Saturday, 7 December 2019

கருப்பையாவின் வனம்


கருப்பையாவின் வனம்

உதயசங்கர்

கருப்பையாவுக்கு நினைவு தப்பித் தப்பிப் பிழைத்துக் கொண்டிருந்தது. நாடி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. உற்றுப்பார்த்தால் மட்டுமே தெரிகிற மாதிரி மெலிதாக ஏறி இறங்கிக் கொண்டிருந்தது நெஞ்சுக்கூடு. கொஞ்ச நேரத்துக்கு ஒரு தடவை கண்களைத் திறந்து மூடிக் கொண்டிருந்தார் கருப்பையா. யாரையும் பார்க்கவில்லை. அருகில் குஞ்சம்மாள் உட்கார்ந்து அவளுடைய கண்ணாடிக்கண்களை இடுக்கி அடிக்கடி கருப்பையாவின் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். வேல்முருகன் போஸ்ட் ஆபீசுக்குப் போகலாமா வேண்டாமா என்ற குழப்பத்தில் இருந்தான். ஏற்கனவே ரெண்டு நாட்கள் லீவு போட்டு விட்டான். டாக்டர் நேற்றே சொல்லி விட்டார்.
“ வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு போங்க.. எதுக்கு வீணா செலவு பண்ணிகிட்டிருக்கீங்க…. இன்னும் ஒரு நாள் இல்லன்னா ரெண்டு நாள் தாங்கும் அவ்வளவு தான்…”
அதற்கப்புறம் தான் வீட்டுக்குக் கூட்டி கொண்டு வந்தார்கள். எதிர்வீட்டு கூனியாச்சி வந்து பார்த்து விட்டு ” ஏட்டி குஞ்சம்மா எப்பன்னாலும் சீவம்போகும்..கேட்டியா.. எப்படியும் நாளை அமாவாசை தாண்டறது கஷ்டம். பாக்கணும்கிறவுகளுக்குச் சொல்லி விட்ரு…இன்ன..”
என்று சொல்லி விட்டுப் போனாள். கூனியாச்சிக்கு வயது தொண்ணூறுக்கு மேலே இருக்கும். இன்னமும் கதியாக அலைந்துதிரியும். பார்வையும் தெளிவு. என்ன காது மட்டும் தான் மந்தம். ஆனால் கூனியாச்சி வாயசைவை வைத்தே புரிந்து கொள்வாள். கூனியாச்சி போன பிறகு தான் குஞ்சம்மாளூக்கு உணர்வு வந்தது. நரம்போடிய தன் கையை அசைத்து கருப்பையாவின் வெள்ளை முடியடர்ந்த நெஞ்சில் தடவிக் கொடுத்தாள். அவளுடைய கண்களில் அவளறியாமலேயே கண்ணீர் வழிந்தது. அதைத் துடைக்கும் உணர்வின்றி அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தாள். கூனியாச்சி சொல்வதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த வேல்முருகன் அம்மாவிடம் கேட்பதற்காக உள்ளே நுழைந்தவன் அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து விட்டு அப்படியே நின்றான். மனசை என்னவோ செய்தது. திரும்பி மறுபடியும் வராந்தாவுக்கே போய் உட்கார்ந்தான். அவனுடைய மனைவி சங்கரி அடுக்களையிலிருந்து சைகை செய்து கூப்பிட்டாள். அவன் அதைக் கவனிக்காதவன் மாதிரி வீட்டுக்கு எதிரிலிருந்த வேப்பமரத்தைப் பார்த்தான். வேப்பமரத்தில் ரெண்டு புறாக்கள் வந்து உட்கார்ந்திருந்தன. அதில் ஒரு புறா குதுகுதுவென ஜோடியின் அருகில் சென்று சத்தம் எழுப்பி சரசமாடியது. கருப்பையா பார்த்திருந்தால் அவை மணிப்புறாவா? மாடப்புறாவா? கர்ணப்புறாவா? வீட்டுப்புறாவா? என்று சொல்லியிருப்பார். அவர் கதியாக இருந்தவரைக்கும் அதாவது ஒரு வருடத்துக்கு முன்பு வரைக்கும் வீட்டில் புறாக்கூடு இருந்தது. அதில் ஒரு அஞ்சாறு ஜோடிப் புறாக்கள் வகைக்கொன்றாய் இருந்தன. ஒரு பொமரேனியன் நாய் இருந்தது. ஐந்தாறு கோழிகள் இருந்தன. ஒரு சண்டைச்சேவல் இருந்தது. இரண்டு கின்னிக் கோழிகள் இருந்தன.
கருப்பையா வாழைக்கிணற்றில் குளிக்கப்போகும்போது மாடு முட்டிக் கீழே விழுந்து விட்டார். பிட்டியில் சரியான அடி. எழுந்திரிக்க முடியாமல் இருந்தவரை ஆட்டோவில் ஏற்றிக் கொண்டு வந்து விட்டான் ஆட்டோ முருகேசன். ஆர்த்தோ டாக்டர் இடுப்பு எலும்பு நொறுங்கி விட்டது என்றார். பிளேட் வைத்து ஆபரேஷன் செய்யலாம். ஆனால் கருப்பையாவின் எண்பத்தியிரெண்டு வயதை யோசிக்கும் போது அது அவ்வளவு சரி வருமா என்று தெரியவில்லை. யோசித்து விட்டுச் சொல்லுங்கள். என்று சொன்னார். கருப்பையாவுக்கும் அதில் அவ்வளவு விருப்பமில்லை. அவர் அவருடைய நண்பரான வைத்தியர் மதனகாமராஜரிடம் கூட்டிக் கொண்டு போகச் சொன்னார். ஆயுர்வேத வைத்தியரான மதனகாமராஜர் தொடையில் எண்ணெய்க்கட்டு போட்டு அசையாமல் ஒரு மண்டலத்துக்கு இருக்கும்படி சொன்னார். அவர் சொன்ன மாதிரி கருப்பையாவும் நாற்பத்தியெட்டு நாட்களுக்கு அசையாமல் கிடந்தார். உண்மையில் காமராஜர் கில்லாடி தான். கருப்பையா இரண்டு மாதங்களில் எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்து விட்டார். என்ன இடது பக்கம் காலை கொஞ்சம் சாய்த்து நடந்தார். படுக்கையில் கிடத்தி விடுமோ என்று பயந்தவருக்கு நடக்க முடிந்த சந்தோசத்தை நடந்தே கொண்டாடினார். பொழுதன்னிக்கும் நடந்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் ஏணியில் ஏறுவது, குத்துக்கால் வைத்து உட்காருவது, சம்மணம் போட்டு உட்காருவது எல்லாம் முடியவில்லை. எந்தப் பொருளையும் தூக்க முடியவில்லை. அப்போது தான் வேல்முருகன்,
“ யெப்பா.. காலம்போன காலத்தில எதுக்கு இந்தத் தொரட்டெல்லாம் இழுத்து வைச்சிகிட்டு.. எல்லாத்தையும் ஒழிச்சிக்கட்டுங்க… நிம்மதியா ரெஸ்ட் எடுங்க…”
என்று சொன்னான். கருப்பையா மகனுக்குப் பதில் சொல்ல இரண்டு நாட்கள் எடுத்துக் கொண்டார். அவருடைய நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராகக் கூப்பிட்டு புறாக்கள், கோழிகள், நாய், என்று கொடுத்தனுப்பினார். அதற்கப்புறத்திலிருந்து அவர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஷீணமடைந்து கொண்டே வந்தார். தலைசுற்றல் வந்தது. இரத்தக்கொதிப்பு நோய் என்றார்கள். அடிக்கடி ஒண்ணுக்குப் போனது. சர்க்கரை வியாதி என்றார்கள். இப்படியே அடுத்தடுத்து நோய்களின் படையெடுப்பில் அவர் சரணாகதி அடைந்து விட்டார்.
வேல்முருகன் அருகில் நிழலாடுவதை உணர்ந்து திரும்பினான். அம்மா முந்தானையால் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டே,
“ சின்னவனுக்குச் சொல்லி வந்து பாத்துட்டுப் போச்சொல்லு… பேரமாரையும் கூட்டிட்டு வரசொல்லு…அப்படியே மருதைக்கும் ஃபோனைப் போட்டு செல்லம்மாளையும் பிள்ளைகளைக் கூட்டிட்டு வரசொல்லு.”
என்று சொல்லி விட்டு மூக்கையுறிஞ்சினாள். பின் திரும்பி மெல்ல கருப்பையா படுத்திருந்த அறைக்குள் போனாள். இருட்டுக்குள் கருப்பையா அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். குஞ்சம்மாள் கண்ணாடியைக் கழட்டி சீலைத்துணியால் துடைத்தாள். மீண்டும் கண்ணாடியைப் போட்டுப் பார்த்தபோது கருப்பையா கண்களை மூடிக் கிடந்தார். திருமணம் முடித்த முதலிரவில் பார்த்த கருப்பையாவின் கண்கள் ஞாபகத்துக்கு வந்தன. சிவப்பு ரேகைகளோடிய சிறிய கண்கள். குறுகுறுவென அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்த கண்கள்! அந்தக் கண்கள் ஒரு மனிதனுடைய கண்களாக இல்லை. அவை ஒரு காட்டுமிருகத்தினுடைய கண்களாக மின்னின. பசி கொண்ட மிருகம் தனக்கெதிரே விரிந்து கிடக்கும் வனத்தை ஆவலுடன் வெறித்துப் பார்க்கும் கண்கள்! வனத்திற்குள் சென்று அத்தனையையும் குதறிப்போடத் துடிக்கிற கண்கள். அன்று அவளால் அந்தக் கண்களை பார்க்க முடியவில்லை. அந்தக் கண்களைப் பார்த்து அவள் பயந்தாள். அந்தக் கண்களில் இருந்த வெறியைப் பார்த்து பயந்தாள். அந்த வெறி அன்று இரவு மட்டுமல்ல தொடர்ந்த இரவுகளிலும் அவளைக் குதறிப் போட்டது. அவள் தன்னுடைய உடம்பு தன்னுடையதாக இல்லை என்று உணர்ந்தாள். நார் நாராகக் கிழிந்த உடல் உறுப்புகளோடு கூடாகி அவள் அலைந்து திரிவதைப் போல இருந்தது.
பகல் முழுவதும் பாவம் போல ரைஸ் மில்லுக்குப் போய் விட்டு வந்து அவளிடம் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் மட்டும் பேசும் கருப்பையா இரவானால் எப்படித்தான் அவ்வளவு சக்தி வருமோ பிசாசைப் போல அவளைக் கசக்கிப் பிழிந்தான். கலவியின் போது அவனுடைய உறுமல் கர்ணகடூரமாக இருந்தது. பகலில் நிர்மலமாக தோன்றும் அவனுடைய கண்கள் இரவானதும் செவ்வரி ஓடி ரத்தம் பாய்வதைக் கவனித்தாள். அன்றிலிருந்து அவள் கருப்பையாவின் கண்களைப் பார்த்து பேசுவதில்லை. அந்தக் கண்கள் இப்போது மூடியிருக்கின்றன. எப்போதாவது திறக்கும் அந்தக் கண்களில் பழைய ஒளி இல்லை. அந்த வேகம் இல்லை. அந்த பயங்கரம் இல்லை. இப்போது தான் அவள் அந்தப் பயங்கரத்தை எதிர்கொள்ளத் துணிந்தாள். கருப்பையா பழைய மாதிரி கண்களைத் திறக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டாள். கிழிந்த துணிபோல கிடந்த கருப்பையா அவளுடைய ஆசையைக் கேட்டவர் போல கண்களைத் திறந்தார்.  காலத்தின் கடைசி நூலிழையில் அவர் தொங்கிக் கொண்டிருந்தார். நினைவுகளின் புதிர்வழிகளில் அவர் சுற்றியலைந்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் கடைசிகடைசியாக நினைவுகள் அவர் மீது கருணைகூர்ந்து அவரை நினைவுகளற்ற பெருவெளியில் கொண்டு வந்து சேர்க்கப் பிரியம் கொண்டது. அவருடைய தவிப்பைத் தாங்கமுடியாமல் ஞாபகங்கள் ஒவ்வொன்றாக தங்களைத் தாங்களே அழித்துக் கொண்டிருந்தன. பிரக்ஞை மட்டும் இதுவரை இமையாமல் விழித்திருந்த தன் கண்களை மூடக் காத்திருந்தன அவருடைய ஆணையை எதிர்பார்த்து.
கருப்பையாவின் கண்கள் தாமாக மூடிக்கொண்டன. ஆனால் இமைகளின் துடிப்பும், கண்மணிகளின் அசைவும் இருந்து கொண்டேயிருந்தன.
அவன் நடந்து கொண்டிருந்தான். இன்னமும் மானுடவாடை படாத ஆதிக்காடு. வழிகளை மறந்த அடர்வனம். பூச்சிகளின் ரீங்காரம். பறவைகளின் கலவையான கெச்சட்டம் அதன் உச்சத்தில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. தூரத்தில் எங்கோ புலியின் உறுமல் தேய்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது. மிக அருகில் யானைகளின் செல்லமான பிளிறல்கள் கேட்டன. அருகில் செடிகளுக்குப் பின்னால் மிளா ஒன்றின் செருமல் சத்தம் கேட்டது. இலைச்சருகுகளில் மான்களின் கூட்டம் நடக்கும் ஒலியும் நிற்கும் ஒலியும் கேட்டது. குயில்களின் நீண்ட கூவல் விட்டு விட்டு கேட்டது. ஆங்காங்கே சிறு சிறு ஓடைகளில் ஓடும் தெள்ளிய நீரின் சளப்  க்ளக் என்ற ஒலியில் ஒரு கன்னிப்பெண்ணின் கொலுசொலி கேட்டது. மலைப்பாறைகளிலிருந்து அருவிகள் விழும் பேரோசையும் கேட்டது. அந்த வனத்தில் இரவும் பகலும் முயங்கிக் ஒன்றாக கிடந்தன. அந்த முயங்கலின் ஒளியில் காடே புளகாங்கிதமடைந்தது. காட்டின் உடலில் கிளர்ந்த உணர்ச்சிகளை அந்தக் காட்டின் உயிர்கள் உணர்ந்து ஒன்று போலக் குரல் எழுப்பின. ஒரு மாபெரும் இசையமைப்பாளனின் இசைநிரலில் காடே ஒரு இசைக்கோர்வையின் கண்ணிகளை இசைத்துக் கொண்டிருந்தது. கருப்பையா காட்டினுள்ளே நடந்து கொண்டிருந்தான். அவனுடைய காலடிகள் கன்னிப்பெண்ணின் உடல் மீதான முதல் ஸ்பரிசம் பட்டது போல காடு அச்சம் கலந்த கிளர்ச்சியில் முணுமுணுத்தது. புற்கள் அந்தத்தொடுகையினால் தன் உணர்வை ஒரு கணம் இழந்து மறுபடியும் எழுந்தன. அப்போது ஏற்பட்ட  முணுமுணுப்புகள் காற்றில் ஒரு ரகசியம் போல பரவியது. இலைகள் அசைந்துஅசைந்து சங்கேதமொழியில் அந்நியனின் வரவை காட்டின் ஆத்மாவுக்கு செய்தி அனுப்பியது. அந்தத் தந்திச்செய்தியை இடைமறித்துக் கேட்ட புட்களும், பூச்சிகளும், மிருகங்களும், கலவரமடைந்து உச்சத்தில் அலறின. காடு அதன் அதிருப்தியை முட்களின்மூலம் அவனுக்குத் தெரிவித்தது.
அவனுடைய உடலெங்கும் முட்காயங்கள். தோளில் கிடந்த துண்டு எப்போது எந்தச்செடியில் சிக்கியது என்ற உணர்வே இல்லை. இடுப்பில் கட்டியிருந்த வேட்டியும் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது. கால்களிலிருந்து ரத்தத்துளிகள் அவன் நடந்து சென்ற ஒவ்வொரு அடியிலும் தங்கி காட்டின் ஆதித்தெய்வத்துக்கு ரத்தபலியாகத் தங்கின. அவனுக்கு எதைப்பற்றியும் பிரக்ஞையில்லை. காட்டின் சலசலப்பு அவனை அணுவும் அசைக்கவில்லை. ஆனால் காடு விடவில்லை. தன்உடல் மீதான அவனுடைய இந்த வன்முறையை எதிர்த்தது. அவனுடைய வேட்டியும் கிழிந்து ஒரு முள்மரத்தில் தொங்கியது. சிறு கோவணம் ஒன்றே அவனுடைய உடலில் இருக்கிறதா இல்லையா என்ற மாயையுடன் இருப்பதாகவும் இல்லையென்பதாகவும் தெரிந்தது. கருப்பையாவின் புலன்கள் அனைத்தும் ஏதோ ஒன்றை நோக்கி அவனை இழுத்துச் சென்றன.
