்ட கூப்பாட்டில் தெருவே திரண்டு விட்டது. அப்பேர்க்கொண்ட தைரியசாலியான என்னை இப்பேர்க்கொண்ட ஸ்டேசனில் அப்பாயிண்ட்மெண்ட் செய்திருந்தார்கள். எனக்கு அங்கே இருந்த மரம், செடி, கொடி, எதைப்பார்த்தாலும் பயமாகவிருந்தது. எல்லாமே பாம்புகளாகத் தெரிந்தது. அது வரை நான் படித்திருந்த இலக்கியம், அரசியல், தத்துவம், எல்லாம் என்னைக் கைவிட்டன. அங்கேயிருந்த ரயில்வே தொழிலாளர்கள், சகநிலைய அதிகாரிகள் பேசிய மொழியே புரியவில்லை. அவர்கள் ரயில்வே சம்பந்தமில்லாமல் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. அதிகாரிகளைப்பற்றி, அன்றாடம் நடந்த ரயில்வேதுறை சார்ந்த நடவடிக்கைகள் பற்றி, தீரவே தீராமல் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பொழுது போவதற்காக முறைபிறழ் உறவுகளைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.

எனக்கு இவை இரண்டும் ரசிக்கவில்லை. அப்போது தான் நான் கதகதப்பாய் இருந்த உலகம் வேறு. வெளியே இருக்கிற உலகம் வேறு என்று மண்டையில் உறைத்தது. எப்படியாவது மீண்டும் அந்த கதகதப்பான உலகத்துக்குள் போய்விட ஆசைப்பட்டேன். அதற்காக என் வேலையை விடவும் தயாரானேன். தனிமை என்னைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொன்று தின்றது. யாரிடமும் வாயார பேச முடியவில்லை. மனதார பகிர்ந்து கொள்ள முடியவில்லை. கொண்டு போன புத்தகங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் படித்தாயிற்று. தன்னந்தனியே உட்கார்ந்து கொண்டு சிசர் சிகரெட்டுகளாக ஊதித் தள்ளினேன். நண்பர்களுக்குக் கடிதம் எழுதினேன். தினமும் குறைந்தது நான்கு கடிதங்களாவது எழுதித் தள்ளினேன். அது வரை சரியாகக் கூடப் பேசியிராத நண்பர்களுக்குக் கூடக் கடிதம் எழுதினேன். என்னைத் தனிமையின் கொடூரச் சித்திரவதையிலிருந்து யாராவது காப்பாற்றி விட மாட்டார்களா என்று ஏங்கித் தவித்தேன். மூச்சு முட்டும் இந்தத் தனிமைச் சுழலிலிருந்து கை கொடுத்துக் காப்பாற்ற யாரும் இல்லையா? தண்ணீரில் மூழ்கிக் கொண்டிருப்பவன் தலைக்கு மேலே கையைத் தூக்கி காப்பாற்றச் சொல்லும் உயிர்வாதையாய் அந்தக் கானகத்தின் நடுவிலிருந்து கதறிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் யார் காதிலும் அது விழவில்லை. நான் நூறு கடிதம் போட்டால் பதிலுக்கு ஐந்து கடிதம் வந்தது. எல்லோரும் எரிச்சலும், சலிப்பும் அடைந்தார்கள். சில நண்பர்கள் கோணங்கி, பாரதி, சாரதி, முத்துச்சாமி, வேளானந்தல் ஸ்டேசனுக்கே வந்து ஆறுதல் சொன்னார்கள். ஒருநாள் திருவண்ணாமலையில் சும்மா சுற்றிக் கொண்டிருந்தபோது டேனிஷ் மிஷன் மேல்நிலைப்பள்ளிக்கூடம் இருந்த மார்க்ஸிஸ்ட் கம்யுனிஸ்ட் கட்சி அலுவலகம் தற்செயலாகக் கண்ணில் பட்டது. உள்ளே பெரிய மீசையுடன் தோழர் ஒருவர் இருந்தார். நான் என்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டு தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் தலைவர், செயலாளர், பற்றி விசாரித்தேன். அவர் தான் அதே தெருவில் இருந்த பல்லவன் ஆர்ட்ஸில் மாலை நேரம் சென்று பார்க்கச் சொன்னார்.

