Thursday, 8 April 2021

பூனையின் கனவு

 

பூனையின் கனவு


உதயசங்கர்

” ரோசி “ என்று யாரோ கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது. ரோசி தலையை அங்குமிங்கும் திருப்பிப்பார்த்தது. அடடா சத்தம் எங்கிருந்து வந்ததென்று தெரியவில்லையே. ஆனால் தன்னையறியாமல்

 “ மியாவ் மியாவ்.. நான் இங்கே இருக்கேன்.. யாரு கூப்பிட்டது? ” என்று பதில் சொன்னது. ஆனால் அந்தச் சத்தம் பலகீனமாகக் கேட்டது. அதற்கே அதன் குரல் கேட்கவில்லை. ரோசிக்கு காலையிலிருந்து நல்லபசி. எதுவும் சாப்பிடவில்லை. ஏனெனில் சாப்பிட எதுவும் கிடைக்கவில்லை. முன்பு மாதிரி இல்லை. எல்லோரும் எச்சரிக்கையாக, பால், தயிர், கருவாடு, மீதமிருக்கும் குழம்பு, காய்களைக் கூட ஃபிரிட்ஜில் வைத்து பூட்டி விடுகிறார்கள். அத்துடன் ஏழுகதவுகளைப்போட்டு இறுக்கிப்பூட்டி படுத்துக்கொள்கிறார்கள். எந்த வீட்டுக்குள்ளும் நுழையமுடியவில்லை.

” மியாவ் “ வீடுகள் பூட்டப்படுவதற்கு கண்டனம் தெரிவித்தது. உள்ளே நுழைந்தால் தானே எதாச்சும் கிடைக்குமா இல்லையா என்று தெரியும். இப்போது எலிகளையும் கூட பார்க்கமுடிவதில்லை. அவற்றுக்கும் இப்போது வீடுகளுக்குள் அநுமதியில்லை. அவை இருந்தால் அவற்றை வேட்டையாடுவதற்காக பூனைகளை வளர்ப்பார்கள்.

அதெல்லாம் ஒரு காலம். ரோசி பூனைக்கு என்றே பால்ச்சோறும் தயிர்ச்சோறும், மீன், கோழி, கருவாடு, என்று வேளாவேளைக்குக் கிடைத்துக்கொண்டிருந்த காலம். ரோசிபூனை சுதந்திரமாக எந்த வீடுகளுக்குள் வேண்டுமானாலும் நுழையலாம். எலிகளுக்கு எச்சரிக்கைக்குரல் கொடுக்கலாம்.

“ மியாவ்… ஏய் யாருடா அது.. வெளியே சுத்தறது.. உள்ளே ஓடிப்போ.. மியாவ்.. யாராவது வெளியே வந்தீங்கன்னா.. ஒரே வாயில முழுங்கிருவேன்..அம்புட்டுதான்.. மியாவ்.. பாத்துக்குங்க..மியாவ் ”

என்று முழங்கும். முதல் மியாவ்விலேயே எலிகள் தங்களுடைய வளைகளுக்குள் போய் ஒளிந்து கொண்டு ரோசியின் அறிவிப்பைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும். ரோசிக்கும் எலிகளுக்கும் தெரியும் எலிகள் இருந்தால் தான் பூனைகளை மனிதர்கள் வளர்ப்பார்கள். மனிதர்கள் என்ன லேசுப்பட்டவர்களா? அதனால் தான் வீட்டுக்குள் நுழையும்போதே ரோசி  எலிகளுக்கு அபாயச்சங்கை ஊதி தான் வருவதைப்பற்றித் தெரிவித்து விடும். உஷாரான எலிகள் ஓடி ஒளிந்து கொள்ளும்.

அபாய எச்சரிக்கையை மறந்து வீட்டுக்குள் சுற்றிக்கொண்டிருந்தால் மட்டுமே ரோசி எலியைப் பிடித்துத் தின்றுவிடும். தான் எலி பிடித்ததை வீட்டுக்காரர்கள் பார்ப்பதற்காக வாயில் எலியுடன் அங்கும் இங்கும் அவர்களுடைய கண்களுக்குத் தெரியும்படி அலையும். பின்னர் வீட்டை விட்டு வெளியே போய் சாப்பிடும். உடனே ரோசி எலி பிடித்த செய்தியைப் பெண்கள் வீட்டு வீட்டுக்கு காணொலியாகப் பரப்புவார்கள். ரோசிக்கு மவுசு கூடி அப்படியே அழகிப்போட்டி நடை நடந்து போகும்.