ஒரு சமயம் குமரி முனை முக்கடலில் அவனை கடல் கொள்ள அழைத்தது. அலைகளில் அவனைத் தாலாட்டித் தாலாட்டி தன் மடிக்குள் இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. அப்போதும் அவன் அந்த அழைப்பைக் கேட்டான். வலம்புரிச்சங்கின் கர்ப்பத்தில் ஒலிக்கும் அதே அலையோசை. அதே ரீங்காரம். அவனுக்குக் கேட்டது. அவன் எல்லாவற்றையும் மறந்தான்.  களக்காட்டிலிருந்து ராமேஸ்வரத்துக்கு அவனுடைய அய்யா சொக்கலிங்கமும், ஆத்தா மீனாட்சியும் நடந்து சென்று பிரார்த்தித்த பிறகே குலக்கொழுந்தாய் வந்துதித்த கருப்பையா அவர்களை மறந்தான். .அவன் அமைச்சராக இருந்த களக்காடு அரண்மனையை மறந்தான். அவனுடைய வீடு, வாசல், சொத்து சுகம், எல்லாவற்றையும் மறந்தான். அவனுடைய இல்லக்கிழத்தி சங்கரகோமதியை மறந்தான். அவனுக்கென்றே பத்தமடையிலும்,அம்பையிலும், திருநெல்வேலி மாடத்தெருவிலும் காத்துக் கிடந்த தாசிகளை மறந்தான். எல்லாம் மறந்து போனது. அவனுடைய அகம் அழிந்து அவன் கடலின் ஒரு துளியாக மாறிவிட்டான். துளிக்கடல் அவனை இயற்கையோடு கலந்து விடச் செய்யத் தயாரானது. ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவனுடைய காதுக்குள் ஒரு பிஞ்சுக்குழந்தையின் அழுகுரல் ஈனஸ்வரத்தில் கேட்டது. இத்தனை பேரிரைச்சலில் அந்தக் குரல் மட்டும் எப்படிக் கேட்டது?  ஒற்றை நாதசுரத்தின் அழுகுரல் போல அத்தனைத் தெளிவாகக் கேட்டது. அது சேதுராமலிங்கத்தின் குரல். அவனுடைய உதிரக்கொடி. பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின் பிறந்த குலக்கொடி. அவனுடைய குரலே தான். உடனே அவனுக்குள் நிறைந்திருந்த அமைதி குலைந்து மூச்சுத் திணறியது. அதற்குப்பிறகு அந்த முக்கடலால் அவனை நிறுத்த முடியவில்லை. கரையில் அவனைக் காணோமே என்று தவித்துக் கொண்டிருந்த உறவினர்கள் முன்னால் சிரித்தபடியே கடலிலிருந்து தோன்றினான். ஆனால் அன்றே சங்கரகோமதிக்குத் தெரிந்து விட்டது. இனி கருப்பையாவை நிறுத்த முடியாது. அதன்பிறகு அவள் ஒவ்வொரு நாளும் கருப்பையா தொலைந்து போவதை எதிர்பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தாள்.
இப்போது கருப்பையாவை எந்த நினைவுகளும் நிறுத்த முடியவில்லை. அவனுடைய அருமை மகன் சேதுராமலிங்கத்தின் குரல் இப்போதும் கேட்டது. முன்னெப்போதையும் விட இனிமையாய் கேட்டது. சங்கரகோமதியின் கண்ணீரின் சுவை கூட அவனுடைய நாசியில் மணத்தது. பத்தமடை மும்தாஜும், அம்பை அபிதாவும், மாடத்தெரு சரசுவும் கூடலின்போது அவனுக்கு உன்மத்தம் ஏற்றுகிற ம்..ம்..ஆ.. என்னயக் கொல்லுங்களேன்…. ஆ..ஆ… என்ற சரசக்குரல்கள் அவன் கண்முன்னே காட்சிகளாய் தெரிந்தன. அதிகாரத்தின் ருசி அவனுடைய நாவில் இனித்தது. ஏவலாட்கள் அவனை அழைத்துப் பணிந்தனர். ஆனால் எதுவும் கருப்பையாவின் சித்தத்தில் இறங்கவில்லை. இப்போது அவனுக்குக் கேட்ட ஒரே ஓங்காரக்குரல் காட்டின் கர்ப்பப்பையிலிருந்து கேட்டது. அந்தக்குரல் தான் அவனை வழிநடத்தியது. அந்தக்குரல் தான் அவனுடைய உடல் பொருள் ஆவி அத்தனையையும் பலிப்பொருளாய் மாற்றியிருந்தது. ஓங்காரமாய் ஒலித்த அந்தக் குரலுக்கு இசைவாக காட்டின் இந்தச் சத்தங்கள் எல்லாம் ஒரு பின்னணி இசை மாதிரி, ஒலித்தது. நாதசுரக்கச்சேரியில் ஒரே சீராக ஊதுகின்ற ஒத்து நாதசுரத்தின் ரீங்காரஒலி போல அவனுடைய உடலுக்குள் நுழைந்து அருளை ஏற்றிக் கொண்டிருந்தது. அந்தக்குரலின் அழைப்பு ஒரு பேரருவியின் பேரிசையைப் போல அவனுக்குள் நிறைந்து கொண்டிருந்தது. அவன் அந்த இசையின் குரலைப்பின் தொடர்ந்து போனான்.
வானுக்கும் மண்ணுக்குமாய் ஒரு மின்னல்கற்றையைப் போல அந்த அருவி விழுந்து கொண்டிருந்தது. அருவியின் நீர்வெளிச்சத்தில் அந்தப் பகுதியே ஒளிவீசியது. ஒளிவீசும் அந்த நீரினூடே  நீர்த்திரையில் ஓவியம்போல ஒரு கருத்த பளியர் பெண் ஆடைகளின்றி குளித்துக்கொண்டிருந்தாள். வனத்தில் ஆடைகள் எதற்கு? வனம் என்ன ஆடை உடுத்தியா அழகு பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது? அந்தப்பெண்ணின் இறுகிய தசைகளும், பருத்த முலைகளும் வடிவான உடலும், கருப்பையாவின் புலன்களுக்குள் பேரலைகளை ஏற்படுத்தின. ஒரு கணம் நின்று பார்த்த கருப்பையா அருவியின் நீரோடு நீராக மாறிவிட்ட அந்தப்பெண்ணைத் தொழுதான். தன் உடலில் ஏற்பட்ட பேரலைகளின் முன் மண்டியிட்டு தொழுதான். புலனறிவல்ல. புலனுணர்வல்ல. புலனறிவல்ல. புலனுணர்வல்ல. என்று மாறி மாறிச் சொல்லிப் புலம்பினான். தன் கால்களில் புலன்களைக் கட்டிவிட்டு திரும்பிப்பார்க்காமல் நடந்தான்.
புதர்ச்செடிகளுக்குள் நுழைந்தும் விலகியும் வனத்தின் கருவறையை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தான் கருப்பையா. வனத்தின் செடிகளும் கொடிகளும் அவன் நடக்க, நடக்க, நடந்து வந்த பாதையை அவசர அவசரமாக மூடின. வனம் தன் ரகசியத்தை யாருக்கும் இத்தனை எளிதாக திறந்து காட்டியதில்லை. இத்தனை சுளுவாக வனத்தின் தொடப்படாத உள்ப்பிரதேசங்களை தன்விருப்பம்போல கையாளும் கருப்பையாவைக் கண்டு பூச்சிகள் பயந்து அலறின. குரலில்லாத மிருகங்கள் கூட குரல் கொடுத்தன. இப்போது வனத்தினுள் இருள் கூடிக்கொண்டே வந்தது. பூச்சிகள், பறவைகள், மிருகங்கள் இவற்றின் சப்தங்கள் தேய்ந்து கொண்டே வந்தன. காட்டின் அந்தரங்கப்பிரதேசத்தைத் தொட்டு விட்டான் கருப்பையா. முதன்முதல் காட்டின் கர்ப்பவாசலில் மனிதனின் தொடுகை. அந்தத் தொடுகையில் காட்டின் புலன்கள் விழித்துக்கொண்டன. எப்போதாவது நூற்றாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை நிகழும் இந்த விழிப்பு. காட்டிற்கு கோடிக்கணக்கான கண்கள் விழித்தன. அந்தக் கண்கள் கருப்பையாவை உற்றுக் கவனித்தன. கருப்பையின் கண்களில் இருந்த காமத்தை உணர்ந்தன. கண்பார்வையில் தெரியாமல் போகுமா காமம்? ஒரு விரல் தொடுகையில் உணர முடியாத காமம் என்ன காமம்? கருப்பையாவின் காமத்தில் பொங்கிப்பிரவகித்த நித்தியத்துவத்தைக் காடு உணந்து கொண்டது. காட்டின் அத்தனை கண்களும் யோனியாக மாறின. காடு இன்பத்தில் முனகி அசைந்தது. பின்பு அவனை அப்படியே தனக்குள் வாங்கிக் கொண்டது. அவன் காட்டின் கருவறையில் இருந்தான். அங்கே அமைதி. மனம் என்ற ஒன்று இல்லாமல் ஆன அமைதி. சத்வ, ரஜோ, தமோ, குணங்களற்ற அமைதி. காமக்குரோதங்கள் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத அமைதி. கருவறைக்குழந்தையின் களங்கமற்ற அமைதி. அந்த அமைதியின் மறுபக்கமாக அடர்இருள் கவிந்திருந்தது. அவனைச்சுற்றிலும் பச்சை இருள். அந்த இருள் ஒளிர்ந்தது. பச்சைமரகதக்கல்லில் சூரியவொளி புகுந்து வெளிவருவதைப் போல அந்த இருள் அமைதியாக ஒளிர்ந்தது. அவனுடைய கண்களில் இது வரை காணாத காட்சியெல்லாம் தெளிவானது. கண்களின் ஒளி கூடி வந்தது.
அங்கேயும் வன உயிர்கள் இருந்தன. யானைகள், புலிகள், மான்கள், மிளாக்கள், காட்டெருமைகள், முயல்கள், மயில்கள், வித விதமான பூச்சிகள், எல்லாம் இருந்தன. பச்சை ஒளியில் தங்கள் பூர்வகுணங்களை மறந்து பச்சையொளியைத் தின்றே அலைந்து கொண்டிருந்தன. கருப்பையாவின் மீதும் பச்சையொளி புகுந்தது. அவன் அப்படியே நின்றான். பிரபஞ்சமே அசையாமல் நின்று விட்ட மாதிரி இருந்தது. சின்னஞ்சிறு பூச்சிகளிலிருந்து மாபெரும் யானைகள் வரை அப்படியே அசையாமல் நின்றன. காலம் தன் கணக்கை இழந்திருந்தது. அவன் எவ்வளவு நேரம் அங்கெ நின்று கொண்டிருந்தான் என்று தெரியவில்லை. அங்கிருந்த ஜீவராசிகள் தங்களுடைய ஒவ்வொரு அசைவையும் மிக மிக மெதுவாக செய்தன.  அவனுக்கருகில் ஊர்ந்து இழைந்து சென்ற மலைப்பாம்பு அவனைக் கடந்து செல்ல ஒரு யுகமானது. யுகங்களைக் கடந்து வாழ்ந்த காடு அவனுக்கும் சிரஞ்சீவித்தனத்தையும் அளித்தது. யாரையும் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் தன் யோனிக்குள் ஏற்றுக் கொள்ளாத முண்டந்துறைவனம் கருப்பையாவை எப்படி ஏற்றுக் கொண்டது?
கருப்பையாவின் வித்துக்குள்ளேயே அவனுடைய முப்பாட்டன் கருப்பசாமியின் சித்தம் இருந்தது. பிறந்தபோதே சித்தம் குலைந்து பித்துப்பிடித்த கருப்பசாமி இந்த வனத்தின் மர்மத்தில் நுழைந்து இருபது ஆண்டுகள் வரை காணவேயில்லை. பித்தனைப் புலி அடித்துத் தின்றிருக்கும் என்று ஊரார் சொன்னார்கள். அவனுடைய தாய், தந்தையரும், உற்றார் உறவினரும், கருமாதி செய்து பிறவிக்கடனைத் தீர்த்தார்கள். காட்டுக்குள் வழிதவறிச் சென்ற கன்றைத் தேடிப்போன கந்தப்பனின் கண்களில் ஒரு ஆலமரத்தடியில் கன்று நின்றிருப்பதையும், அதற்கு பசுந்தழைகளைத் தின்னக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்த சடாமுடியுடன் ஆடையில்லாத திகம்பரச்சித்தனையும் கண்டன. சித்தன் அவனைப் பார்த்தான். அந்தக் கண்களின் ஒளியில் கந்தப்பன் தன்னை மறந்து நின்றான். எவ்வளவு நேரம் நின்றிருப்பான் என்று தெரியவில்லை. திடீரென கண்விழித்த போது சித்தனைக் காணவில்லை. கன்று மட்டும் நின்று கொண்டிருந்தது.
கன்றுடன் காட்டுக்குள் இதுவரை யாரும் போகாத பாதைகளில் இதுவரை யாரும் காணாத மர்மங்களைக் காண கருப்பசாமி அலைந்து கொண்டிருந்தான். வனத்தின் காற்று அவனை இன்னும் இன்னும் என்று அழைத்துக் கொண்டு போனது. அவன் வளர்ப்புநாயைப்போல காற்றின் சொல்படி கேட்டான். அவனை ஒரு குகை வாசலில் கொண்டுபோய் நிறுத்திய காற்று பேரோலமாய் மாறி அந்தக் குகை வாசலை அடைத்து விட்டது. குகையில் சமாதியான கருப்பசாமியின் வித்தான கருப்பையாவிடம் கருப்பசாமியிடம் அந்தச் சாயலைக் கண்டபிறகு தான் காடு நெகிழ்ந்து கொடுத்தது. இல்லையென்றால் யாராக இருந்தாலும் ராஜாவாக இருந்தாலும் வெளியே துப்பிவிடும். கருப்பையா இப்போது அந்தக்குகைக்குள் இருந்த கதகதப்பில் தன்னை மறந்து ஒரு மீனைப்போல நீந்திக்கொண்டிருந்தான். குகையின் ஆழத்திற்கு மூழ்கி மூழ்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தான்.
மூடியிருந்த கருப்பையாவின் இமைகளில் துடிப்பில்லை. கண்மணிகள் அசையவில்லை. உடல் ஒரு இறகைப்போல மாறிக்கொண்டிருந்தது. இன்னும் சிலநொடிகளில் காற்றில் பறந்து விடலாம். ஒரு மாயப்போர்வை கால்விரல்களிலிருந்து மெல்ல மேலே ஏறிக்கொண்டிருந்தது.
“ ஏங்க.. இந்தா பேரப்பிள்ளைக வந்திருக்காக..சின்னவனும் வந்திருக்கான் பாருங்க.. “ என்ற குரல் எங்கோ கேட்டது கருப்பையா இப்போது அவருடைய அம்மா பொட்டையம்மாளின் மடியில் படுத்திருந்தார். அம்மா தலைகோதினாள். அவளுடைய மாராப்பை ஒதுக்கிவிட்டு பருத்த இடது முலையைக் கையினால் பிடித்து வாயில் வைத்து உறிஞ்சினார். பொட்டையம்மாள் சிரித்துக்கொண்டே,
“ ஏலெ மூதி இப்ப உனக்கு வயசு எழுபத்தைஞ்சில.. இன்னமும் அம்மைட்ட பால் வேணுமாக்கும்..”
என்று வாகாய் உட்கார்ந்தாள். அவளுடைய தாய்மையின் அருள் கருப்பையாவின் உடலில் பூரணமாக இறங்கியது. பால் பொங்கி வந்தது. அவருடைய மனம் குளிர்ந்து முலையிலிருந்து வாயை எடுத்தார். வாயிலிருந்து பால் வெளியே வழிந்து கொண்டிருந்தது.
“ இந்தா பாலும் வெளிய வந்திருச்சி.. அவ்வளவு தான் சீவன் போயிருச்சி… “
என்ற சத்தம் கருப்பையாவின் மனக்குகைக்குள் ஒரு அசரீரியைப் போல ஒலித்து மறைந்தது.