அன்று நேரமாகி விட்டதால் ரயிலுக்கு ஓடி விட்டேன். மறுநாள் மாலை படபடக்கும் நெஞ்சோடு பல்லவன் ஆர்ட்ஸை நெருங்கினேன். அங்கே பளபளக்கும் முகத்தோடு மெல்லியமீசையோடு படம் வரைந்து கொண்டிருந்த இளைஞரிடம் சென்று என்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டேன். அவர் கூடவே என்னை விட கருப்பாய் ரெண்டு இளைஞர்கள் இருந்தார்கள். நான் பேசி முடித்ததும் படம் வரைந்து கொண்டிருந்த ஓவியர் பல்லவன் சிரித்துக் கொண்டே எழுந்து, பின்னாலிருந்த இளைஞர்களிடம்,

“ யெப்பா உங்க ஆளு வந்துட்டாருப்பா..”

என்று சொன்னார். அப்போதுதான் கல்லூரிப் படிப்பை முடித்திருந்த அந்த இளைஞர்கள் தங்களை என்னிடம் அறிமுகம் செய்த போது அவர்கள் இருவரும் தமிழ்க்கலை இலக்கிய உலகத்தின் முக்கிய ஆளுமைகளாக உருவாகப் போகிறார்கள் என்று எனக்கு அப்போது தெரியவில்லை. அவர்கள், எல்லாநாளும் கார்த்திகையாக வாழ்வைக் கொண்டாடுகிற, கலைஞர்களை, எழுத்தாளர்களைக் கொண்டாடுகிற, தமிழின் மிகமுக்கியமான படைப்பாளியாக உருவாகியிருக்கிற பவா செல்லத்துரையும், மாற்றுத்திரைப்பட, குறும்பட, ஆவணப்பட,இயக்கத்தை முன்னெடுத்துச் செல்கிற குறும்பட இயக்குநர், பண்பாட்டுப்போராளி, கருணாவும் தான்.

அன்றிலிருந்து நானும் அவர்களை விடவில்லை. அவர்களும் என்னை விடவில்லை. என் தனிமைத்துயர் நீங்க எனக்குக் கிடைத்த மாமருந்தாய் அவர்கள் இருந்தனர். எனவே அது வரை பேசாத பேச்செல்லாம் பேசினேன். எனக்குத் தெரிந்த அத்தனை விசயங்களையும் அவர்களிடம் கொட்டினேன். நவீன இலக்கியம் குறித்த முற்போக்கு இலக்கியம் குறித்த, அரசியல் குறித்த, தத்துவம் குறித்த, புரட்சி குறித்த, மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி குறித்த, அத்தனை விசயங்களையும் சொல்லித் தீர்த்தேன். வேளானந்தல் ஸ்டேசனில் பணி முடிந்ததும் திருவண்ணாமலைக்கு ஆவலோடு ஓடி வந்து விடுவேன். அவர்களோடு அவர்கள் போகிற இடங்களுக்கெல்லாம் கூடவே அலைந்து திரிந்தேன். அங்கே பவாவின் வீட்டில் பெரும்பாலான சமயங்களில் சாப்பிட்டேன். பவாவின் அம்மாவைப் பார்க்கிற போதெல்லாம் ஒரு செவ்வியல் கதாபாத்திரத்தைச் சந்திக்கிற உணர்வு தோன்றும். அவர்களின் அன்பும் பரிவும், பவாவைப் பற்றி ஆதங்கத்தோடு சொல்கிற வார்த்தைகளும் ஓலைக்குடிசையும் அதன் சாணவாசமும் ஒரு வங்காள நாவலுக்குள் நானும் பங்கேற்கிற மாதிரியே உணர்வேன். பவாவின் அப்பா மத்திய அரசு ஊழியன், ஸ்டேசன் மாஸ்டர்,என்ற மரியாதையுடன் ஒரிரு வார்த்தைகள் என்னுடன் பேசி விட்டு அகன்று விடுவார். அந்தச் சிறு வயதிலேயே பவாவுக்கு ஊரிலுள்ள அத்தனை பேரைத் தெரிந்திருந்தது ஆச்சரியமாகவிருந்தது. எல்லோரிடமும் நின்று ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசி விட்டுத் தான் வருவார் பவா. எல்லோருக்கும் ஏதோ ஒரு வகையில் உதவி செய்திருப்பதும், செய்யவிருப்பதும் தெரியும். யாரையும் குறை சொல்லத் தெரியாத ஒரு பேராளுமையின் சாயலை அப்போதே நான் உணர்ந்தேன். அப்போது எனக்கு அது பிடிக்கவில்லை. எல்லாவற்றையும் கறாரான விமர்சனத்துக்கு உட்படுத்தவேண்டும் என்ற கோவில்பட்டிக் குணம் எனக்கு இருந்தது. அதைச் சில சமயங்களில் சொல்லியுமிருக்கிறேன். பவா என்னுடைய வார்த்தைகளை ஒரு புன்னகையில் ஒதுக்கி விடுவார்.