” மியாவ் நான் ரோசியாக்கும்..”

இப்போது எலிகளைக் கொல்ல விஷமருந்துகளை பயன்படுத்த ஆரம்பித்து விட்டார்கள். எலிகளுக்கு மட்டுமா, கரப்பான்பூச்சி, எறும்பு, ஈ, பல்லி, கொசு, என்று எல்லாவற்றையும் கொல்ல விஷத்தைப் பயன்படுத்தத்தொடங்கிவிட்டார்கள். இந்த மனிதர்களின் மூளையில் என்னதான் இருக்கும்? இந்த உலகம் அவர்கள் மட்டும் வாழ்வதற்கா? அவர்களைத் தவிர மற்ற எல்லாஉயினங்களையும் வெறுக்கிறார்களே?  ஏன்? மியாவ்..

போனவாரம் கடுவனிடம் இதைச்சொல்லிக் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது அவன் ” ஹ்ஹ்ஹ்ஹா மியாவ் மனிதர்கள் சுயநலமிக்கவர்கள் அவர்களே ஒருவரையொருவர் அடித்துக்கொள்வார்கள் பார்த்ததில்லையா.. மியாவ்.. தொலைக்காட்சியில் பாரு.. எத்தனை சண்டை.. எத்தனை பேர் இறந்து போகிறார்கள்… மியாவ் எல்லாத்தையும் கொன்றுவிட்டு தாங்கள் மட்டும் வாழலாம் என்று நினைத்தார்கள்.. பாரு.. இப்போ கொரோனா என்ற கண்ணுக்குத் தெரியாத வைரஸ்ஸினால் கொத்து கொத்தாகச் செத்துப்போகிறார்கள்..மியாவ்..”

அதைக்கேட்ட ரோசிக்குக் கோபம் கோபமாக வந்தது.

“ மனிதர்கள் முட்டாள்கள்..”

இப்போது எலிகள் வீடுகளுக்குள் வருவதில்லை. அவர்கள் ஊரைவிட்டு வெளியேறிவிட்டன.  எலிகள் இல்லாததினால் இப்போது தன்னை யாரும் சீந்துவதில்லை. எல்லோரும் சூ சூ சூ சூ என்று விரட்டிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

இந்த மனிதர்களுக்கு என்ன தான் ஆச்சு? என்று தினேஷின் வீட்டு காம்பவுண்டு சுவரில்   குத்துக்கால் வைத்து உட்கார்ந்து ரோசி பூனை யோசித்துக்கொண்டிருந்தது.

பசிமயக்கத்தில் கண் அடைத்தது. சரி ஏதாவது விட்டிலோ, வண்டோ, சில்லானோ, கிடைக்கிறதா என்று பார்க்கலாம். என்று நினைத்தபடி காம்பவுண்டு சுவரிலிருந்து கீழே குதித்தபோது கால் தவறி விட்டது. எல்லாம் பசிக்கிறக்கம் தான். தலைகீழாக தரையை நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்த ரோசிக்குத் தெரிந்து விட்டது. சரி அவ்வளவுதான் நம்ம கதை முடியப்போகுது…இதோ பளபளக்கும் கிரானைட் தரையில் தலை மோதி உடைந்து சிதறப்போகிறது. இதோ இதோ இதோ ….

கண்களை மூடிக்கொண்டது ரோசி.