நன்றி - கதைசொல்லி

Thursday, 5 December 2019

சரக்கொன்றைப்பூக்கள்


சரக்கொன்றைப்பூக்கள்

உதயசங்கர்

உலகம்மை சித்தி இறந்த பதினாறாவது நாள் விசேசத்துக்கு வந்த அய்யர் பிண்டம் வைத்து கருமாதிச்சடங்குகளை எல்லாம் முடித்து விட்டுப் போய் விட்டார். அய்யர் சொன்னபடி பிண்டங்களை காகங்களுக்குப் போட்டுவிட்டு தாமிரபரணியில் போய் குளித்து விட்டு வந்து வெளியில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கையில் தான் அது நடந்தது.
“ செருப்பைக் கழட்டி அடிப்பேன்..”  சிவாவின் வாயிலிருந்து அந்த வார்த்தைகள் தெறித்து விழுந்தன. கந்தையா சித்தப்பாவின் நண்பரான கலைஞானத்திடம் சிவா கத்திய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு அதிர்ந்து வாசலில் இருந்த சரக்கொன்றை மரத்தின் மஞ்சள் பூக்களின் இதழ்கள் அப்படியே கீழே கொட்டின. அப்படிக் கொட்டிக்கொண்டிருந்த பூவிதழ் ஒன்று காற்றில் காம்பவுண்ட் சுவரையொட்டி உட்கார்ந்திருந்த சிவாவின் மொட்டைத்தலையில் விழுந்து முகத்தை உரசிக் கொண்டு மடியில் விழுந்தது. கோபத்தால் சிவந்து போயிருந்த அவனுடைய முகம் பூவின் ஸ்பரிசத்தால் சற்று அடங்கியது மாதிரி இருந்தது.. சிவாவின் வாயிலிருந்து வந்த வார்த்தைகளின் கனம் தாங்கமுடியாமல் கலைஞானம் அங்கிருந்து வேகமாக எழுந்து போய் விட்டார். சிவாவின் முகம் இறுகி முகத்தசைகள் விரைத்திருந்தன. மொட்டைத்தலையில் கூட ரத்தக்குழாய்கள் விம்மித் தெறித்துக் கொண்டிருந்தன. அவன் உடல் அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது. யாராவது தொட்டால் கூட அடித்து விடுகிற மாதிரி கை நரம்புகள் புடைத்திருக்க நிதானமாக இருப்பதற்காக உட்கார்ந்திருந்த தேக்குமர நாற்காலியை இறுகப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனிடமிருந்து தள்ளி மேற்கே கிடந்த பெஞ்சில் சேர்மாதேவி மாமா வெங்குவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த கந்தையா சித்தப்பா தலையைக் குனிந்து கொண்டார். நிமிர்ந்து சிவாவைப் பார்க்க முடியவில்லை.
யாருக்கும் என்ன நடந்தது ஏன் இந்தக் களேபரம் என்று புரியாமல் ஒருவரையொருவர் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டனர். கை ஜாடையால் அடுக்களையிலிருந்து என்ன என்று வேலம்மை ஆச்சி கேட்டாள். பட்டாசலில் சாப்பிடுவதற்காக இடத்தை ஒதுங்க வைத்துக் கொண்டிருந்த சிவாவின் அம்மை கமலம் வாசல்வரை வந்து பார்த்தாள். யாரிடமும் ஒரு அனக்கம் இல்லை. அமைதியாக இருந்தது. உரித்து உப்பைத் தடவிக்கொண்டிருந்த வெயிலின் புழுக்கம் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமான மாதிரி எல்லோரும் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்.. அப்பா என்று சத்தம் எழுப்பினார்கள். செங்கோட்டை குமார் அம்மாவைப் பார்த்ததும் சாப்பிடலாமா? என்று கைஜாடையில் கேட்டான். எல்லோருக்கும் சீக்கிரம் அங்கேயிருந்து போய் விடவேண்டும் என்ற உணர்வு வந்தது. திடீரென சரக்கொன்றைமரத்திலிருந்து சிறு காற்று வீசியது. அந்தக் காற்றின் குளுமை உலகம்மைச் சித்தியின் சிரித்த முகத்தைப் பார்த்த மாதிரி இருந்தது. அப்படியொரு காற்றுக்காக காத்திருந்தவர்கள் போல எல்லோரும் சட்டைக்காலரைத் தூக்கி சட்டையைப் பின்னுக்குத் தள்ளி காற்று உடல் முழுவதும் பரவி பொங்கி வரும் வியர்வையை ஆற்றவேண்டும் என்று யத்தனித்தார்கள். எப்பேர்ப்பட்ட மனுஷி அவள்! அந்தக் கணத்தில் உலகம்மையின் முகம் நினைவுக்கு வர எல்லோரும் நீண்ட பெருமூச்சு விட்டார்கள்.
சிவாவின் முகம் கூட மாறி நிதானமாகி விட்டது. அந்தக் கணத்தில் அவனுக்கு சிவகாமியையும் ராஜியையும், உமாவையும் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியதில் ஆச்சரியமென்ன இருக்கிறது. அவர்களுடைய துக்கத்தை யாரால் ஆற்றமுடியும்? உலகம்மைச் சித்தியைப் போல ஒரு அம்மை இப்படித் திடீரென அவர்களை நட்டாற்றில் விட்டு விட்டு முங்கி விடுவாள் என்று யார் தான் எதிர்பார்த்திருப்பார்கள்?
சிவாவின் பள்ளிப்பருவத்தில் அவன் லீவுக்கு வரும்போதெல்லாம் சித்தியின் மடியில் தான் தலை வைத்து படுப்பான். அவள் அவனுடைய தலைமுடிக்குள் கை விரல்களால் கோதி விடுவாளே அப்போது ஒரு மென்மையான புளகாங்கிதம் அவனுடலில் ஏற்படும். அந்தச் சிலிர்ப்பு அடங்கி சிரிப்புப் பொங்கி வரும். சித்தியின் கையைப் பிடித்து உள்ளங்கையில் முத்துவான். சித்தியும் அப்படியே அவனுடைய முகத்தைத் தடவி அவள் உதடுகளுக்குக் கொண்டு போய் முத்துவாள். அப்போது அந்த முகத்தைப் பார்க்கவேண்டுமே. லேசான தெத்துப்பல் தெரிய உதடுகள் பிரிந்து கண்களை மூடுவாள். தாய்மையின் அபூர்வமான அழகுடன் ஒளி வீசும். அந்த முகத்தை அவனால் எப்படி மறக்கமுடியும்? அவன் அந்த முகத்தைப் பார்த்தபடியே உறங்கி விடுவான். இப்போதும் அந்தக்காற்றில் அப்படியொரு சிலிர்ப்பு வந்தது.
புதூரிலிருந்து வந்திருந்த போத்தித்தாத்தா
“ ஏலே என்னல ஏன் விசேசவீட்டுல கத்திகிட்டுருக்கே.என்ன விஷயம்? .” என்று அருகில் வந்து அவன் தோளில் கைகளை வைத்து சத்தமில்லாமல் பாந்தமாய் கேட்டார். சிவா நிமிர்ந்து கந்தையா சித்தப்பாவைப் பார்த்தான். அவர் பெஞ்சில் உட்கார்ந்தவாக்கில் மொட்டைத்தலையை குனிந்தபடி கால்பெருவிரலால் கீழே தரையில் கீறிக் கொண்டிருந்தார்.
“ ஒண்ணுமில்ல தாத்தா..” என்றான் சிவா. அவர் மேலும் ஏதோ கேட்பதற்குமுன் அவன் எழுந்து காம்பவுண்டை விட்டு வெளியே போய் விட்டான். வெளியே கொன்றைமரத்தடியில் மஞ்சள் பூக்கள் வட்டமாய் கொட்டிக்கிடந்தன. அந்தப்பூக்களின் நடுவே கொஞ்சநேரம் நின்றிருந்தான். சரம் சரமாய் பூத்துத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த பூக்களை சித்திக்கு ரொம்பப்பிடிக்கும். அவள் தான் எப்போதோ அவளுடைய சொந்த ஊரான விக்கிரமசிங்கபுரத்திலிருந்து விதை கொண்டு வந்து போட்டு வளர்த்தாள். அது பூக்கத்தொடங்கி விட்டால் போதும் அவள் முகத்தில் அந்த மஞ்சள் ஒளி வீசத்தொடங்கி விடும். தினமும் ஒரு முறையாவது சின்னப்பிள்ளைகள் போல அந்த மரத்தடியில் கொஞ்சநேரம் நின்று மரத்தைத் தடவிக் கொடுப்பாள். கைக்கெட்டும் பூக்களைப் பறித்து சாமிப்படங்களுக்கு வைப்பாள்.
சிவா வந்து கடைசியாக முகத்தைப் பார்ப்பதற்க்காக இருபத்திநான்கு மணிநேரம் காத்திருந்தாள் உலகம்மை சித்தி.  சென்னையில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த சிவா அடித்து பிடித்து ஓடி வந்தான். அவனால் அழக்கூட முடியவில்லை. துக்கம் பாறாங்கல் மாதிரி மனதில் அடைத்துக் கிடந்தது. இறந்தபிறகும் கூட அந்தத்தாய்மை பொங்கும் ஒளி வீசும் முகம் இலங்கிக்கொண்டிருந்தது. முதலில் எதுவும் தோன்றவில்லை. உலகம்மை சித்திக்கு பிரியமான வளர்ப்பு மகனான சிவா அவளைப் பார்த்ததும் உடைந்து அழுவான் என்று எதிர்பார்த்தவர்களுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. அவனும் சிவகாமியும் ஒருவட்டை. அவன் பிறந்தபோது அம்மையிடம் தாய்ப்பால் ஒருதுளி இல்லை. அப்போது உலகம்மை சித்தி கொஞ்சநாள் அவனுக்கும் முலையூட்டியிருக்கிறாள். அவளுடைய ரத்தம் அவனுடலில் ஜீவநதியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. நீண்ட பிரயாணத்தில் அவளைப்பற்றிய ஓர்மைகளை அவன் ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டே வந்ததாலோ என்னவோ கண்ணாடிப்பெட்டிக்குள் அவள் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்றே தோன்றியது. அவளை எழுப்பி விடக்கூடாது என்ற எச்சரிக்கையுடனே அமைதியாக அஞ்சலி செலுத்தி விட்டு அங்கிருந்து நகன்று விட்டான். எல்லாக்காரியங்களும் முடிந்து வீட்டுக்குள் நுழையும்போது தான் சிவாவுக்கு இனி அந்த வீட்டில் உலகம்மை சித்தி இல்லை என்ற உணர்வு வந்தது. அவனை உடைந்து அழுதான். சிவகாமியும், ராஜியும், உமாவும் சேர்ந்து அழுதார்கள். இப்போதும் கூட அதை நினைத்ததும் சிவாவின் கண்கள் கலங்கின.
 சிவா அப்படியே நடந்து ஆத்துத்தெரு வழியே இசக்கியம்மன் கோவில் படித்துறைக்குப் போனான். மதிய நேரம் என்பதால் ஆற்றில் ஆட்கள் இல்லை. அங்கே இங்கே என்று ஒன்றிரண்டு பெண்கள் துணிகளுக்கு சோப்பு போட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். படித்துறையின் கடைசிப்படியில் தண்ணீரில் கால்களை வைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்தான். தாமிரபரணியின் குளுமை உடலில் அப்படியே ஏறியது. எங்கிருந்தோ ஒரு கொக்கு தண்ணீரில் தாழப்பறந்து சென்றது. அதன் இறக்கைகள் அடிக்கிற சத்தம் கூட கேட்கிற நெருக்கத்தில் பறந்தது. சிவா அந்தக் கொக்கு பறந்தவழியே கண்களைப் போகவிட்டான். தூரத்தில் மஞ்சள் நிறத்தில் சேலை கட்டிய ஒரு பெண் குறுக்குமாராப்பு கட்டிச் சேலையை உணத்திக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு நாய் தண்ணீரில் குறுக்கே பாய்ந்து இக்கரையிலிருந்து அக்கரைக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தது. ஒடுங்கி ஓடிக்கொண்டிருந்த தாமிரபரணியின் நடுவில் இப்போது கருவேலமரங்களும் வந்து விட்டன. ஏன் இப்படி திடீரென்று உலகம்மைசித்தி போய் விட்டாள்? இன்னும் அவள் செய்யவேண்டிய வேலைகள் எவ்வளவு இருக்கிறது? என்ன அவசரம் அவளுக்கு? என்று கோபம் கோபமாய் வந்தது. கால்களில் மீன்கள் வந்து நறுக் நறுக்கென்று கடித்துக் கொண்டிருந்தன. லேசாக வலித்தாலும் கால்களை அசைக்கவில்லை. சித்தியின் ஞாபகங்கள் பொங்கி வந்தன.
கலைஞானம் சாரிடம் அவ்வளவு கடுமையாகப் பேசியிருக்கக்கூடாது என்று தோன்றியது. அவர் பாவம் என்ன செய்வார்? ஆனால் அவர் பேசிய விஷயம் இருக்கிறதே அதை அவனால் தாங்கமுடியவில்லை.
“ சிவா உங்க சித்தப்பாவுக்கு ரெண்டாவது கலியாணம் பண்ணிரலாம்.. பொம்பிளைப்பிள்ளைகளைக் கரையேத்த வீட்டுல பொம்பிளையாளுக இருந்தாத்தான நல்லாருக்கும்.என்ன சொல்றே..”
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட நொடியில் தான் அவனறியாமல் வார்த்தைகள் வந்து விட்டன. என்ன மனிதர்கள்? ஆனால் கந்தையா சித்தப்பா தான் இதை ஆரம்பிக்கச் சொல்லியிருப்பாரோ என்ற சந்தேகமும் வந்தது. திருமணவயதில் மூன்று பொம்பிளைப்பிள்ளைகளை வைத்துக் கொண்டு எப்படி இப்படி யோசிக்க முடிந்தது?
தலையை உலுக்கினான். அவன் தலையிலிருந்து ஒரு சரக்கொன்றைப்பூவிதழ் தண்ணீரில் விழுந்தது. சுளித்தோடும் நீர்வழியே அது சுழன்று சுழன்று போய்க் கொண்டிருந்தது. யாராவது தேடி வருவார்களோ என்று பாதையைத் திரும்பிப்பார்த்தான். ஒருவர் கூட நடந்து வராத அந்தப்பாதையின் தனிமையைப் பார்க்கும்போது சிவாவின் மனதில் துக்கம் பொங்கியது. கைகளைக் குவித்து ஆற்றில் ஒரு கை நீரள்ளினான். அப்படியே வாய்க்கருகே கொண்டுபோய் சத்தமாய் உறிஞ்சிக்குடித்தான். இன்னொரு முறை நீரள்ளி கைவிரல் இடுக்குகள் வழியே ஒழுக விட்டுக்கொண்டே நடந்தான். குளித்து முடித்து போகும்போது உலகம்மை சித்தி அப்படிச் செய்வாள். கடைசிச் சொட்டு நீர் வரை சொட்டிக்கொண்டே ஈரச்சேலை கால்களைத் தட்ட மணலில் கால் புதைத்து நடந்து போவாள்