பவாவின் எஸ்தரும் எஸ்தர் டீச்சரும் என்ற கவிதை நூல் அப்போது வெளியாகியிருந்தது. எனக்கு அது அவ்வளவு உவப்பாக இல்லை. ஆரம்பகால ரொமாண்டிக் தன்மையை அது தாண்டவில்லை என்று விமர்சனம் செய்த ஞாபகம் இருக்கிறது. பல சமயங்களில் பவாவும் கருணாவும் சைக்கிளில் வேளானந்தல் ஸ்டேஷனுக்கு வந்து விடுவார்கள். எனக்கு உற்சாகம் கரைபுரள பேசிக் கொண்டிருப்பேன். கருணா கேலியாக,

“ ரேடியோவை ஆன் பண்ணுங்க..”

என்று சொல்லிக்கொண்டேயிருப்பார். எல்லாத் துறைகளைப் பற்றிப் பேசுகிற ஒரு ஆளாக என்னை நானே கற்பிதம் செய்து கொண்ட காலம் அது. நிறைய நண்பர்கள், தோழர்கள், பவா, கருணா, மூலமாகக் கிடைத்தார்கள். பல்லவன், கவிஞர் வெண்மணி, உத்ரகுமார், பாஸ்கர், வெங்கடேசன், சந்துரு, பாலாஜி, சுகந்தன், போளூர்கோவிந்தன், ஃபீனிக்ஸ், என்று எத்தனை நண்பர்கள். திக்குத் தெரியாத காடாக இருந்த திருவண்ணாமலை இப்போது எனக்கு என் சொந்த ஊர் போல ஆயிற்று.

எல்லா நண்பர்கள் வீட்டிலும் ஒரு வேளையாவது சாப்பிட்டிருக்கிறேன். என் மீது அவர்கள் காட்டிய அன்புக்கு மாற்றாக என்ன செய்து விட முடியும் என்று தெரியவில்லை. பவாவும், கருணாவும், ஒரே கதாபாத்திரத்தின் வெவ்வேறு முகங்கள் என்று நான் நினைத்திருந்தேன். உணர்ச்சிமயமான, கருணைபொங்கும், வாழ்வைக் கவித்துவமாய் பார்க்கும் பவாவும், கறாரான, நடைமுறைவாதியான, உண்மையை நேருக்குநேராய் வெடிப்புற பேசுகிற,கருணாவும் இணைந்து அப்போது திருவண்ணாமலையைக் கலக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். தமிழ்நாடு முற்போக்குஎழுத்தாளர் சங்கம் பல புதிய மாற்றங்களை நோக்கி நகரத் தொடங்கியிருந்தது. அதற்கு திருவண்ணாமலையும் தன்னுடைய காத்திரமான பங்களிப்பைச் செய்திருக்கிறது. குறிப்பாக இன்று தமிழகமெங்கும் ஒரு மாற்றுக் கலாச்சாரக் கலைவிழாவாகக் கொண்டாடப்படும் கலை இரவு திருவண்ணாமலை கொடுத்த தமிழகத்துக்குக் கொடை.அந்தக் கொடை வழங்கிய காலத்தில் நானும் அங்கேயிருந்தது என் பாக்கியம். எல்லா நண்பர்களின் அயராத உழைப்பு இருந்ததென்றாலும் குறிப்பாக பவா, கருணாவின் பங்களிப்பு மகத்தானது.

என்னுடைய முதல் சிறுகதைத் தொகுதி யாவர் வீட்டிலும் வெளியீட்டு விழாவை பிரமாண்டமாகக் கொண்டாடினார்கள். என் சொந்த ஊரில் கூட அப்படி ஒரு நிகழ்ச்சி நடக்கவில்லை. நான் அந்த ஊரை விட்டு இனி வேறெங்கும் போகப்போவதில்லை என்று தான் நினைத்திருந்தேன். திருமணம் முடித்து வந்த பிறகு திருவண்ணாமலையில் எனக்குத் தெரிந்த எல்லா நண்பர்கள் வீட்டுக்கும், கட்சி அலுவலகத்துக்கும், தமுஎச கூட்டங்களுக்கும் என் மனைவிமல்லிகாவை அழைத்துச் சென்றேன். புதிதாக வந்த ஊரில் புதுப் பொண்டாட்டிகிட்ட என் பவுசைக் காட்டவேண்டும் என்ற ஆசை தான் காரணம். பவாவின் அம்மாவின் உபசரிப்பில் மல்லிகா நெகிழ்ந்து போனாள். பவாவின் அம்மாவும் எங்களுக்கென்றே தனியாக சோறு சமைத்து பவாவிடம் கொடுத்து வேளானந்தலுக்குக் கொடுத்த சந்தர்ப்பங்களும் உண்டு. திருவண்ணாமலையில் நிரந்தரமாகத் தங்கி விடலாம் என்று முடிவு செய்த பொழுதில் எனக்கு விருத்தாசலத்துக்கு அருகில் உள்ள பூவனூருக்கு பதவி உயர்வு உத்தரவு வந்தது.