 என்ன ஒன்றும் நடக்கவேயில்லை? திடுக்கிட்ட ரோசி கண்களைத் திறந்தபோது என்ன ஆச்சரியம்! சுற்றிலும் அடர்ந்த காடு. மியாவ்.. மியாவ்.. என்று குரல்கொடுத்தது. ஆனால் அது க்ர்ர்ர்ர்ர்… என்ற புலியின் கர்ஜனையாக இருந்தது. ரோசி தன்னை ஒருதடவை நன்றாகப் பார்த்தது. ஆமாம்.. உண்மையில் ரோசி புலியாக மாறிவிட்டது. நிமிர்ந்து பார்த்தால் எதிரே இருந்த புல்வெளியில் புள்ளிமான் கூட்டம் கூட்டமாக மேய்ந்து கொண்டிருந்தது. பறவைகளின் சத்தமும், பூச்சிகளின் ரீங்காரமும், பல மிருகங்களின் செல்லச்சத்தங்களும் கலவையாக கேட்டன. மான்களைப் பார்த்ததும் ரோசிக்கு தான் இன்னும் சாப்பிடவில்லையே என்ற எண்ணம் தோன்றியது. ஆனால் ரோசிக்குப் பசியில்லை. வயிறு நிறைந்திருந்தது. குனிந்து பார்த்தால் அதற்குமுன்னால் ஒரு மானின் உடல் கிடந்தது.

ஓ சாப்பிட்டாச்சா!

அப்போது அதற்குத்தண்ணீர் தாகம் எடுத்தது. அப்படியே நடந்து சென்றது. போகும்போது ஒரு மிளா அருகிலேயே கடந்தது. இரண்டு முயல்கள் வேகமாக ஓடிவந்து புலியின் கால்களிலேயே மோதியது. ஒரு மான் குட்டி இரண்டடி தூரத்தில் துள்ளிக்கொண்டிருந்தது. ரோசி அதையெல்லாம் கவனிக்கவேயில்லை. அவைகளும் புலியை ஒரு கணம் நிமிர்ந்து பார்த்து விட்டு மறுபடியும் தங்களுடைய வேலையைப் பார்த்தார்கள்.

ரோசி தண்ணீர் கிடந்த குட்டைக்குப் போய் நக்கி நக்கி தண்ணீர் குடித்தது. பக்கத்தில் யானைகளும் காட்டெருமைகளும் தண்ணீர் குடித்தன. ரோசி மறுபடியும் நடந்து ஒரு மரத்தடியில் உண்ட களைப்பு தீர படுத்தது.

அப்போது ஒரு வித்தியாசமான சத்தம் கேட்டது. அது  துப்பாக்கிச்சத்தம்!  காதுகளை விடைத்துக்கொண்ட ரோசி திடுக்கிட்டு எழுந்து சுற்றிச் சுற்றி பார்த்தது. கொஞ்ச தூரத்தில் ஒரு மரத்தின் மீதிருந்து ஒரு ஆள் கையிலிருந்த துப்பாக்கியால் ரோசியைக் குறிபார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் துப்பாக்கியின் விசையை அழுத்த துப்பாக்கியின் தோட்டா ரோசியைப் பார்த்து விரைந்து கொண்டிருந்தது. எங்கே போனாலும் மனிதர்கள் ஏன் எல்லோரையும் கொல்லுவதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்களோ என்று நினைத்த ரோசி கண்களை மூடியது.

“ ரோசி! ரோசி! இந்தா.. என்னடா கண்ணைத் திறக்கமாட்டேங்கு.. “ என்ற மோனிகாவின் குரல் கேட்டது. அருகிலிருந்த ஆனந்த்,

“ இரு நான் அதுக்கு குக்கீஸ் எடுத்துட்டு வாரேன்..” என்றான். பிஞ்சு விரல்கள் ரோசியின் உடலைத்தடவிக்கொடுத்தன. ரோசிக்கு மெல்ல உணர்வு வந்தது. இனிப்பு வாசனை அதன் மூக்கைத் துளைத்தது. சிரமத்துடன் கண்களைத் திறந்தது.

முன்னால் ஒரு பிஸ்கெட் நீட்டிக்கொண்டு ஆனந்த் உட்கார்ந்திருந்தான். ரோசி மெல்ல எழுந்து அந்த பிஸ்கெட்டை வாயில் வாங்கிக்கொண்டது. குழந்தைகளின் முகம் மகிழ்ச்சியில் விரிந்தது. ரோசிக்கு அந்தப்பிஸ்கெட்டை சாப்பிட்டதும் கொஞ்சம் தெம்பு வந்த மாதிரி இருந்தது. அது குழந்தைகளைப் பார்த்து,

“ மியாவ்.. மியாவ்.. மிக்க நன்றி! உங்களுடைய கருணைக்கு மிக்க நன்றி! “ என்று சொல்லி வாலை ஆட்டியது.