வெயிலில் பொசுங்கிய ஆற்றுமணலில் எத்தனை காலடித்தடங்கள்! குறுக்கும் நெடுக்குமாய் மேலும் கீழுமாய் ஒன்றின் மீது ஒன்றாய் எத்தனையெத்தனை! ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாய் ஆற்றை நோக்கியே எவ்வளவு மனிதர்கள்  நடந்திருக்கிறார்கள். எத்தனை முறை நடந்திருக்கிறார்கள். ஏன் உலகம்மை சித்தியே கூட ஆற்றைப்போல தான். அவளைத் தேடி எல்லோரும் வந்தார்கள். திருநெல்வேலிக்கு வந்தால் உலகம்மை சித்தி வீட்டுக்கு வராமல் யாரும் போகமாட்டார்கள். அவளுடன் இரண்டு வார்த்தைகளைப் பேசி, பாடுகளைச் சொல்லி, ஒரு வாய்க்காப்பித்தண்ணி குடித்து விட்டுப் போனால் அவர்களுக்கு எவ்வளவோ நிம்மதி. இறக்கிவைக்கும் அத்தனை சுமைகளையும் கழுவிச் சுத்தப்படுத்துகிற ஆறாக இருந்தாள் உலகம்மை சித்தி. எந்த அழுக்கும் அவளிடம் தங்கவில்லை. எல்லோரும் அவரவர் அந்தரங்கரகசியங்களைச் சொல்லி பாவமன்னிப்பு கேட்கும் பள்ளியின் பாதர் போலவும் இருந்தாள். யாருடைய ரகசியங்களையும் அவள் யாரிடமும் சொன்னதில்லை. உன் ரகசியங்கள் தெரியுமே என்ற ஏளனமும் இல்லை. அவள் எல்லோருக்கும் ஆலோசனைகள் சொன்னாள். அவர்களுடைய பிரச்னைகளிலிருந்து விடுபட அவளுக்குத் தெரிந்த வழிகளைச் சொன்னாள். அந்த வழிகளெல்லாம் எல்லோருக்கும் தெரிந்தது தான். ஆனால் அவள் சொன்னபோது அது புதியதாகத் தெரிந்தது. களங்கமில்லாத அவளுடைய வார்த்தைகளில் இருந்த பரிசுத்தமே அவர்களை ஆற்றுப்படுத்தியது.
 உலகம்மைச் சித்தியும் ஆத்துக்கு தினமும் இரண்டுமுறையாவது வராமல் போகமாட்டாள். இந்தக் காலடித்தடங்களில் அவளுடைய காலடித்தடம் எது? பதினைந்து நாட்களுக்கு முன்னால் நடந்து வந்து இந்த படித்துறையில் தான் துவைத்துக் குளித்தாள். தாமிரபரணி எத்தனை மனிதர்களைப் பார்த்திருக்கிறது! எவ்வளவு பேரின் அழுக்குகளைக் கழுவியிருக்கிறது! எவ்வளவு பேரின் மகிழ்ச்சியை, துக்கத்தை, அழுகையை நீரில் கரைத்து ஓடவிட்டிருக்கிறது! மனிதர்களின் அத்தனை பொறாமை, சூழ்ச்சி, வஞ்சகம், பழி, அன்பு, பாசம், நேசம், எல்லாவற்றையும் தாங்குகிற வல்லமை தாமிரபரணிக்கு இருந்ததே. என் பிள்ளைகள். என் பிள்ளைகள் என்று வாரி வாரி அணைத்துக்கொண்டதே. ஒருகை நீரில் மனிதர்களின் வாழ்க்கையே தெரிந்த மாயத்தை என்ன சொல்ல முடியும்?  மணலில் பதிந்த காலடித்தடங்களில் என்னுடைய காலடி இது என்று யாராலாவது அடையாளம் சொல்லமுடியுமா? வாழ்ந்து மறைந்த எத்தனையோ பேரின் காலடித்தடங்களைப் போல உலகம்மைச் சித்தியின் காலடித்தடமும் மறைந்து விட்டது. அவனை அறியாமல் அவன் பெருமூச்சு விட்டான்.
அன்று அவன் வீடு திரும்பியபோது வெளியூர் உறவினர்கள் எல்லோரும் போய் விட்டிருந்தார்கள். வீட்டில் அயர்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவன் வருகிற அரவம் கேட்டு ராஜி தான் சாப்பாடு எடுத்து வைத்தாள். அவன் மௌனமாகச் சாப்பிட்டு விட்டு ஊருக்குக் கிளம்பி விட்டான்.
அதன் பிறகு எவ்வளவோ காரியங்கள் நடந்தேறிவிட்டன. சிவகாமி ராஜபாளையத்திலும், ராஜி விழுப்புரத்திலும், உமா திருவனந்தபுரத்திலும் திருமணம் முடிந்து போய் விட்டார்கள். சிவா எல்லோருடைய திருமணத்துக்கும் போயிருந்தான். அதன்பிறகு திருநெல்வேலி வருவது குறைந்து போய் விட்டது. சென்னையிலிருந்து சிவகாசி என்ற எல்லையோடு அவன் பிரயாணம் முடிந்து போனது. அப்படியே கலியாணம், காதுகுத்து விசேசம் என்று திருநெல்வேலி வந்தாலும் வந்த வேலை முடிந்ததும் ஊருக்குக் கிளம்புகிற மாதிரியே சூழ்நிலை அமைந்து விட்டது. கந்தையா சித்தப்பா வீட்டுக்கு வந்து பத்து வருடங்களுக்கு மேலாகி விட்டது. உலகம்மை சித்தி இறந்த பிறகு ஒன்றிரண்டு தடவை வந்திருக்கிற மாதிரி ஒரு தோணல் அவனுக்கு இருந்தது. வீட்டுக்குப் போகிற பாதையில் ஏராளமான கட்டிடங்கள் புதிது புதிதாக முளைத்திருந்தன. முன்பு வழிநெடுவும் இருந்த மரங்கள் எல்லாம் காணாமல் போய்விட்டன. அந்தச் சாலையின் அழகே ஓங்கி உயர்ந்து நிற்கும் மருதமரங்கள் தான். அடி முதல் பாதம் வரை பசுமையான அந்த மரத்தைப் பார்த்தாலே மனம் குளிர்ந்து விடும். இப்போது எல்லாம் வணிகவளாகங்களாகவும், பெரிய பெரிய பங்களாக்களாகவும் மாறியிருந்தன. ஆனால் அந்தக்கட்டிடங்களுக்கு அருகிலும் சந்து பொந்துகளிலும் கருவேலஞ்செடிகள் அடர்ந்து கிளைவிட்டிருந்தன. சாலையில் மேய்ந்து கொண்டிருந்த வெள்ளாடுகள் கருவெலஞ்செடிகளில் எக்கு போட்டு காய்களையும் கொழுந்து இலைகளையும் கடித்துக் கொண்டிருந்தன.
அவன் கந்தையா சித்தப்பா வீடு இருக்கும் தெருமுக்கில் திரும்பினான். எவ்வளவு தூரத்திலிருந்து பார்த்தாலும் தெரியும் காம்பவுண்டுக்கு வெளியில் நின்றிருந்த சரக்கொன்றை மரத்தைக் காணவில்லை. அந்த இடத்தில் காம்பவுண்டு சுவரை இடித்து ஒரு பெட்டிக்கடை வாசல் முளைத்திருந்தது. அவன் காம்பவுண்டுக்குள் நுழைந்தான். கந்தையா சித்தப்பாவின் வீடு மேலக்கடைசியில் இருந்தது. வாசல் கதவு ஓரஞ்சரித்திருந்தது. அவன் மனதில் இனம்புரியாத ஒரு உணர்வு வயிற்றிலிருந்து தொண்டைக்கு ஏறிக் கொண்டிருந்தது. வாசலில் செருப்பைக் கழட்டினான். கதவை மெல்லத் திறந்தான். பாட்டலையில் ஒரு ஈசிசேரில் கந்தையா சித்தப்பா உட்கார்ந்திருந்தார். அவர் திரும்பிக்கூட பார்க்கவில்லை. அவன் உள்ளே வராண்டாவைக் கடந்தபோது தான் நிமிர்ந்து பார்த்தார். முதலில் புரியாதமாதிரி முழித்தார். சில நொடிகளில் அடையாளம் தெரிந்த பாவனையில் உதடுகளை பக்கவாட்டில் அசைத்து புன்னகைத்தார்.
“ வா சிவா..”
அவருக்கு எதிரே கலைஞர் டி.வி. ஓடிக்கொண்டிருந்தது. குழந்தைகளுக்கான கார்ட்டூன் சேனலில் டாமும் செர்ரியும் ஒருவரையொருவர் விரட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். டி.வி.க்கு மேலே உலகம்மை சித்தியின் சட்டமிடப்பட்ட படம் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. படச்சத்தின் தலையில் கதம்பமாலை சூடப்பட்டிருந்தது. உலகம்மை சித்தி நெற்றியில் சந்தனம் குங்குமத்துடன் தன்னுடைய லேசான தெத்துப்பற்கள் தெரியச் சிரிக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தாள். சாயங்காலம் தான் பூ போட்டிருக்கவேண்டும். அவன் வாங்கி வந்திருந்த பழங்களை சித்தப்பாவிடம் நீட்டினான். கந்தையா சித்தப்பா இன்னமும் டி.வியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அப்படியே சுவர் ஓரமாக பையை வைத்து விட்டு,
“ சுகமா இருக்கியளா சித்தப்பா “
என்று கேட்ட சிவா அருகிலிருந்த ஒரு முக்காலியை இழுத்துப்போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்தான். அவருக்குக் காது சரியாகக் கேட்கவில்லையோ அல்லது டி.வியில் கவனமாக இருந்ததாலோ அவர் பதில் சொல்லவில்லை. அவன் மீண்டும் சத்தமாய் அதே கேள்வியைக் கேட்டான். அந்தக் குரலைக் கேட்டு தலையைத் திரும்பி தலையசைத்தார். மறுபடியும் டி.வியைப் பார்க்கத் தொடங்கினார். சிவாவுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. வீட்டில் சாமான்களே இல்லை. மூணுபத்தி வீடு தான் என்றாலும் மிகப்பெரிய வெட்டவெளியாகத் தெரிந்தது. திடீரென ஞாபகம் வந்தது போல,
“ புள்ளைக.. வீட்டுக்காரி நல்லா இருக்காகளா? “
“ நல்லா இருக்காக.. சித்தப்பா.. “
டி.வியில் விளம்பரம் ஓடியது. அவர் நிமிர்ந்து உலகம்மை சித்தியின் படத்தைப் பார்த்தார். அவன்,
“ செவாமி, ராஜி, உமா, எல்லோரும் நல்லாருக்காகளா? “
“ ம்ம் நல்லாருக்காகப்பா..”
“ ஏன் நீங்க தனியே இருக்கீங்க? பிள்ளைக கூடப் போய் இருக்கவேண்டியதானே..”
“ அதெல்லாம் சரிப்படுமா? மருமகன் வீட்டுல போய் மாமனார் உட்கார்ந்து சாப்பிட முடியுமா? இங்கே ஒண்ணும் பிரச்னையில்லை…வண்டி ஓடுது..மூட்டு வலி இருக்கு உக்கார எந்திரிக்க கஷ்டமா இருக்கு அவ்வளவு தான் மற்றபடி ஒண்ணுமில்லை உலகம்மை இருக்கா பாத்துக்கிடுவா”
அவருடைய குரல் தளர்ந்திருந்தது. அவனுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அவனுக்கு எல்லாவிஷயங்களும் தெரியும் என்றாலும் பேசுவதற்கு ஏதாவது வேண்டுமே. அவன் கைக்குட்டையை எடுத்து முகத்தைத் துடைத்தான். தாகமாக இருந்தது. எழுந்து அடுக்களைக்குப் போனான். நாலே நாலு பாத்திரங்கள் மட்டும் இருந்தன. சிறியதொரு எவர்சில்வர் சருவப்பானையில் தண்ணீர் இருந்தது. தண்ணீரை எடுத்துக் குடித்தான். அடுப்பில் இரண்டு லிட்டர் குக்கர் மூடாமலிருந்தது. அவன் அதை எடுத்துப் பார்த்தான். மத்தியானம் சாப்பிட்டபிறகு மீதமிருந்த சோறு எறும்புகள் வர ஆரம்பித்திருந்தன.
“ சித்தப்பா சோத்துல தண்ணி ஊத்திரவா..” என்று கேட்டான். அவர் தலையாட்டினார். திறந்திருந்த ஊறுகாய் பாட்டிலை மூடி வைத்தான். அடுப்படி முழுவதும் கறையாக இருந்தது. அடுப்புக்கு மேல் நூலாம்படை அடைந்து கிடந்தது. அங்கணத்தில் தட்டுகளும் தம்ளரும் குழம்புச்சட்டியும் கழுவக்கிடந்தன. நேற்றைய பாத்திரங்கள் போல. அவனுக்கு வெறுமையுணர்வு தோன்றியது. மறுபடியும் வந்து முக்காலியில் உட்கார்ந்தான். கந்தையா சித்தப்பா இப்போது சேனலை மாத்தியிருந்தார். அவனும் சில நிமிடங்கள் டி.வி.யைப் பார்த்தான். போகலாம் என்று தோன்றியது. எட்டு மணிக்கு பஸ். ஏழு மணிக்கு ஜங்ஷன் போய் சாப்பிட்டு விட்டுப் போகச் சரியாக இருக்கும். எழுந்து ஆணியில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த கைக்கண்ணாடியில் முகத்தைப் பார்த்தான். சீப்பினால் தலைவாரினான். திரும்பி உலக்ம்மை சித்தியைப் பார்த்தான். அவள் இன்னமும் சிரிக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தாள்.
“ சித்தப்பா போய்ட்டு வாரேன்..எட்டு மணிக்குப் பஸ்ஸு..” என்றான். அவர் டி.வி.யிலிருந்து முகத்தைத் திருப்பி மறுபடியும் தலையாட்டினார். அவன் திரும்புவதற்குள் அவர் டி.வியைப் பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டார். அவனுடைய மனசே சரியில்லை. குழப்பமாக இருந்தது.
அவன் காம்பவுண்டை விட்டு வெளியே வந்து சரக்கொன்றை மரம் நின்ற இடத்தில் சில நொடிகள் நின்றான். அவனுடைய தலைக்கு மேலே சரம் சரமாய் பூக்கள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. மரம் ஒரு குடை மாதிரி நிழலாய் விரிந்திருந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவன் மீது கொத்தாய் பூக்கள் உதிர்ந்தன. உலகம்மை சித்தியின் ஞாபகம் மின்னலென வந்து போனது.
பஸ் புறப்பட்டது. சன்னல் வழியே வீசிய காற்றில் அவன் தலையில் இருந்து எதுவோ அவன் மடியில் விழுந்தது. அவன் கையில் எடுத்தான். சரக்கொன்றைப்பூவின் மஞ்சள் இதழ் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தது.