முதல் முதலாய் வேளானந்தல் வரும்போது இருந்த உதயசங்கர் இப்போது மாறி விட்டான். தன்னம்பிக்கை மிக்கவனாக, எதையும் எதிர்கொள்ளும் தைரியமிக்கவனாக, புதிய சூழ்நிலைகளை வரவேற்பவனாக, மாறி விட்டான். இந்த மாற்றத்துக்கு முக்கியமான காரணம் திருவண்ணாமலை நண்பர்கள், தோழர்கள். குறிப்பாக பவாவும், கருணாவும். அவர்களை என் உதாரணபுருஷர்களாக நான் மனதில் வரித்துக் கொண்டேன். இன்று தமிழ் இலக்கியத்தின் மிக முக்கியமான ஸ்தலமாக எழுத்தாளர்களின் வேடந்தாங்கலாக, 19, டி.எம். சாரோன் உருவாகியிருக்கிறது. சொந்த அண்ணன் தம்பி வீட்டிலேயே போய்த் தங்க முடியாத நிலைமையில் உறவுகள் சிடுக்காகிப் போயிருக்கின்றன. அதிலும் எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். விருதாக்கோட்டிகள் என்று உறவுகள் ஏளனம் செய்யும் காலம். அவர்களைப் போற்றிக் கொண்டாடி போஷிப்பதற்கு மகத்தான அன்பு வேண்டும். அது பவாவிடம் பேராறாய் பிரவகித்து வெள்ளமென பாய்ந்தோடுகிறது. இன்று இருப்பது எஸ்தரும் எஸ்தர் டீச்சரும் எழுதிய பவா அல்ல. இன்று தமிழ்ச் சிறுகதையின் மிக முக்கியமான எழுத்தாளராகவும், தன்னுடைய எழுத்தின் வசீகரத்தால் பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்படுகிற நூல்களின் படைப்பளியாகவும் திகழ்கிறவர் பவா.

இன்று பவா என்கிற அந்த அன்புப் பேராற்றில் எல்லோரும் ஒரு கை அன்பள்ளிப் பருகி நெகிழ்ந்து போகிறார்கள். ஆனால் அந்தப் பேராறு சுனையூற்றாய் இருக்கும்போதே தரிசித்திருக்கிறேன்.பேராற்றில் பலமுறை முங்கிக் குளித்திருக்கிறேன். குளித்துக் கொண்டுமிருக்கிறேன். ஈரம் சொட்ட சொட்ட..இப்போதும்…இன்னமும்

இருள் என்பது குறைந்த ஒளி

ரயிலின் வேகம் குறையத் தொடங்கியது. கரி எஞ்சினின் நீண்ட கூவல் ஒலி, ஸ்டேஷன் நெருங்கிவிட்டதை உணர்த்தியது. நான், பெஞ்சிலிருந்து எழுந்து வாசலுக்குப் போனேன். இரண்டு பக்க வாசல்களிலும் நின்று, நான் முதன் முதலாக ஸ்டேஷன் மாஸ்டராகப் பணிபுரியப்போகும் ஸ்டேஷன் தெரிகிறதா என்று பார்த்தேன். கண்களுக்கெட்டியவரை மரஞ்செடி கொடிகளைத் தவிர, வேறு ஒன்றும் தெரியவில்லை.

சற்று எட்டிப் பார்த்தபோது, ரயில் ஒரு வளைவான மேட்டில் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. கண்ணில் கரித்தூசி விழுந்தது. விழுப்புரம் விட்டதிலிருந்து நாலைந்து முறை இப்படியாகிவிட்டது. கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டே உள்ளே வந்து என் பைகளை எடுத்துக் கொண்டேன். வாசல் பக்கம் வந்து தயாராக நின்று கொண்டேன். நெஞ்சில் ஒரு இனம்புரியாத உணர்வு. இன்றிலிருந்து புதிய வாழ்க்கை, புதிய நாட்கள், புதிய மனிதர்கள். எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறேனோ என்ற அச்சம், அவ்வப்போது தலைதூக்கி வயிற்றைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தது. இயல்பிலேயே கூச்ச சுபாவமும் தயக்கமும் கொண்ட என்னால், புதியவர்களோடு அவ்வளவு சகஜமாகப் பழக முடிவதில்லை.

டிரெயினிங்கில் நண்பர்களான ஓ.வி.ரமேஷ், செல்வராஜ், ஜோசப்ராஜ், விவேகானந்தன் என எல்லோருமே அவர்களாகவே வந்து என்னிடம் ஒட்டிக்கொண்டு, என்னை இயல்பாக்கிய நல்லவர்கள். கோவில்பட்டியிலிருந்து வேரோடு பிடுங்கியெறிந்த மாதிரியான ஒரு அநாதரவான உணர்வு இருந்தது. கண்ட கனவுகளுக்கும், படித்த புத்தகங்களுக்கும், எப்போதும் வாசிப்பு, சர்ச்சை என்று வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கும் சற்றும் சம்பந்தமில்லாத இன்னொரு அந்நியமான பிரதேசம்.

கோவில்பட்டி ரயில்வே ஸ்டேஷன் பெஞ்சுகளில், நண்பர்கள் புடைசூழ உட்கார்ந்திருந்து பேசியதைத் தவிர, ரயிலில் ஏறிப் பயணித்ததில்லை. ரயில், டால்ஸ்டாயின் அன்னாகரினினாவில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கு.அழகிரிசாமியின் கதைகளுக்குள் பாய்ந்து சென்றது. எல்லா ரயில்களுக்குள்ளும், மானசீகமாக ஏறி இறங்கிப் பார்த்திருக்கிறேன். ரயிலுக்கு கிடைத்திருந்த இலக்கிய அந்தஸ்து காரணமாகவே, கோவில்பட்டி இலக்கிய நண்பர்கள் மத்தியில் ரயில் ஒரு கனவுக் கன்னியாகவே திகழ்ந்தது.

நான், ரயில்வேயில் உதவி நிலைய அதிகாரி பதவிக்குத் தேர்வு செய்யப்பட்டவுடன், என்னைத் தவிர எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தனர். இதோ, ஆறு மாதகால டிரெயினிங் முடித்து, என்னுடைய முதல் வேலை ஸ்தலமான விழுப்புரம் & திருவண்ணாமலை செக்ஷனில் இருக்கும் ‘வேளானந்தல்’ ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இறங்கப்போகிறேன். என்ன நடக்கப்போகிறதோ?

ஈளை நோயாளியைப் போல கீசுகீசென்று இளைத்துக்கொண்டே போய் நின்றது ரயில். நான், அவசர அவசரமாக இறங்கினேன். என்னுடைய லக்கேஜுகளை இறக்கி வைத்துவிட்டு, திரும்பிப் பார்த்தேன். ரயில், என்னைத் தனியாக விட்டுவிட்டுப் போய்க்கொண்டிருந்தது. ஸ்டேஷனில் ஆளரவமே இல்லை. நாலைந்து பெரிய ஆலமரங்கள் அடர்ந்த விழுதுகளோடு நின்று கொண்டிருந்தது. பிளாட்பாரத்தில் ஒருவர்கூட இல்லை. அன்று இறங்கிய ஒரே பயணி நான்தான்போல. ஏதோ, ஜெய்சங்கரின் துப்பறியும் படத்தில் வருகிற மர்மமான ஒரு ரயில் நிலையத்தில் இறங்கிவிட்டேனோ என்றுகூடத் தோன்றியது. என்னுடைய பைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு அந்த ஆலமரங்களுக்குப் பின்னாலிருந்த ஸ்டேஷனை நோக்கி நடந்தேன்.