நன்றி - பேசும் புதிய சக்தி

மீசை


 மீசை

உதயசங்கர்

முதன் முதலாக கிட்டு அதைச் சொன்னபோது கோபால் நம்பவில்லை. அடங்காத கோபத்துடன்  கிட்டுவோடு சண்டைக்குப் போனான். அவனுடன் இனி பேசவே கூடாது என்று முடிவெடுத்தான். பிறகென்ன?
 “ டேய் உங்கம்மாவுக்கு மீசை இருக்குடா.. “
என்று சொன்னால் யாருக்குத்தான் கோபம் வராது. அதுவும் மார்கழி மாதம் திருவாதிரையன்று விடியற்காலை மூன்று மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்து எழுப்பி வெந்நீர் போட்டுக் குளித்து விட்டு பெரிய கோவிலில் செண்பகவல்லியம்மனைக் கும்பிட உள்ளே நுழையும்போது, வெளியே பெரிய மீசையுடன் இருந்த துவாரபாலகர்களைப் பார்த்த கிட்டு அதைச் சொன்னான். இதைச் சொல்வதற்காகத்தான் கிட்டு வீட்டுக்கு வந்து அவனை எழுப்பிக் கூட்டிக் கொண்டு வந்தானோ. இவ்வளவு நாளாய் ராமலிங்கம் தான் வீட்டுக்கு வருவான். ஆனால் இன்றைக்கு ஆச்சரியமாய் கிட்டு வந்து கூப்பிட்டபோது கோபாலுக்கு மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது. பள்ளிக்கூடத்தில் கிட்டு தான் எப்பவும் பர்ஸ்ட் வருவான். கோபால் என்ன குட்டிக்கரணம் போட்டாலும் மூன்றாவது இடத்துக்கு மேலே உன்னி ஏற முடியவில்லை. அதனால் கிட்டுவின் நெருக்கம் அவனுக்குக் கணக்கில் இருக்கும் சில தயக்கங்களைப் போக்க உதவும் என்று நினைத்தான். அதற்காக ராமலிங்கத்தின் நட்பைக்கூட தியாகம் செய்யத்தயாராக இருந்தான். அவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்த அந்த அதிகாலைப் பொழுதில் தான் கிட்டு அப்படிச் சொல்லிவிட்டான். அதைக் கேட்டவுடன்
“ அதெல்லாம் கிடையாதுடா…”
“ உண்மைக்குமே.. என்னோட அம்மா தான் சொன்னா. செல்வியக்காவுக்கு மீசை இருக்கு.”
இதைக்கேட்ட கோபால் கோபத்துடன்,
“ இருந்தா என்ன? “ என்றான்.
“ பொம்பிளைக்கு மீசை இருக்கக்கூடாதுடா..மண்டு..” என்று சொல்லிச்சிரித்தான் கிட்டு. அதைக்கேட்ட கோபால் கிட்டுவை விட்டு விட்டு வேகமாக நடந்தான். பெரிய படிப்ஸ்னு தலைக்கனம். வாய்க்கு வந்ததைச் சொல்றான். அடுத்த பரீட்சையில பாரு நான் ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க் வாங்குறேனா இல்லையான்னு என்று மனசுக்குள் கருவிக்கொண்டே வீட்டுக்குப் போய்விட்டான்.
. வீட்டுக்குப் போனதும் எழுந்து புறவாசலில் பல் தேய்த்துக்கொண்டிருந்த அம்மாவின் முகத்துக்கு நேரே போய் உதடுகளுக்கு மேல் உற்றுப்பார்த்தான். மஞ்சளாய் மெல்லிய பூனை ரோமங்கள் தெரிந்தன. உற்றுப்பார்த்தால் மட்டும் தான் அதுவும் தெரியும். அம்மா அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். அவன் சிரிக்காமல் உள்ளே போய்விட்டான். போகும்போது வாய்க்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டே போனான்.
“ என்ன ஆச்சி இந்தப் பயலுக்கு… “ என்று அவன் போவதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த அம்மா வாயைக் கொப்பளித்தாள். காலையில் அவளைப் பார்த்ததும் அப்படியே அடிவயிற்றில் முகம் பதிய கட்டிப்பிடிப்பான். அப்படியே தலையைத் தூக்கி,
“ அம்மா பூவாசனை அடிக்கும்மா உங்கிட்ட..” என்று முகத்தை உயர்த்திச் சிரிப்பான். அம்மா கோபாலின் தலையைக் கோதி அவன் தலையிலோ, நெற்றியிலோ, கன்னத்திலோ, முத்துவாள். கூச்சத்தில் கெக்க்க்க்கே என்று சிரிப்பான் கோபால். கோபாலுக்கு அவனுடைய  அம்மாவைப் பற்றி அவ்வளவு பெருமை. மஞ்சள் நிறத்தில் பச்சை நரம்புகள் வெளியே தெரிய ஒளிவீசிக் கொண்டிருப்பாள். அவளுடைய எல்லாநடவடிக்கைகளிலும் ஒரு அழகும் கம்பீரமும் இருக்கும். அவள் நடக்கும்போது மற்ற பெண்களைப்போல கைகளை ஆட்டிக் கொண்டோ, இடுப்பை வளைத்துக் கொண்டோ, முதுகைக் கூனிக்கொண்டோ, கால்களை ஒடுக்கிக்கொண்டோ, நடக்க மாட்டாள். நிமிர்ந்து நேராகக் கால்களை முன்னால் நீட்டி நடப்பாள். பள்ளிக்கூடத்தில் என்.சி.சி. மாணவர்கள் நடப்பார்களே அந்த மாதிரி. என்ன அவர்களை மாதிரி கைகளை வீசி நடக்க மாட்டாள் அவ்வளவு தான். தெருவில் அவளைப்பார்த்தவுடனே நின்று பேசாமல் போகிறவர்கள் குறைவு.
“ என்ன செல்வி எங்கே தூரமா? “ என்று கேட்காதவர்கள் கிடையாது. அவளிடம் ஒரு வார்த்தை பேசிவிட்டால் போதும் என்பது போல எல்லோரும் நடந்து கொள்வார்கள். திரும்பி ஒரு தடவையாவது பார்க்காமல் போகிறவர்கள் யாருமே கிடையாது. அதனால் அம்மா அலுவலகத்துக்கு ஒரு அரைமணிநேரமாவது முன்னால் கிளம்பிவிடுவாள். தெருவில் உள்ள அத்தனை பேருக்கும் ஆதார், வாக்காளர் அடையாள அட்டை, விண்ணப்பங்கள், என்று எழுதிக்கொடுப்பது அம்மா தான். அம்மாவுடன் வெளியே போவது என்றால் கோபாலுக்கு அவ்வளவு ஆனந்தம்! அம்மாவின் ஆகிருதி பிரம்மாண்டமாய் இருந்தது என்றால் அதில் நிழலாக நடமாடிக்கொண்டிருந்தார் அப்பா. அப்பாவும் மீசை வைத்ததில்லை. இப்படி அநியாயமாக கிட்டுப்பயல் அம்மாவைப்பற்றிச் சொல்லியிருக்கானே. அன்று முழுவதும் பல்வேறு சமயங்களில், பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில், அம்மாவின் முகத்தை உற்று உற்றுப் பார்த்தான் கோபால்.
மறுநாள் பள்ளிக்கூடம் போனதும் கிட்டுவிடம் சண்டை போட்டான். இரண்டுபேரும் வகுப்பறையில் கட்டிப்புரண்டு சண்டையிட்டனர். தேவகி டீச்சர் வந்து இரண்டு பேருக்கும் அடிஸ்கேலால் இரண்டு அடி போட்டு உட்காரவைத்தாள்.
“ எதுக்குடா சண்டை போட்டீங்க? “
“ இல்ல டீச்சர் எங்கம்மாவுக்கு மீசை இருக்குன்னு இவன் சொல்றான்.. டீச்சர்..”
“ இல்ல டீச்சர் எங்கம்மா தான் சொன்னாங்க.. கோபாலோட அம்மாவுக்கு மீசை இருக்கு…”
டீச்சருக்குச் சிரிப்பு வந்தது. அவளுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. சிரித்துக்கொண்டே,
“ உட்காருங்கலே.. ரொம்ப முக்கியமான ஆராய்ச்சி பண்ண வந்துட்டாங்க..”
 டீச்சரின் முகத்திலும் மீசை அரும்பியிருந்ததை கோபால் பார்த்தான். அந்தச் சண்டையுடன் கிட்டுவுடன் பேசுவதை நிறுத்தி விட்டான். ஆனால் எந்தப் பெண்ணைப்பார்த்தாலும் அவளுடைய முகத்தில் மீசை இருக்கிறதா என்று பார்க்கத்தொடங்கினான். ஒருநாள் அரைக்கீரையைக் குப்பை பார்த்துக்கொடுக்க குச்சுவீட்டு கூனிப்பாட்டியிடம் கொடுப்பதற்காகப் போனான். அவளுக்கு வெள்ளை நிறத்தில் மீசை முடிகளும் நாடியில் சில முடிகளும் முளைத்திருந்தன.  இவர்கள் வீட்டுக்குப்பின்னால் இருந்த சுனந்தாக்கா அடிக்கடி அம்மாவிடம் வந்து ஏதாவது சமையல் டிப்ஸ் கேட்டுக் கொண்டேயிருப்பாள். அவளுடைய உதட்டுக்கு மேலே அங்கங்கே பூனை முடி முளைத்திருந்தது. அவள் விரல்களால் அதைப் பிடுங்கிக் கொண்டேயிருந்தாள். கோபால் செல்வியத்தை வீட்டுக்கு பலகாரம் கொண்டுபோய் கொடுக்கப்போகும்போது அத்தை அப்பாவை மாதிரி ஷேவிங் செய்து கொண்டிருந்தாள். கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த நந்தினியக்கா ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை உடம்பு முழுவதும் ஒரு கிரீமைப் பூசிக் கொண்டிருந்தாள். அதைப் பார்க்க வித்தியாசமாக இருந்தது.
“ எதுக்குக்கா இது ? “ என்று கேட்டான் கோபால்.
“ உடம்பு முழுசும் ஒரு முடி இல்லாம வழுவழுன்னாயிரும்…”
“ யெக்கா.. எனக்கும் கொஞ்சம்.. “
“ போடா லூசு.. இதை ஆம்பிளைங்க தேய்க்கக்கூடாது…”
“ ஏங்க்கா? “
“ உனக்கென்னடா.. நீ பெரிய மீசையே வைக்கலாம்.. உன்னிஷ்டப்படி நடந்துக்கலாம்.. நீ சொல்றத எல்லோரும் கேப்பாங்க.. உனக்கென்ன ராஜா? “
என்று கேலி செய்கிற மாதிரி சிரித்தாள். கோபாலுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. ஆனாலும் சிரித்து வைத்தான்.
அம்மா எப்போதும் சனிக்கிழமை ராத்திரி மனசே இலகுவானது மாதிரி இருப்பாள். மறுநாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் வரும் சுகமான உணர்வு. அன்று தெருவிலும் விளையாட பையன்கள் இல்லை. வாசலில் கால்களை நீட்டி உட்கார்ந்திருந்தாள் அம்மா. கோபால் அம்மாவின் மடியில் தலை வைத்துப்படுத்திருந்தான். அம்மா அவன் தலைமுடியில் கைவிட்டு அளைந்து கொண்டிருந்தாள். வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் கொய்யென்று மொய்த்துக்கிடந்தன. கோபால் அம்மாவின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தக்குறைந்த ஒளியில் அம்மாவின் மஞ்சள்முகம் தன் உணர்ச்சிகளைக் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவளுடைய உதடுகள் துடிப்பதைப் போல நடுங்கின. அவள் ஒரு பாடலை முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
பாயுமொளி நீ எனக்கு பார்க்கும் விழி நானுனக்கு
அந்தப்பாடலை அவன் இதுவரை கேட்டதில்லை. அந்தப்பாடலை அவள் தன் தொண்டையிலிருந்து பாடவில்லை. அவள் இதயத்திலிருந்து பாடிக்கொண்டிருப்பதைப் போல குரல் அவ்வளவு இழைந்து வந்தது. கோபால் அமைதியாக இருந்தான். அவள் அவனுடைய நெஞ்சில் கை வைத்திருந்தாள். அவளுடைய விரல்கள் குரலின் அதிர்வுக்கேற்ப துடித்தன. அந்த விரல்களில் அந்தக்குரலின் உயிர்த்துடிப்பை உணர்ந்தான். அம்மா அவனை குனிந்து பார்க்கவில்லை என்றாலும் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருப்பது போன்ற உணர்வு அவனுக்குத் தோன்றியது. அம்மாவின் உடலிலிருந்து  தாழம்பூவின் வாசனை வந்து கொண்டிருந்தது. அந்த வாசனைதான் அந்தப்பாடலாகக் கிளம்பியதோ அல்லது அந்தப்பாடல் தான் அந்த வாசனையைக் கிளப்பியதோ என்று சொல்லமுடியவில்லை. பாடல் நின்றதும் அம்மாவின் முகம் குனிந்தது. அந்தக் கண்கள் பளபளத்தன. கோபால் கண்களை மூடாமல் அம்மாவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். வலது கையினால் அம்மாவின் முகத்தைத் தடவினான். அவள் அவனுடைய கையைப் பிடித்துக் கொண்டு,
“ என்னடா ராஜா..”
அம்மாவின் குரலில் அத்தனை அன்பு தேனைப்போலச் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவனுக்கு அதைத் தாங்கமுடியவில்லை. உச்சந்தலையிலிருந்து உள்ளங்கால்வரை புளகாங்கிதம் அடைந்தான். தன்னையறியாமலே தலையை அசைத்தான். ஆனந்தமான அந்தத் தருணத்தை அவனால் தாங்கமுடியவில்லை. கண்கள் செருகியது. அப்படியே உறங்கிப்போனான். அம்மா அவனுடைய நெஞ்சில் லேசாகத் தட்டிக்கொடுத்தபடி வானத்தைப் பார்த்தாள். மீசை நட்சத்திரங்கள் தெரிந்தன. தமிழ்ச்செல்வியின் உதடுகள் புன்னகை பூத்தன.
தமிழ்ச்செல்வியின் அப்பா பெரிய மீசை வைத்திருந்தார். அவருடைய பெரிய உதடுகளையும் மூக்குக்குக் கீழே இடைவெளியின்றியும் அடர்ந்து வளர்ந்திருக்கும். அவளுக்கு அந்த மீசையை மட்டுமல்ல அப்பாவையும் ரொம்பப்பிடிக்கும். அப்பா மீசையை ஒதுக்குவதில்லை. அப்படியே அதுபாட்டுக்கு வளர்ந்து கொண்டிருக்கும். அந்த மீசை அப்பாவுக்கு ஒரு முரட்டுத்தோற்றத்தைக் கொடுத்தது. எல்லோரும் அவரிடம் பேசப்பயந்தார்கள். அவர் சிரித்தால்கூட வெளியில் தெரியாது. அம்மா தேவையே இல்லாமல் அப்பாவைப் பார்த்துப் பயந்து கொண்டிருந்தாள். அதற்கு அப்பாவின் வித்தியாசமான நடவடிக்கைகளும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். அவர்களுடைய திருமணத்தில் வரதட்சணை என்ற பேச்சே எடுக்கக்கூடாது என்று வீட்டில் கறாராகச் சொல்லியது மட்டுமல்லாமல் மாமனாருக்கும் கடிதமாக எழுதிப்போட்டு விட்டார். கலியாணம் பதிவுத்திருமணமாக நடத்த வேண்டும். தாலிகூடாது. பட்டுப்புடவை வேண்டாம். எந்த வைதீகச்சடங்கு முறைகளும் நடத்தக்கூடாது திருமணச்செலவுகளை இரண்டு வீட்டாரும் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். மிகக்குறைந்த உறவினர்களை, நண்பர்களை மட்டுமே அழைக்க வேண்டும். மொய், அன்பளிப்பு, வாங்கக்கூடாது. என்று ஏராளமான கட்டுப்பாடுகளைச் சொன்னதும் அப்படியே பயந்து போனார்கள். சரியான ஒரு அரைலூசைத் தன் தலையில்  கட்டுவதாகச் சொல்லி என்று அம்மாவிடம் அழுதாள்.
அப்பாவின் எண்ணப்படி சில நடந்தன. பல விஷயங்கள் நடக்கவில்லை என்பது வேறு விஷயம். ஆனால் அப்பா ஒரு மறை கழன்றவர் என்ற எண்ணம் அம்மாவிடமிருந்து கடைசி வரை மறையவே இல்லை. திருமணம் முடிந்த மறுவாரம் அலுவலகம் விட்டு வரும்போது அம்மாவுக்கென்று ஒரு பேண்ட் சட்டை வாங்கி வந்து போடச்சொன்னார். இனிமேல் சேலை கட்டக்கூடாது. தலைமுடியை வெட்டச்சொன்னார். அவ்வளவு தான் உடனே மூலையில் உட்கார்ந்து அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள். அப்பா அப்புறம் அதைப்பற்றிப் பேசவில்லை. ஆனால் ஒருவாரத்தில் இரண்டுபேரின் வீட்டிலிருந்தும் பெரியவர்கள் பஞ்சாயத்து பண்ண வந்து விட்டார்கள். கடைசியில் அம்மாவின் விருப்பமில்லாமல் அப்பா அதிரடியாக எதுவும் செய்யக்கூடாது என்று முடிவானது. அதன்பிறகு அப்பா இந்த மாதிரியான புதுமைகளை அம்மாவிடம் செய்யத்துணியவில்லை. ஆனால் அம்மாவுக்கு மிகுந்த மரியாதை கொடுத்தார். அம்மாவிடம் கேட்காமல் எந்தக் காரியத்தையும் செய்வதில்லை. அம்மாவும் அப்பாவுக்குப் பழகிக் கொண்டாள். கோபத்தின் நிழலைக்கூட அப்பாவிடம் அவள் பார்க்கவில்லை. அக்கம்பக்கத்து வீடுகளிலெல்லாம் எப்போதும் சண்டைக்காடாகக் கிடக்கும்போது அவளுடைய வீடு அமைதியாக இருக்கும். அப்பா புத்தகம் வாசித்துக் கொண்டிருப்பார். தெருக்குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள். சில சமயம் அப்பாவும் சேர்ந்து விளையாடுவார். வேறு எந்த சத்தமும் இருக்காது.
ஒரு தடவை பக்கத்து வீட்டுக் கோகிலாக்காவை அவளுடைய கணவன் செல்வம் தண்ணியடித்து விட்டு வந்து அவள் அவனைக் கேட்காமல் சமையல் செய்ய நல்லெண்ணெய்  நூறு வாங்கிவிட்டாள் என்று விறகுக்கட்டையால் அடி அடியென்று அடித்துக் கொண்டிருந்தான். தெருவே நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அப்போது தான் அலுவலகம் விட்டு வந்திருந்த அப்பா விறு விறுவென்று செல்வத்தைப் பிடித்து ஒரு தள்ளு தள்ளினார். அவன் கையிலிருந்த விறகுக்கட்டையைப் பிடுங்கி எறிந்தார். கோபமாய் அப்பாவைப் பார்த்து,
“ எங்குடும்ப விஷயத்தில தலையிட நீ யாரு? “ என்று கேட்டு முடிப்பதற்குள் செல்வத்தின் கன்னத்தில் பளாரென்று ஒரு அறை விட்டார். செல்வம் அப்படியே ஒடுங்கி நின்று விட்டான். அப்பாவின் கோபத்தை அப்போது தான் அம்மா பார்த்தாள். இரண்டு நாட்கள் செல்வம் முறைத்துக் கொண்டு திரிந்தார். அப்புறம் அப்பாவே அவரை அழைத்துச் சமாதனாப்படுத்தி விட்டார். பலநேரங்களில் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் அப்பாவிடம் ஆலோசனை கேட்பார்கள். எந்தப்பிரச்னையாக இருந்தாலும் அப்பா வந்து விட்டால் தெருக்காரர்கள் அவரைக் கலக்காமல் முடிவெடுப்பதில்லை. அம்மாவுக்கு அப்பாவின் ஆளுமை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தெரியத் தெரிய அவளுக்கு பெருமையாக இருந்தது.
அம்மாவிடம் மட்டுமல்ல தெருவில் அந்தச் சிறிய ஊரில் அவர் வேலை பார்த்த பஞ்சாயத்து அலுவலகத்தில் அப்பா எப்போதும் எல்லோராலும் விரும்பப்படுகிறவராக இருந்தார். அப்பாவின் ஆலோசனை எல்லோருக்கும் தேவையிருந்தது. அப்பா எந்த ஒரு விஷயத்தையும் தீர்க்கமாக யோசித்து தர்க்க நியாயங்களோடு முன்வைப்பார். மூடநம்பிக்கைகளுக்கு எதிராக அவர் சொல்வதை மறுக்க முடியாமல்,
“ எல்லாம் அந்த ஈரோட்டு தாடிக்காரக்கிழவன் கெடுத்த கெடுதலை…”
என்று அவருக்குப் பின்னால் பேசுவார்கள்.
தமிழ்ச்செல்வி பிறந்தபிறகு அப்பா தினம் ஒருமணிநேரமாவது அவளிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவளுக்குப் புரிகிறதோ இல்லையோ அவர் பேசிக்கொண்டிருந்தார். இந்த உலகத்தைப் பற்றி, பெண்களைப் பற்றி, கடவுள்களைப் பற்றி, சாதி, மதங்களைப் பற்றி, பேசுவார். அப்பா எதைப் பற்றித்தான் பேசவில்லை. உணர்ச்சி பொங்கும் அந்த முகமும், பேசும்போது துடிக்கும் அந்த மீசையும் அப்படியே கல்வெட்டாய் மனசில் பதிந்து விட்டது. எப்போதும் அப்பாவின் மடியில் உட்கார்ந்து அந்த மீசையைத் தடவி விட்டுக்கொண்டேயிருப்பாள் தமிழ்ச்செல்வி. அந்த மீசைக்குள்ளிருந்து தான் தைரியம் தமிழ்ச்செல்வியின் மனதில் உருக்காய் படிந்தது. அப்பாவிடமிருந்து ஏராளமாய் கற்றுக் கொண்டாள். கம்பிமுடி மாதிரி வார்வாராய் நீண்டிருக்கும் அந்த மீசை ஒரு நாள் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்திரிக்கவில்லை. ஒரு வாரத்துக்கு தமிழ்ச்செல்வி பித்துப்பிடித்தவள் போல இருந்தாள்.
பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும்போது ஆசிரியர் ஒருவர் பல்லையிளித்துக்கொண்டே அவளைத் தொடக்கூடாத இடத்தில் தொட்டு விட்டார். அவள் அந்த ஆசிரியரைக் கன்னத்தில் அடித்து விட்டாள். தலைமையாசிரியரிலிருந்து அனைத்து வாத்தியார்களும் அவளை மிரட்டி உருட்டினார்கள். அடுத்த வகுப்பு போகமுடியாது என்று பயமுறுத்தினார்கள். அவள் பயப்படாமல் மேலதிகாரிக்கும், கல்வித்துறைக்கும், புகார் அனுப்பினாள். அந்த ஆசிரியர் அங்கிருந்து மாற்றலாகிப் போகும்வரை விடவில்லை.
பள்ளி இறுதிவகுப்பு முடிந்ததும் கல்லூரிப்படிப்புக்காக வெளியூர் போகக்கூடாது என்று அம்மா அழுது ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணிணாள். படிப்பை இத்துடன் நிறுத்திவிட்டு வீட்டில் இருக்கட்டும். இரண்டு மூன்று வருடங்களில் திருமணம் முடித்து விடலாம் என்றாள். தமிழ்ச்செல்வி கேட்கவில்லை. தமிழ்ச்செல்வி அம்மாவிடம்
“ அம்மா நீயா அனுப்பினா உன் சம்மதத்தோட போறேன்.. இல்லைன்னா உன் சம்மதமில்லாமப் போறேன்.. ஆனா போறது உறுதி..”
“ அப்படியே அப்பனை உரிச்சி வைச்சிப் பொறந்திருக்கு..” என்று ஒரு நாள் முழுவதும் பொருமிக்கொண்டே இருந்தாள் அம்மா. கல்லூரியில் பேரவைத்தேர்தலில் முதல் பெண்ணாக நின்று வெற்றி பெற்றாள். அந்த நாள் ஆகோஷம் இன்னும் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டேயிருக்கிறது.
படித்து முடித்ததும் வேலைக்குப் போனாள். உடன் வேலை பார்த்த கணேசனைக் காதலித்தாள். சாதி, மதம், பற்றியெல்லாம் கவலைப்படவில்லை. கலியாண ஏற்பாடுகளில் அவளே முன்னின்று சபையில் பேசினாள். அப்பாவைப்போலவே கலியாணத்தின் போது பல கட்டுப்பாடுகளைச் சொன்னாள். தாலி கிடையாது. எளிமையான கலியாணம். வரதட்சணை, நகை, சீர், சீதனம், எதுவும் கிடையாது. கலியாணச்செலவு இருவருக்கும் சமப்பங்கு. அவள் அழகாக இருந்ததும் நல்ல வேலையில் இருந்ததும் பல விஷயங்களில் அவள் விதித்த கட்டுப்பாடுகளை ஏற்றுக் கொள்ளச்செய்தது. அவளுடைய கணவன் கணேசன் அவளைப் புரிந்து கொண்டான்.
எதிரே இருந்த வேம்பு பூக்களைக் கொட்டியது. வேப்பம்பூக்களின் மணம் காற்றில் மிதந்து வந்தது. அவள் அந்த மணத்தை நுகர்ந்தாள். அப்பாவின் மணம் அவள் நினைவில் பொங்கியது. ஒரு நாள் மாலை அப்பாவின் மடியில் உட்கார்ந்து அவருடைய மீசையைத் தடவிக் கொண்டே தமிழ்ச்செல்வி கேட்டாள்,
“ எனக்கு மீசை வளருமாப்பா.. வளந்தபிறகு உன்னை மாதிரி பெரிய மீசை வைப்பேன்..”
அதைக்கேட்ட அப்பா அவள் முகவாயில் தடவிக் கொடுத்தபடி, சிரித்தார்.
“ மீசைங்கிறது வெறும் மயிர்ல இல்லைடா..”
அப்போது தமிழ்ச்செல்விக்கு அது புரியவில்லை. வெளியே குளிரத்தொடங்கியது. கோபாலின் உடலில் சிறு நடுக்கம் ஏற்பட்டது. அம்மா கோபாலைத் தூக்கிக்கொண்டு உள்ளே போனாள்.
மறுநாள் காலை எழுந்தவுடன் கோபால் அம்மாவிடம் வந்து,
“ ஏம்மா பொம்பிளங்களுக்கு பெரிசா மீசை வளர மாட்டேங்கு..”
“ எதுக்குடா கேக்கிறே? ..”
“ இல்லைம்மா.. மீசை வைச்சா தான் எல்லோரும் பயப்படுவாங்கன்னு கிட்டுப்பயல் சொல்றான்..”
அம்மா சிரித்தாள்.
” நானும் பெரிசா மீசை வைச்சிருக்கேன்..” என்று விரல்களால் உதட்டுக்கு மேலே தடவிக் கொடுத்தாள்..”
கோபால் அம்மாவின் உதட்டுக்கு மேலே தடவினான்.
“ ஐயே ஒண்ணும் தெரியலை..”
“ கண்ணுக்குத் தெரியாதுடா செல்லம்! “
“ ஏன் தெரியாது? “
“ ஏன்னா மீசைங்கிறது வெறும் மயிர்ல இல்லைடா..”
என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தாள் அம்மா. இப்போது கோபாலுக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் அதை நாளை கிட்டுவைப் பார்க்கும்போது சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