ஸ்டேஷன் வாசலில், வயதான ஒரு பாயிண்ட்ஸ்மேன் நின்று கொண்டிருந்தார். நான், அவரைப் பார்த்துச் சிரிக்க முயற்சி செய்தேன். ஆனால், அவர் சிரிக்கவில்லை. முகம் இறுகியிருந்தது. அவருடைய தோற்றத்தை வைத்துப் பார்க்கும்போது, அவர் ரிட்டையராகி பல ஆண்டுகள் ஆகியிருக்கவேண்டும். ஆனால், இன்னமும் சர்வீஸில் இருந்தார். ஸ்டேஷன் வாசலில், என்னுடைய பைகளை வைத்துவிட்டு ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைந்தேன். உள்ளே, ஒரு சேரில் ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் மத்திய வயதில் உட்கார்ந்திருந்தார். நான், அவரிடம் புதிதாக வந்திருக்கும் உதவி நிலைய அதிகாரி என்று சொல்லி அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு, என்னுடைய அப்பாயிண்ட்மென்ட் ஆர்டரைக் கொடுத்தேன். முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியுமில்லாமல் என்னைப் பார்த்தார்.

‘‘ஏன்.. வேற ஸ்டேஷன் கிடைக்கலியா?’’

அவருடைய முதல் வரவேற்பு வாசகங்கள், என்னைத் தாக்கி நிலைகுலையச் செய்தன. தொண்டையில் வார்த்தைகளே இல்லாத மாதிரி நான்.

‘‘ஏன் சார்?’’ 


அவர் அதே உணர்ச்சியற்ற குரலில், ‘‘இது பனிஷ்மெண்ட் ஸ்டேஷன் தம்பி. இங்கே எந்த வசதியும் கிடையாது. சாப்பாடும் கிடையாது. கண்டெம்டு குவார்ட்டர்ஸ்லதான் தங்கணும். பாம்புகளோடு குடித்தனம் பண்ணனும். சிங்கம், புலி மாதிரி மிருகங்கள் மட்டும்தான் இங்கே கிடையாது. மற்றபடி எல்லாம் இருக்கு...’’

எனக்கு அழுகையே வந்துவிட்டது. என் முகத்தைப் பார்த்து என்ன நினைத்தாரோ, ‘‘ஆபீஸ்ஸ்ல தெரிஞ்ச ஆளுக யாராச்சும் இருக்காங்களா? இருந்தா, இப்படியே போய் ஆர்டரை கேன்சல் பண்ணி வேற ஊர் வாங்கிட்டுப் போயிருங்க..’’ என்று ஆலோசனை கொடுத்தார். எனக்கு யாரைத் தெரியும்? அப்படியெல்லாம் இருந்திருந்தால், கோவில்பட்டிக்காரன் திருச்சிக்குப் பக்கத்திலேயே வாங்கியிருப்பேனே.

‘‘இல்ல சார்.. பரவாயில்ல..’’

அவர் நிமிர்ந்து, ‘சரி, உன் தலைவிதி’ என்று சொல்லாமல் பார்வையிலேயே அதை கம்யூனிகேட் பண்ணினார். வெளியே வந்து பார்த்தேன். பெருங்காடு கடலென விரிந்து கிடந்தது. இருள் கவிய கவிய, பூச்சிகளின் ரீங்காரம் ‘‘ங்கொய்ய்’’ என்று காதைத் துளைத்தது. எதிரே தெரிந்த இருள் என்னைப் பயமுறுத்தியது. என் முதுகுத்தண்டில் ஒரு சிலிர்ப்பு. என்ன காத்திருக்கிறதோ எனக்கு?

சின்னப்பிள்ளைகள் எல்லோருக்கும் முதலில் இருட்டைக் கண்டால் பயமாகத்தானிருக்கும். ஆனால், வயதாக ஆக, அந்த பயம் தெளிந்துவிடும். அப்படிப் பயம் தெளியாமலே சிலர் வளர்ந்துவிடுவார்கள். நான் அப்படியே வளர்ந்தவன். பிறந்து வளர்ந்த தெருவில், தெருவிளக்கு எரியவில்லையென்றால்கூட பாட்டுப் பாடிக்கொண்டே போவேன். வீட்டில் யாரும் இல்லையென்றால், சுற்றியிருக்கும் வீடுகளில் இருப்பவர்களுக்கு இலவசமாக எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜி, காதல், தத்துவப் பாடல்களை வழங்கிக் கொண்டிருப்பேன்.

எல்லாம் ஒரு தற்காப்புக்காகத்தான். என் சத்தத்தைக் கேட்டுப் பொறுக்க முடியாமல், அருகில் எங்காவது அன்றைய சூடான செய்திகளைப் பரிமாறிக்கொள்ளப் போயிருக்கும் என் அம்மாவைப் பார்த்து, சொல்லி அனுப்பி வைப்பார்கள். அம்மா வீட்டுக்குள் வரும்போதே,

‘‘ஏன் இந்த காட்டுக்கூப்பாடு போடுதே.. கொஞ்ச நேரம் வெளிய போக வலிக்குதா...’’என்று வைதுகொண்டே வருவாள்.

அப்படிப்பட்ட சூரப்புலிக்கு, இப்படி ஒரு ஸ்டேஷன். இப்படி ஒரு வேலை. டூட்டி எடுத்து ஒரு வாரம் ஆகிட்டது. ஒரு வாரமும் நான் பட்டபாடு கொஞ்சநஞ்சமில்லை. காலையிலேயே பாயிண்ட்ஸ்மேன் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு, ஸ்டேஷனிலிருந்து ஐந்து கிலோ மீட்டர் தள்ளியிருந்த வேளானந்தல் கிராமத்துக்குப் போய், இருந்த ஒரே ஒரு கடையில் காலைக்கும், மதியத்துக்கும் இட்லிகளை வாங்கிக்கொண்டு, வேகுவேகென்று சைக்கிளை மிதித்து வந்து டூட்டி எடுப்பேன். இரவுக்கு அடுத்த ஸ்டேஷனான திருவண்ணாமலையிலிருந்து டிபன். இப்படி, டிபனாகச் சாப்பிட்டு, கடும் டீயாகக் குடித்து, சிகரெட்டுகளாகப் புகைத்து உயிர் வாழ்ந்தேன்.

அன்றாடம் ஸ்டேஷனுக்குள்ளும், பாதைகளிலும், ஆலமரப் பொந்துகளிலும், குவார்ட்டர்ஸிலும், பாம்புகள் படையெடுத்து வந்துகொண்டே இருந்தன. கண்காட்சிகளில் கண்ணாடிப் பெட்டிகளுக்குள் மட்டுமே பார்த்திருந்த பாம்புகளை நேரில் பார்த்தால், அதுவும் அருகிலேயே என்னை நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருக்கும் அதன் கண்களைப் பார்த்தால், எப்படி இருக்கும்? ஒரு வாரத்துக்குள் எனக்கு வெறுத்துவிட்டது. கொண்டு வந்த புத்தகங்களைப் பலமுறை படித்துவிட்டேன். எல்லா நண்பர்களுக்கும் என் தனிமையின் துயர் பற்றி கடிதங்களை எழுதித் தள்ளினேன்.

ஒன்று, இந்த ஸ்டேஷனை விட்டு வேறு ஸ்டேஷனுக்கு மாறவேண்டும். இல்லையென்றால் வேலையை விடவேண்டும். இரண்டாவது யோசனையை நினைக்கும்போதே இனித்தது. மீண்டும் கோவில்பட்டி. மீண்டும் நண்பர்கள். மீண்டும் விவாதங்கள்.

எல்லாவற்றையும்விட, என்னை மிகவும் பயமுறுத்தியது வேளானந்தலின் இரவுதான். நரிகளின் ஊளையும், பூச்சிகளின் ரீங்காரமும், இரவுப் பறவைகளின் கூவலும் சேர்ந்து, ஒரு பயங்கர உணர்வைத் தோற்றுவித்தன. எனவே, என்னுடன் வேலை பார்க்கும் பாயிண்ட்ஸ்மேன் கூடவே எப்போதும் இருந்தேன். இரவில், ஸ்டேஷனுக்கு வெளியே நாற்காலியைப் போட்டுக்கொண்டு, பாயிண்ட்ஸ்மேனையும் உட்கார வைத்துக்கொண்டு பேசிக்கொண்டிருப்பேன். அவருக்குத் தூக்கம் வந்தாலும் விடுவதில்லை. அடிக்கடி கடுங்காப்பியோ, டீயோ போட்டுக் குடித்துக்கொண்டே இரவுப் பொழுதை, இஞ்ச் இஞ்ச்சாக நகர்த்துவேன்.

அப்படி ஒரு அமாவாசை நாள். தூரத்தில் திருவண்ணாமலை நகரத்தின் வெளிச்சப்புள்ளிகளைத் தவிர, வேறு எதுவும் இல்லை. பிசைந்து அப்பிய இருள், என் எதிரே. அது எத்தனையோ மர்மங்களை மூடியிருந்தது. புதிரான அதன் பாஷை எனக்குப் புரியவில்லை. நான், அதையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். என்னுடைய பாயிண்ட்ஸ்மேன் ராமசாமி, காப்பி போட்டுக் கொண்டிருந்தார். என் மனதில், தனிமையின் பயங்கரம் என்னைத் தின்று கொண்டிருந்தது.