நன்றி - செம்மலர்



Tuesday, 19 November 2019

ஒரு புதிய சகாப்தத்தின் தொடக்கம்

ஒரு புதிய சகாப்தத்தின் தொடக்கம்


தமிழில் குழந்தை ப்படைப்பாளிகள் உருவாகவில்லையே என்ற கவலை நெடுநாளாக இருந்தது. மலையாளத்தில் புகழ்பெற்ற அபிமன்யுவின் கதைகளை மொழிபெயர்த்த போது குழந்தைகளின் மாய யதார்த்த உலகத்தில் பெரியவர்களின் வறண்ட யதார்த்தப்பார்வைகளுக்கும், இலக்கணம் வழுவாத கதைகளுக்கும் அறிவுரைகளுக்குமே கொஞ்சமும் இடமில்லை என்று தோன்றியது.
அபிமன்யு வின் கதைகளில் கலையின் வித்துகள் முளைவிடத் தொடங்கியிருந்தன.
குழந்தைகளிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது நிறைய இருக்கிறது என்று தோன்றியது.
நீண்ட காலத்துக்குப் பின்பு
பஞ்சு மிட்டாய் 9 ஆவது இதழில் வெளிவந்திருக்கிற நான்கு குழந்தைப்படைப்பாளிகளின் கதைகளைப் படித்தவுடன்
அபிமன்யுவைப் படிக்கும்போது ஏற்பட்ட பரவச உணர்வு ஏற்பட்டது.
குழந்தைகளின் கட்டற்ற கற்பனைத்திறன் எப்படி யெல்லாம் ஒரு புனைவை உருவாக்குகிறது என்று வாசிக்கும்போது பிரமிப்பாக இருக்கிறது.
தமிழிலும் அசலான குழந்தைப்படைப்பாளிகள் உருவாகி விட்டார்கள் என்று பெருமிதம் தோன்றியது.
1. ஆலமரமும் குயிலும்- ரியா
சூரியன் மரங்களிடம் அவர்களுடைய ஆசைகளைக் கேட்பதற்கு  குயிலை தூது அனுப்புகிறது. இந்தக்கதை முடிய வில்லை. ஆனால் கதையின் முடிவில் பல ஆயிரம் கதைகளை எழுதுவதற்கான கலையின் முடிவின்மை தரிசனம் தருகிறது.
2. தூரத்துல பெரிய காட்டுல - இசை
காட்டில் பசி வந்தால் நரி என்ன செய்யும்?
குட்டி நத்தை, குட்டி ஆமை, குட்டி யானை, இவர்கள் உணவு இருக்குமிடத்தைச் சொல்கிறார்கள். குட்டிவீட்டில் இருக்கும் உணவைச் சாப்பிடுகிறது நரி. கவனியுங்கள்! இந்தக் கதையில் எல்லாமே குட்டியாக இருக்கிறது. நரியின் பயணம் பெரிய காட்டில் நடக்கிறது. நரியை யாரும் வஞ்சிக்கவில்லை. நரியும் யாரையும் வஞ்சிக்கவில்லை. நரியை தந்திரமான மிருகம் என்று யாரும் ஒதுக்கவில்லை. நரியும் தந்திரங்களென்று எதையும் செய்வதில்லை.
 நரிக்குப் பசிக்கிறது. எல்லோரும் வழி சொல்கிறார்கள். குழந்தைமையின் களங்கமற்ற பரிசுத்தமான மனமே இந்தக்கதையில் துலங்குகிறது.
பசியினால் வாடும் நரி என் அன்புக்குரியதாகி விட்டது. இதைவிட கலை வேறு என்ன செய்ய வேண்டும்?

3.நாயின் மகிழ்ச்சி- ஸ்ரீநிதி
நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் யதார்த்த உலகத்தை கண்ணாடி என்ற படிமமாக்கி நாய் என்ற கதாபாத்திரத்தின் வழியே சமூகத்தின் குணாதிசயத்தைச் சொல்லியிருக்கும் விதம் ஆச்சரியமூட்டுகிறது. ஏழு வயது குழந்தையின் மனதில் எப்படி இப்படி படிமங்கள் தோன்றுகின்றன?
கண்ணாடி வெறும் கண்ணாடி மட்டுமல்ல. நாய் வெறும் நாயல்ல. வாசிக்க வாசிக்க எத்தனையோ படிமங்கள் உங்களை அழைத்துக் கொண்டிருக்கும். என்ன ஆச்சரியம்?

4. யாரு தைச்ச சட்டை- ரமணி
குழந்தைகளின் உலகத்தில் பறவைகளின் நாட்டில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி தான் கதை.
இந்தக் கதையின் அதிசயமே பறவைகளின் பெயர்களை எழுதியுள்ள விதம், எந்தப் பறவை தையல் தைக்கும் என்ற ஞானம், கதையின் முடிவு.
கதை எளிய பறவையான தையல்சிட்டு செய்த உதவிக்கு இன்னும் பரிசுகள் கிடைக்கவில்லை. அதோடு இன்னமும் அது உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. பரிசு கொடுக்க ராஜா மறந்து விட்டார். எந்த ராஜா தான் ஞாபகத்தில் வைத்திருப்பார்? எல்லோரும் மறதிக்காரர்கள் தானே. அவரிடம் யார் ஞாபகப்படுத்துவார்கள்?
கதை நிகழ்காலத்தில் நடக்கிறது. கதை இன்னும் முடியவில்லை. வாசிக்கிறவர்களுக்கு ஏராளமான  திறப்புகளைத் தரக்கூடிய கதை.
சமூகப்பார்வையில், சொந்தப்பார்வையில் என்று வாசிப்பு முறைகளை மாற்றினால் வேறு வேறு அர்த்தங்களைத் தரும் கதை.

என் மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்!

எங்கே இருந்தார்கள் இந்தக்குழந்தைகள்?
எப்படி எழுதினார்கள்?
மேலே சொன்ன கருத்துகளையெல்லாம் குழந்தைகள் யோசித்து எழுதினார்களா என்று கேட்டால் இல்லை என்பார்கள்.
கலையின் மகத்துவமே அதன் முடிவின்மை தான். அந்த முடிவின்மையின் ஒரு துளி இந்தப் படைப்பாளிகளிடம் இருக்கிறது.
குழந்தைகள் பிரபஞ்சத்தின் மழைத்துளிகள். அதன் பரிசுத்தம் அவர்களுடைய மனதில் என்றென்றும் இருக்கிறது. நாம் தொலைத்த குழந்தைமையின் கல்லறையிலிருந்து முகிழ்த்த பூக்கள். பூக்களுக்கு மணம் வீச
மட்டும்தான் தெரியும்.
ஒரு தீவிர அர்ப்பணிப்புணர்வோடு பஞ்சு மிட்டாய் இதழை கொண்டுவரும் ஆசிரியர் குழுவுக்கு வாழ்த்துகள்!
ஒரு புதிய சகாப்தத்தின் தொடக்கம்!