ராமசாமி, காபியை டம்ளரில் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். இதமான அந்த குளிரில், ஆவி பறக்கும் கடுங்காப்பி என்னை ஆற்றுப்படுத்தியது. தண்டவாளங்களுக்கு அப்பால், இருளுக்குள் தொலைத்திருந்த கண்களை மீட்டு, காபியைக் குடிக்கத் தொடங்கினேன். ஏதோ, என் கண்முன்னே அசைவதைப்போல ஒரு உள்ளுணர்வு. நிமிர்ந்து பார்த்தேன். இருளே உருவாக ஒரு ஆள், எதிரே நின்று கொண்டிருந்தான். பயத்தில் நாக்குழறியது.

‘‘ராமசாமி.. ராமசாமி..’’

உள்ளேயிருந்து ராமசாமி என்னவோ ஏதோ என்று கையில் ஒரு கம்புடன் ஓடிவந்தார். பாம்போ, பூச்சியோ இருக்கலாம் என்று அவர் நினைத்திருந்தார். ஆனால், நிலைமை வேறு மாதிரி இருக்கவே, ‘‘யாருய்யா... நீ...’’ என்று அதட்டலாகக் கேட்டார்.

அவன் பதில் சொல்லவில்லை. நான் குடித்துக் கொண்டிருந்த காப்பி டம்ளரை நோக்கி கையை நீட்டினான். நெஞ்சுவரை வளர்ந்த தாடி, சடை பிடித்த தலைமுடி. கையில் ஒரு சிரட்டை வைத்திருந்ததை அப்போதுதான் கவனித்தேன். ராமசாமி உள்ளே போய், கொஞ்சம் டீயைக் கொண்டு வந்து அந்தச் சிரட்டையில் ஊற்றினான்.

‘‘எங்கே போறே?’’ என்று ராமசாமி கேட்டார். பதில் எதுவுமில்லை. நான் அந்த ஆளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எப்படி இந்த இருளுக்குள் தனியாக முளைத்து வந்தான்? எனக்கு ஆச்சரியமாகவும், திகிலாகவும் இருந்தது.

ராமசாமி, ‘‘ஒண்ணுமில்ல.. பைத்தியங்க இப்படி அப்பப்ப வந்து போகும் சார். பயப்படாதீங்க..’’

எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. எப்படி மனநிலை பிறழ்ந்தவர்களுக்கு எதைப்பற்றியும் பயமில்லாமல் இருக்க முடிகிறது? நிதானம்தான் பயமா? நிதானம்தான் கற்பனையான பயங்களின் உற்பத்தி மூலமா? என் எண்ணங்கள் ஓடத்தொடங்கியபோது, உள்ளேயிருந்து அடுத்த ரயிலுக்கான ‘அனுமதிக்காக அழைப்பு மணி’ கேட்டது. அனுமதியைக் கொடுத்துவிட்டு வெளியே வந்தேன். அந்த ஆளைக் காணவில்லை. தண்டவாளத்தில் நின்று இருபுறமும் பார்த்தேன். இல்லை. அந்த ஆள் வந்த சுவடும் போன சுவடும் தெரியவில்லை. எதிரே காட்டுக்குள் உற்றுப்பார்த்தேன். இந்த இருளுக்குள் இருளாக மறைந்துவிட்டானோ?

எனக்கு மனசு லேசான மாதிரி இருந்தது. மனதில் அடைத்துக் கிடந்த ஏதோ ஒன்று திறந்து பாரம் குறைந்த மாதிரி. புதிய உணர்வு ஒன்று முளைவிட்டு வளரத் தொடங்கியது. என் கண்களின் பார்வையில் கூர்மை கூடிக்கொண்டிருந்தது. பயம் என்ற பாறாங்கல் லேசாக அசைந்து கொண்டிருந்தது. எதிரே, இருண்ட காட்டையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். காட்சிகள் கட்புலனுக்குத் தோன்ற ஆரம்பித்தது. எதிரே இருந்த காட்டுமரங்கள், செடிகொடிகள். அதில் உட்கார்ந்தபடி உறங்கிக் கொண்டிருந்த பறவைகள். வானத்தில் விடிவெள்ளி தெரிந்தது. இன்னுமொரு புதிய நாளின் புதிய விடியலை அறிவிக்க, காட்டிலிருந்து முதல் குரல் வந்தது. என் மனதில் புதுவெள்ளமெனப் பெருகிய உணர்ச்சிப் பெருக்கில், மகாகவி பாரதியின் கவிதை வரிகளை என் வாய் முணுமுணுத்தது.

‘‘இருள் என்பது குறைந்த ஒளி!’’