Friday, 8 November 2019

துண்டிக்கப்பட்ட தலையில் சூடிய ரோஜா மலர்


துண்டிக்கப்பட்ட தலையில் சூடிய ரோஜா மலர்

உதயசங்கர்

இரண்டு தண்டவாளங்களுக்கு நடுவில் அந்தத் தலை விரிந்த கூந்தல் சுற்றிலும் விசிறிக்கிடக்க வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்தபடி கிடந்தது. வெள்ளை வெயிலில் மேகங்கள் தங்களை அழகு பார்த்துக்கொண்டு போய்க் கொண்டிருந்தன. அந்த மேகங்களை வேடிக்கை பார்க்கிற மாதிரி பாதிக்கண்கள் திறந்திருக்க உதடுகளில் ஒரு வேதனை என்றோ புன்னகை என்றோ சொல்லமுடியாத ஒரு பாவத்துடன் கிடந்த அந்தத்தலையைத் தண்டவாளப்பராமரிப்பு பணி செய்து கொண்டிருந்த சண்முகம் தான் முதலில் பார்த்தான். முகத்தில் ரத்தத்துளிகளின் சிவப்பு சிறுகுழந்தை சாந்துப்பொட்டை முகத்தில் கன்னாபின்னாவென்று இழுவிக் கொண்டதைபோலிருந்தது. சண்முகம் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். முண்டத்தைக் காணவில்லை. ஒருவேளை உடல் ஓடும் ரயிலில் சிக்கி வேறெங்காவது கிடக்கிறதோ என்னவோ. அந்த இடத்தில் ரத்தத்தின் கவிச்சி வாடையே இல்லை. நல்லதொரு சுகந்தம் வீசியது. ஒரு பூவின் வாசனை. முதலில் அது என்ன வாசனை என்று புரியாவிட்டாலும் மிகவிரைவில் ரோஜாவின் மணம் என்று சண்முகம் உணர்ந்து கொண்டான். துண்டிக்கப்பட்ட தலையிலுள்ள கூந்தலின் உச்சியில் ஒரு பெரிய ரோஜாப்பூ ஹேர்பின்னால் கோர்க்கப்பட்டிருந்தது. அதிலிருந்தா இத்தனை மணம் வருகிறது? அவன் ஆச்சரியப்பட்டான். இத்தனை ரயில் அதிர்வுகளிலும் அந்தப்பூ கூந்தலிலிருந்து கீழே விழாமலிருந்தது ஆச்சரியம் தான். சண்முகம் தண்டவாளத்திலிருந்த தலையை கூந்தலைப் பிடித்துத் தூக்கி வெளியே ஒத்தையடிப்பாதையில் வைத்தான். வைக்கும்போது எங்கே அந்தத்தலைக்கு வலித்து விடுமோ என்று மெதுவாக வைத்தான். தலையை மண் தரையில் வைத்ததும் அந்த முகம் லேசாகச் சுளித்தது. முன்பு இருந்த இடமே வசதியாக இருந்ததைப் போல அதிருப்தியில் உதடுகளை நெளித்தது.
“ த்தலக்க.. வீட்ல பிரச்னைன்னா உடனே ரயில்ல விழுந்து நம்ம உசிர எடுக்க வேண்டியது..” என்று வாய் விட்டுத் திட்டினான். கையில் அந்த கூந்தல் மயிர் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதைப்போல கைகளை உதறினான். கீழே கிடந்த பேப்பரில் கைகளைத் துடைத்தான். குறைந்தது மாதம் ஒரு சாவு தண்டவாளத்தில் நிகழ்ந்து விடுகிறது. இப்படி நிறைய உடல்களைப் பார்த்திருக்கிறான் சண்முகம். கைகால்கள் மட்டும் துண்டிக்கப்பட்ட பிணங்கள். உடல் இரண்டாக வெட்டப்பட்ட பிணங்கள். உடல் சிதைந்து சதைத்துண்டுகளாக தண்டவாளம் நெடுக வீசியடிக்கப்பட்ட பிணங்கள். தலை மட்டும் தனியாக வெட்டப்பட்ட பிணங்கள். எந்த வெளிக்க்காயமும் இல்லாமல் ஊமைக்காயத்தினால் இறந்து கிடக்கும் பிணங்கள். பிணங்களைப் பார்த்துக்கொண்டேயிருப்பதாலும் அதை எடுத்து வைக்க, நாய்கள் வாயை வைக்காமல் பாதுகாக்க, பிணங்களின் அருகே இருக்க வேண்டியதிருக்கும். அதனால் சண்முகம் அதிர்ச்சியடையமாட்டான். முதலில் அந்த ரத்தக்காயங்களைப் பார்த்து அருவெறுப்பு அடிவயிற்றிலிருந்து பொங்கி வரும். ஆனால் நேரம் ஆக ஆக பிணம் பழகிவிடும். மீண்டும் மீண்டும் பிணத்தைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருப்பான். பிணத்தின் கடந்த கால வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருப்பான்.
இங்கே தலை மட்டும் கிடக்க உடலைக் காணோம் என்பது ஒரு விவகாரமான விஷயம் தான் என்று சண்முகம் நினைத்தான். அவன் மேலும் கீழுமாய் இரண்டு மூன்று கிலோமீட்டர் தூரம் நடந்து சென்று பார்த்தான். தண்டவாளங்களுக்கு வெளியே இரண்டு பக்கமும் அடர்ந்திருந்த புதர்ச்செடிகளில் பார்த்தான். எதுவும் தெரியவில்லை. ஸ்டேஷன் மாஸ்டருக்கு ரோஜாப்பூ சூடிய தலை கிடந்த இடத்தைக் குறிப்பிட்டு கடிதம் எழுதி உடன் வேலை பார்த்த சோமுவைக் கூப்பிட்டு கொடுத்து விட்டான். தண்டவாளக்கரைக்குக் கீழே இருந்த ஒரு சிறிய வேப்பமரத்தின் நிழலில் போய் நின்றான். போலீஸ் வரும்வரை தலைக்குக் காவல் இருக்கவேண்டும். வேப்பமரம் தலையாட்டி தலையாட்டி நிழலை விட வெயிலைத்தான் அதிகமாக ஒழுக விட்டது.
இப்போது அந்தத்தலை தண்டவாளத்தின் ஓரத்தில் இருந்த ஒத்தையடிப்பாதையில் கிடந்தது. பகல் முழுவதும் வெயிலில் கிடந்ததால் முகம் கருத்துப்போயிருந்தது. அந்த வழியே தண்டவாளத்தைக் கடந்தவர்கள் கடைசி நொடியில் அந்தத் தலையைப் பார்த்து துள்ளிக்குதித்து விலகி ஓடினார்கள். யாரோ ஒருவர் அது ஒரு குப்பை என்று நினைத்து மிதிக்கவே போய்விட்டார். இன்னொருவர் அதைத் தன் வலது காலால் எத்திவிட்டார். லேசாய் அசைந்த தலையில் இருந்த கண்கள் அவரைப் பார்த்தன. ” அய்யோ “ என்று கத்தியபடி தலைதெறிக்க ஓடிவிட்டார். இதற்குள் ரயில்வே போலீஸ் வந்து பார்த்தார்கள். கொலையாக இருக்கலாமோ என்று சந்தேகப்பட்டார்கள். வேறெங்காவது கொலை செய்து கழுத்தையறுத்து இங்கே கொண்டு வந்து போட்டிருக்கலாமோ என்ற கோணத்தில் யோசித்தார்கள். உடலைக் காணவில்லை என்றதும் அவர்களுக்கு மேலும் மேலும் சந்தேகம் வலுத்தது. வேடிக்கை பார்த்தவர்களிடம் சொல்லி அருகில் உள்ள வீடுகளிலிருந்து ஒரு சாக்குப்பையை வாங்கச்சொன்னார்கள். சாக்குப்பையில் கூந்தலைப் பிடித்து தலையைத் தூக்கி வைத்தார்கள். அப்படி வைக்கும்போது கூந்தலின் உச்சியில் ஹேர்பின்னால் கோர்க்கப்பட்டிருந்த அந்த ரோஜாப்பூ பாதையில் கீழே விழுந்து விட்டது. அந்தப் பெண் ஒரு வயதாக இருக்கும் போது அவளுடைய அப்பா வாங்கிக் கொண்டு வந்து சூடிய பூ. ஒரு நாளும் வாடியதுமில்லை. கூந்தலிலிருந்து விழுந்ததுமில்லை.
நள்ளிரவில் நட்சத்திரங்கள் பூமியை நோக்கி இறங்கிவந்தன. அப்போது லேசான காற்றில் அசைந்த ரோஜா நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தது. அப்படியே மேலே பறந்தது. வாடாத அதன் ஏழு இதழ்கள் ஒவ்வொன்றாய் உதிரத்தொடங்கின. அப்படி உதிரும்போது அந்த இதழ்கள் காற்றில் எழுதியெழுதிக் கொண்டே சென்றன. அவை எழுதி முடிப்பதற்காகக் காற்றும் மிக மெதுவாக அசைந்தது.
துண்டிக்கப்பட்ட தலையில் சூடிய ரோஜா மலரின் முதல் இதழ் சொன்ன கதை
இரவு முழுவதும் பிரசவவாதையினால் தாயை வாட்டியெடுத்து அதிகாலை மூன்று முப்பத்தியிரண்டுக்கு பிறந்த ஜெயலட்சுமி பிறக்கும்போதே கொடியை மாலையாகச் சுற்றிப் பிறந்தாள். கொடி சுற்றிப்பிறந்தால் குடும்பத்துக்கு ஆகாது என்ற பழைய நம்பிக்கையையும் தாண்டி அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் மகிழ்ச்சியில் தலைகால் புரியவில்லை. அன்று அதிகாலையிலேயே மருத்துவமனையிலிருந்த அத்தனை பேருக்கும் இனிப்பு வழங்கிக் கொண்டாடினார்கள். இரண்டு ஆண்பிள்ளைகளுக்குப்பின் வேண்டி விரும்பி வந்த மகள் ஜெயலட்சுமி. அவள் பிறந்த ஆண்டு அப்பா நடத்திக்கொண்டிருந்த பைனான்ஸ் தொழில் சூடு பிடித்து ஓட்டமாக ஓடியது. கணக்கு வழக்கில்லாமல் பணம் வந்தது. நிலபுலன்கள், சொத்து, வீடு, வாசல், என்று செல்வம் கரைபுரண்டோடியது. எல்லாம் ஜெயலட்சுமியின் ராசி என்று எல்லோரும் நினைத்தபடியால் அவளைக் கொண்டாடினார்கள். அவளுடைய முதல் பிறந்த நாளைக்கு ஊரோடு அழைத்து சாப்பாடு போட்டார்கள்.  பிறந்த நாளன்று அப்பா ஊட்டியிலிருந்து பூக்களைத் தருவித்திருந்தார். அந்தப் பூக்களில் பெரிய இதழ்களையுடைய ரோஜாவைத் தனியே ஜெயலட்சுமியின் தலையில் சூடி விட்டார். முடியே இல்லாத அந்தத் தலையில் ரோஜா ஒட்டிக்கொண்டு விட்டது. அன்றிலிருந்து ஜெயலட்சுமி அந்த ரோஜாவை தலையிலிருந்து எடுத்ததேயில்லை. ஒருபோதும் வாடாத அந்த ரோஜா தினமும் அவளுடைய தலையில் நறுமணத்துடன் பூத்துக்கொண்டேயிருந்தது. அப்பாவும் அம்மாவும் அண்ணன்களும் அவளைக் கொஞ்சும்போதெல்லாம் அந்த ரோஜாவின் மணம் ஊர் முழுவதும் வீசும். இருபத்திநான்கு மணிநேரமும் அந்த ஊரின் தலைக்குமேல் ரோஜாவின் சுகந்தம் மேகங்களைப் போல மிதந்து கொண்டிருந்தது.
ரோஜா காற்றின் கடைசியசைவில் கீழே இறங்கியது. மிட்டாய் வாங்க துட்டு கேட்டு அம்மாவால் பள்ளிக்கூடத்துக்கு அடித்து விரட்டப்பட்ட குழந்தையின் தலையில் போய் விழுந்தது. அழுது கொண்டேயிருந்த அந்தக்குழந்தை திடீரென தன்னைச் சுற்றி மிட்டாயின் வாசம் வீசுவதை நுகர்ந்தாள். தலையில் கை வைத்து அந்த ரோஜா இதழை எடுத்த அந்தக்குழந்தை வாயில் போட்டு மென்று தின்றாள். மிட்டாயாய் இனித்தது துண்டிக்கப்பட்ட தலையில் சூடியிருந்த ரோஜா மலரின் இதழ்.
மேகங்களுக்கிடையில் குட்டி மேகமாக பறந்து கொண்டிருந்த ரோஜா மலரின் இரண்டாவது இதழ் சொன்ன துர்க்கனவு
ஜெயா பள்ளிக்கூடம் போக வேண்டிய வயது வந்தவுடன் அவளுக்காக அப்பா ஒரு பள்ளிக்கூடம் கட்டினார். பள்ளிக்கூடம் பைனான்ஸை விட வருமானம் தந்தது. ஜெயா சுமாராகப்படித்தாலும் சூப்பராகப் படிப்பதாக எல்லோரும் சொல்வது இயற்கை தானே. ஜெயாவுக்கு அப்போதெல்லாம் ஒரு கனவு தொடர்ந்து வந்து கொண்டேயிருந்தது. அந்தக் கனவுகளில் அவள் மேகங்களூடே பறந்து கொண்டிருப்பாள். எடையற்ற தன் உடலைப் பார்க்க ஆனந்தமாக இருக்கும். மேலேயிருந்து கீழே பார்க்கும்போது தெரியும் மனிதர்கள் மரப்பாச்சிப்பொம்மைகளைப் போலத் தெரிவார்கள். ஒரு பெரிய ரோஜாப்பூ தன் இதழ்களை விரித்து பளீரெனச் சிரிப்பதைப் பார்ப்பாள். எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் பெரியதாகத் தெரியும் அந்தப்பூ கருப்பாக மாறத்துவங்கும்போது அவளுக்கு மூச்சுத் திணற ஆரம்பிக்கும். அவ்வளவு காற்றிலும் அவளுடைய மூச்சுக்குழாயை எதுவோ அடைப்பது போல தோன்றும். ஒரு பாறாங்கல்லைப் போல அவள் வேகமாகக் கீழே விழுவாள்.
சிலசமயம் ஒரு தாமரைக்குளத்தில் நீந்திக்கொண்டிருப்பாள். மீன்கள் பேசும் அந்தக்குளத்தில் அவள் ஒரு மீனைப்போலவே நீந்திக் கொண்டிருப்பாள். ஒரு புலர்காலை வேளையில் குளத்தின் நடுவில் ஒரு ரோஜாப்பூ மிதந்து கொண்டிருந்தது. அவளை நோக்கி அலைகளை வீசி அந்த ரோஜாப்பூ அழைத்தது.  அவள் ரோஜாப்பூவைப் பார்த்து நீந்தினாள். அப்போதும் அப்படித்தான் அவளுடைய தொண்டையில் எதுவோ அடைத்துக் கொள்ள மூச்சுத்திணறும். குரல் எழும்பாது. அவள் தூக்கத்திலிருந்து துள்ளி அப்பாவின் மடியில் விழுவாள். இந்தக் கனவின் சமிக்ஞை எதுவென அவள் தோழிகளிடம் கேட்டாள். வாழ்வில் இன்னும் பெரிய அதிர்ஷ்டம் உனக்கு வரப்போகிறது என்று சொன்னார்கள். அவள் நம்பவில்லை நம்பாமலும் இருக்க முடியவில்லை.
பள்ளியிறுதி வகுப்பு முடிந்து கல்லூரியில் சேர்ந்தபோது அரவிந்த் என்ற அதிர்ஷ்டம் வந்ததாக நினைத்தாள். அந்த மூன்று ஆண்டுகள் அவளுடைய வாழ்க்கையில் முந்நூறு ஆண்டுகளாகவும் மூன்று நொடிகளாகவும் ஒரே நேரத்தில் மாறியது. உலகின் வண்ணங்கள் அனைத்தும் அவளுடலில் ஏறியது. அவள் வண்ணக்குரல்களில் பாடலிசைத்தாள். அந்தப் பாடல்களில் எல்லைகள் இல்லை. ராகங்கள் இல்லை. சுரங்கள் இல்லை. எல்லையற்ற ஓசைவெளியில் அவளுடைய குரல்கள் நடனமாடிக்கொண்டிருந்தன. அந்த நடனத்தில் ஒரு ரோஜாப்பூ பூத்துக் கொண்டேயிருந்தது. அந்தப்பூவின் மணம் அந்த ஊரையே மயக்கியபோது அந்த வீட்டையும் மயக்காதா என்ன?
கலைந்த மேகங்களிடமிருந்து கீழே இறங்கிய ரோஜாப்பூவின் இரண்டாவது இதழ் அப்போது தான் பருவம் எய்திய ஆட்டின் முன்னால் போய் விழுந்தது. காய்ந்த புற்களை கறம்பிக்கொண்டிருந்த அந்த ஆடு இதழையும் சேர்த்து தின்றது. உடனே உடலில் ஒரு கதகதப்பு ஏற கிடாயை நோங்கியது.
துண்டிக்கப்பட்ட தலையில் சூடிய ரோஜா மலரின் மூன்றாவது இதழின் கண்ணீர்
இதுவரை அழுதறியாத ஜெயலட்சுமி அப்பா அழுவதைப் பார்த்து அழுதாள். காலில் விழுந்த அரவிந்தையும் ஜெயலட்சுமியையும் சேர்த்து எழுப்பினார். ஐந்து நிமிடங்களில் சாதாரணமாகப் பேசத்தொடங்கிய அப்பா அவர்கள் இரண்டு பேரையும் உடனே ஊருக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்பினார். தயங்கிய அரவிந்தை ஜெயலட்சுமி தான் சமாதானப்படுத்தினாள். எப்போதெல்லாம் அவள் அப்பாவைப் பார்க்கிறாளோ அப்போதெல்லாம் அப்பா கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்பாவின் கண்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அதில் கொப்பளிக்கும் ஊற்றாகப் பொங்கிக் கொண்டிருந்த பாசத்தைப் பார்த்தாள். அன்று இரவே அவர்கள் கிளம்பினார்கள். அப்போதும் கூந்தலில் அப்பா சூடிய ரோஜாப்பூவைச் சூடியிருந்தாள் ஜெயலட்சுமி.
ஜெயலட்சுமியை அறையில் கைகளைக் கட்டிக் கிடத்தியிருந்தார்கள். அரவிந்தைக் காணவில்லை. அவளுடைய கதறல்களும் அழுகையும் அந்த அறையிலேயே சுழன்று சுழன்று ஒரு நீர்ச்சுழி போல சுற்றிக் கொண்டிருந்தன. அப்பாவும் அண்ணன்களும் வந்தார்கள். ஆனால் அப்பாவும் அண்ணன்களுமாக இல்லை. யாரோ எந்த ஜென்மத்திலும் பார்த்திராத அந்நியர்களைப் போல இருந்தார்கள். அவர்களின் கையில் பட்டாக்கத்தியும் வெட்டரிவாளும் இருந்தன. அதில் ரத்தம் தோய்ந்திருந்தது.
அப்பா வீட்டில் கோழியை அறுக்கும்போது மிக நிதானமாக ஒரு தியானம் செய்வதைப் போல முகத்தை வைத்துக்கொள்வார். அந்த முகமும் கண்களும் உலர்ந்து போயிருக்கும். கண்களில் உள்ள கோலிக்குண்டுகளில் ஈரப்பசையே இருக்காது. ஏற்கனவே கால்களைக் கட்டியிருக்கும் கோழியை அப்படியே படுக்க வைத்து ஒரு காலால் கால்களையும், ஒரு காலால் ரெக்கைகளையும் மிதித்துக்கொண்டு இடது கையினால் கோழியின் கொதவளையை நிமிர்த்திப் பிடித்துக் கொண்டு வலது கையினால் கரகரவென கழுத்தை அறுப்பார். கழுத்திலிருந்து பீச்சும் ரத்தத்தைப் பார்த்து ஒரு புன்னகை புரிவார். திமிறும் கோழியின் உடல் அதிர்வு அவருக்குக் கிளர்ச்சியைக் கொடுக்கும். முழுக்கழுத்தையும் அறுத்து கோழியின் உடல் உதறுவதை நிறுத்தும்போது தான் அவர் கால்களை எடுப்பார். அறுத்த கத்தியின் ரத்தத்தை கோழியின் உடலிலேயே துடைப்பார். அறுபட்டு அசையாமல் கிடக்கும் உடலை சில நொடிகள் உற்றுப்பார்ப்பார். பிறகு திருப்தியுடன் எழுந்து அண்ணன்களைப் பார்ப்பார். அவர்கள் வாயெல்லாம் பல்லாக நிற்பார்கள்.
ஜெயலட்சுமி தயாராகி விட்டாள். அப்பாவின் ஓங்காரக்குரல் கேட்டது.
“ ஒங்கூதிக்கு ……………..பய சுன்னி கேக்குதோ..”
துண்டிக்கப்பட்ட தலையில் சூடிய ரோஜாப்பூவின் மூன்றாவது இதழ் கருகிப் போனது. அதன் கருகிய ரத்தவாசனை அந்த ஊரின் மீது படர்ந்திருந்தது. அன்று இரவு அந்த ஊரில் படுத்துறங்கிய அனைவரும் நள்ளிரவில் தங்களுடைய கழுத்தை யாரோ அறுப்பதைப்போலக் கனவு கண்டு துள்ளி எழுந்தனர். பலருடைய கழுத்தில் ரத்தம் துளிர்த்திருந்தது. அந்த இதழ் மட்டும் கீழே இறங்காமல் ஒவ்வொரு வீட்டின் கூரையிலும் பறந்து சென்று தங்கியது. அது தங்கியிருந்த அந்த வீட்டில் அன்று ஏதாவது துர்ச்சகுனங்கள் ஏற்பட்டன.
துண்டிக்கப்பட்ட தலையில் சூடியிருந்த ரோஜாப்பூவின் நான்காவது இதழ் வாடி வதங்கி துண்டிக்கப்பட்ட தலை கிடந்த இடத்திலிருந்து நூறு கிலோமீட்டர் தூரத்திலிருந்த பெரிய தாமரைக்குளத்தில் கட்டிய கல்லுடன் நீருக்குள் கிடக்கும் ஜெயலட்சுமியின் முண்டத்தில் போய் விழுந்தது. மறுநாள் அந்தக்குளத்தில் தாமரைப்பூக்களுக்குப் பதிலாக ரோஜாப்பூக்கள் பூத்திருந்தன. மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாய் வந்து பறித்துச் சென்றனர்.
துண்டிக்கப்பட்ட தலையில் சூடியிருந்த ரோஜாப்பூவின் ஐந்தாவது இதழ் காற்றில் சுழன்று சுழன்று குருமலைக்காட்டில் வாயில் குறியைத்திணித்து உடலெங்கும் நூற்றியெட்டு வெட்டுக்காயங்களுடன் புதைக்கப்பட்ட அரவிந்தின் புதைகுழியின் மீது விழுந்தது. புதைக்கப்பட்டிருந்த உடல் ஒரு கணம் சிலிர்த்தடங்கியது. வெட்டுக்காயங்களிலிருந்து ரோஜாச்செடிகள் முளை விட்டன.
மறுநாள் குருமலைக்காட்டில் ரோஜாச்செடிகள் முளைக்க ஆரம்பித்தன. அதன் பிறகு அந்த நகரம் முழுவதும் தெருவோரங்களிலும், சாக்கடை ஓரங்களிலும், குப்பை மேடுகளிலும் ரோஜாச் செடிகள் முளைக்க ஆரம்பித்தன. சண்முகம் மறுநாள் தண்டவாளப்பராமரிப்புப் பணிக்காக நடந்தபோது இரண்டு தண்டவாளங்களுக்கு நடுவில் துண்டிக்கப்பட்ட தலை கிடந்த இடத்தில் ஒரு ரோஜாச்செடி முளைத்திருந்தது.
அதன்பிறகு தினம் தினம் வானத்தில் ஒரு பெரிய ரோஜாப்பூ பூத்துக்கொண்டிருப்பதை அந்த ஊர் மக்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். எல்லோர் தலைமீதும் துண்டிக்கப்பட்ட தலையில் சூடியிருந்த ரோஜா மலரின் ஆறாவது இதழும் ஏழாவது இதழும் காற்றுவெளியில் சுற்றிக்கொண்டிருந்தன. இன்னும் எழுதப்படவேண்டிய கதைகளுக்கான சொற்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தன.

நன்றி - அம்ருதா






Saturday, 2 November 2019

பிடுங்கிய செடி


பிடுங்கிய செடி

உதயசங்கர்

கிருஷ் குறும்புக்காரன். சேட்டை அதிகம். கொஞ்சம் பிடிவாதம் உண்டு. அவன் நினைத்தது நடக்க வேண்டும். கேட்டது கிடைக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் கோபம் வந்து விடும். கோபம் என்றால் அப்படி இப்படி கிடையாது. எதையாவது போட்டு உடைப்பான். அம்மாவை அடிப்பான். புத்தகங்களைத் தூக்கி வீசுவான். அவன் விருப்பப்படி நடக்கும்வரை முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொள்வான். அவனுடைய அப்பாவும் அம்மாவும் கவலைப்பட்டார்கள். அவர்களுக்கு ஒரே பையன். அதனால் அவன் மனம் கோணக்கூடாது. முகம் வாடக்கூடாது என்று நினைத்தார்கள். ஆரம்பத்தில் கேட்டதை எல்லாம் வாங்கியும் கொடுத்தார்கள். ஆனால் நாளாக நாளாக அவன் அவர்களால் வாங்கமுடியாத பொருட்களைக் கேட்டான். அவர்கள் என்ன சொன்னாலும் கேட்கவில்லை.
மூன்றாம் வகுப்பில் படிக்கும் கிருஷ் இப்போது செல்போன் வேண்டும் என்று கேட்கிறான். அதுவும் தொடுதிரை உள்ள ஸ்மார்ட் போன் வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கிறான். அப்பாவும் அம்மாவும் எவ்வளவோ சொன்னார்கள்.
“ இப்போ வேண்டாண்டா கண்ணு! நல்லாப்படி! இணையத்தில ஏதாவது பார்க்கணும்னா அப்பா காட்டறேன்.. இந்த வயசில ஓடி விளையாடணும்டா.. வெளியில போ உன் பிரண்ட்ஸோட விளையாடு.. என்ன சரியா? “ என்று கொஞ்சினார்கள்.
அதைக் கேட்டதும் கையிலிருந்த பீங்கான் கோப்பையைத் தூக்கி எறிந்தான். அது சில்லுச் சில்லாக உடைந்தது. எழுந்து வராண்டாவுக்குப் போனான்.
அங்கே பூச்செடிகள் தொட்டியில் இருந்தன. இட்லிப்பூ, சாமந்தி,,ரோஜா, மல்லிகைக்கொடி, இருந்தன.
அவன் கொத்தாய் இட்லிப்பூவை பிய்த்தான்.
சாமந்திப்பூவைப் பறித்து அதன் இதழ்களை உதிர்த்தான். .
மல்லிகைப்பூ அவனுக்கு எட்டவில்லை. எனவே கொடியில் இருந்த இலைகளைப் பறித்து வீசினான்.
ரோஜாவைப் பிடுங்கியபோது அவன் விரலில் முள் குத்தி விட்டது. லேசாக ரத்தம் துளிர்த்தது. இன்னும் கோபத்துடன் ரோஜாவைக் கசக்கினான்.
அப்படியே தரையில் உட்கார்ந்தான். சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். அவனுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. உதடுகள் துடித்தன.
எதிரில் ஒரு சின்னஞ்சிறு செடி இருந்தது. அப்போது தான் மண்ணிலிருந்து வெளியே வந்திருந்தது. பச்சைப்பசேலென்று இருந்தது. இரண்டு விதையிலைகளுடன் உச்சியில் தளிரிலைகள் விரிய வியப்புடன் உலகைப் பார்த்தது. மெல்ல வீசிய காற்றில் மகிழ்ச்சியுடன் தலையை ஆட்டியது. கிருஷ் அதைப் பார்த்தான். அவ்வளவு தான். அவனுடைய இரண்டு விரல்களால் அந்தச் செடியின் கழுத்தைப் பிடித்தான். செடி படபடத்தது. வலி தாங்க முடியாமல் துடித்தது. படாரென்று அந்தச் செடியை மண்ணிலிருந்து பிடுங்கினான் கிருஷ்.
அவ்வளவு தான். ஒரு பூகம்பம் வந்தது போல சத்தம் கேட்டது. கிருஷின் கையிலிருந்த அந்தச் செடி ஒரு பெரிய ஆலமரமாகி விட்டது. மரத்திலிருந்து விழுதுகள் மண்ணை நோக்கி இறங்கிக் கொண்டிருந்தன. அடர்த்தியான பச்சை இலைகளை அசைத்து காற்று சலசலத்தது. மரம் வானம்வரை முட்டிக் கொண்டு நின்றது.
கிருஷைக் காணவில்லை. எங்கே இருந்தான் தெரியுமா? அந்த ஆலமரத்தின் உச்சிக்கிளையில் இருந்தான். அவனுக்கு என்ன நடந்தது என்று தெரியவில்லை. பயத்தில் கிளையை இறுகப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். அழுகை வந்தது.
அவன் கீழே குனிந்து பார்த்தான். தரை கண்ணுக்கே தெரியவில்லை. நிமிர்ந்து பார்த்தான் மேகங்கள் அவனுடைய கைக்கு அருகில் மிதந்தன.
ஒரு காகம் அவனை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டே கிளையில் வந்து உட்கார்ந்தது. அவன் காகத்தை அவ்வளவு பக்கத்தில் அப்போது தான் பார்க்கிறான். எங்கிருந்தோ புள்ளிக்குயிலின் சத்தம் கேட்டது. அவன் சத்தம் வந்த திசையில் தேடினான். அவன் பார்த்ததும் அது மறைந்து கொண்டது. கொத்துக் கொத்தாய் காய்த்திருந்த ஆலம்பழத்தை ஒரு நாகணவாயும் கிளியும் கொத்தித் தின்றன. இரண்டு அணில்கள் வேகமாக அவன் மீது ஏறி ஓடின. ஓடித் திரும்பி அவனைப்பார்த்து,
“ மன்னிக்கணும் கிருஷ்! “ என்று சொல்லிவிட்டு ஓடிப்போனார்கள். அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அணில்களுக்கு எப்படி அவனுடைய பெயர் தெரியும்? அப்போது
“ அண்ணே கொஞ்சம் வழி விடறீங்களா..” என்று சொல்லியபடி அவனுடைய கைக்கு அருகில் கட்டெறும்புகள் வரிசையாக நின்று கொண்டிருந்தன. அவன் கையை அசைத்து இடம் மாறி உட்கார்ந்தான். வரிசை ஒழுங்கு தவறாமல் முண்டியடிக்காமல் கட்டெறும்புகள் போயின.
       யாரோ அவனைப் பார்ப்பது போலத் தோன்றியது. திரும்பிப்பார்த்தான். கீழே உள்ள கிளையிலிருந்து ஒரு பச்சோந்தி  கட்டெறும்புகளைப் பார்த்து வேகமாக வந்தது. கிருஷைப் பார்த்ததும் அப்படியே அசையாமல் நின்று இலைகளின் பச்சை நிறத்துக்கு மாறி விட்டது. தலையையும் உடம்பையும் தூக்கிக்கொண்டு இரண்டு கண்களை இரண்டு பக்கமும் உருட்டிக் கொண்டு நிற்பதைப் பார்த்தான் கிருஷ். அதைப் பார்க்கப் பயமாக இருந்தது.
‘ தம்பி பயப்படாதே! எனக்குப் பசிக்குது… நான் கொஞ்சம் சாப்பிடப்போறேன்.. அவ்வளவு தான்..” என்று சொல்லிக்கொண்டே தாமதமாக வந்து கொண்டிருந்த ஒரு கட்டெறும்பை டபக்கென்று நாக்கை நீட்டிப் பிடித்து விழுங்கியது.
கிருஷுக்கு அம்மாவின் நினைவு வந்து விட்டது. அவன் மரத்திலிருந்து எப்படி இறங்குவது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது மேலிருந்து ஒரு நூலிழை இறங்க அதைப் பிடித்துக் கொண்டே ஒரு சிலந்தி வந்தது.
“ நேரமாச்சு! நேரமாச்சு! சீக்கிரம் வலை பின்னணும்..”
கிருஷின் காதுக்கருகில் ஒரு தேனீ ரீங்கரித்தது. அவன் திரும்பிப்பார்த்தான். அது ஒரு  காற்றில் பெரிய வட்டமாய் நடனமாடியது. எங்கிருந்தோ மற்றொரு தேனீ அதே போல நடனமாடியது.
“ ரொம்ப தூரம் தேன் எடுக்க ரொம்ப தூரம்.போகணும்.. பக்கத்தில் பூக்களே இல்லை… மனிதர்கள் இருக்கும் இடத்தில் பூக்களோ, செடிகளோ, மரங்களோ, இல்லை.. “.
கீழே உள்ள கிளையில் தவிட்டுக்குருவிகள் காச்மூச் கீச்கீச்..என்று கத்திச் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்தன.
“ எனக்குத்தான்.. நீ குறுக்கே வராதே.. நான் தானே பிடிச்சேன்.. நான் தானே பார்த்தேன்.. அபடியே பாக்கலாம்.. “ அவர்களுடைய பேச்சு குழம்பி எதுவும் புரியவில்லை.
வானம் இருட்டத்தொடங்கியது. ஆலமரத்தில் ஒரே களேபரம்! கூச்சல்! ஆரவாரம்!
கொக்குகள்! நீர்க்காகம், காகங்கள், நாகணவாய், கரிச்சான் குருவிகள், தவிட்டுக்குருவிகள், சிட்டுக்குருவிகள், கொண்டைக்குருவிகள், மரங்கொத்திகள், நீலக்காடை, என்று பறவைகள் கூட்டம் கூட்டமாய் வந்தடைந்தன.
ஒரு கொம்பேறி மூக்கன்பாம்பு கூட மரப்பொந்தில் சுருண்டு படுத்தது. மழை வரும்போல இருட்டியது. கிருஷின் தைரியம் எல்லாம் போய் விட்டது. பிடிவாதம் தகர்ந்து விட்டது. அவன் அழ ஆரம்பித்தான்.
” அழாதே! கிருஷ்.. அழாதே! “ என்ற குரல் கேட்டது. அந்தக்குரல் அம்மாவின் குரல் போல இனிமையாக இருந்தது. அவன்
“ அம்மா! “ என்றான்.
இப்போது அவன் கையில் பிடுங்கிய அந்தச் செடி இருந்தது. அவன் அவசர அவசரமாக மண்ணைத்தோண்டி அந்தச்செடியை நட்டான். அருகிலிருந்த பூவாளியிலிருந்து தண்ணீரைத் தெளித்தான். வாடியிருந்த செடியின் இலைகள் நிமிர்ந்தன. கிருஷைப் பார்த்து இலைகளை அசைத்தன.
அப்போது வீட்டுக்குள்ளிருந்து அம்மா வந்தாள்,
“ கூப்பிட்டியா கிருஷ்..” என்றாள். கிருஷ் அம்மாவைக் கட்டிக்கொண்டான்.
அம்மா கிருஷின் தலையைக் கோதி விட்டாள்.
 நன்றி - பொம்மி