” டேய் ஆனந்த்! ரோசி தேங்க்ஸ் சொல்லுதுடா..” என்றாள் மோனிகா. 

இரண்டுபேரும் சிரித்தார்கள்.

நன்றி - தற்கால சிறார் கதைகள்

Tuesday, 9 March 2021

அலாவுதீனின் சாகசங்கள்


 அலாவுதீனின் சாகசஙகள்

சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி 2021- ல் கவனிக்கப்பட வேண்டிய சிறுவர் இலக்கிய புத்தகங்கள். "அலாவுதீனின் சாகசங்கள்-எழுத்தாளர் உதயசங்கர்- பாரதி புத்தகாலயம்" (இளையோருக்கான நாவல்)

அலாவுதீனால் விடுதலை பெற்ற ஜீனி பல ஆண்டுகளுக்கு பிறகு மீண்டும் சந்திக்கின்றனர். ஆனால் என்ன..? அவர்கள் சந்தித்த காலம் - கொரோனா பேரிடர் காலம். பேரிடர் காலத்தின் போக்குகளை அலாவுதீனுக்கு மட்டுமல்ல வாசகர்களுக்கு புரிய வைக்கிறது ஜீனி. பேரிடர் காலத்தைப் பற்றி மட்டுமல்ல, பல நூற்றாண்டாக நமது சமூகத்தில் இருக்கும் பல இக்கட்டான விசயங்களையும் ஜீனி அலாவுதினிடம் பேசுகிறது. தினமும் இரவில் அவர்களுக்கு எங்கிருந்தோ ஒரு குழந்தையின் அழுகுரல் கேட்கிறது, அந்தக் குரலை தேடி "மந்திர சொல்" லின் துணையோடு அவர்கள் இருவரும் பயணிக்கின்றனர்..

அந்தச் சொல் என்ன தெரியுமா ? "டியோப்"...

இந்த மந்திர சொல் அவர்களுக்கு புதிய உருவத்தை தருகிறது. மணற் உலகிற்கு செல்லும் போது எறும்பாக மாறுகிறார்கள், சித்திர குள்ளர்களின் உலகிற்கு செல்லும் போது சித்திரகுள்ளர்களாக மாறுகின்றனர். நினைத்த நேரத்தில் பெரிய உருவத்தை எடுக்கின்றனர், பறக்கின்றனர், ஏன் கொரோனா வைரசையும் சந்திக்கின்றனர்..அதுமட்டுமல்லை கொரோனா வைரஸ் கடத்திச் சென்றவர்களை கூட தேடி செல்கின்றனர்...இவ்வாறு எண்ணற்ற சாகச பயணமாக செல்கிறது நாவல்...

அந்தச் சாகச பயணத்தில் அவர்கள் செல்லும் ஒவ்வொரு இடமும், சந்திக்கும் ஒவ்வொரு அழுகுரலும், அதற்கு பின்னால் இருக்கும் சிக்கல்களும் நாம் அன்றாட வாழ்வில் சந்திக்கும் விசயங்கள் தான். ஓர் ஊரில், சமையல் அறையில் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் பெண்களின் அழுகுரல் கேட்டு செல்கிறார்கள் ஜீனியும் அலாவுதினும்..அதை வாசிக்கும் போது சமீபத்தில் வெளியான "The Great indian kitchen" ஏற்படுத்திய அதிர்வலைகளை இந்தப் புத்தகமும் நமது இளையோர் மனதில் ஏற்படுத்தும் என்ற நம்பிகை எழுகிறது. சாதி, மதம், சடங்கு என இங்கு பரவிக்கிடக்கும் மூடநம்பிகைகளை எந்த எல்லைக்குள் பேச வேண்டுமோ அந்த எல்லைக்குள் அழகாக பேசி இருக்கிறார் உதயசங்கர் அவர்கள்.

இந்த விசயங்கள் எல்லாம் வாசித்ததும் நேரடியாக வாசகரின் மனதினுள் கேள்விகளை தூண்டி விடுமா என்ற நிலையில் இருந்து..கட்டாயம் இனி அவர்கள் அந்த விசயங்களை அல்லது யாரோ ஒருவர் ஒடுக்கப்படும் போது கட்டாயம் இந்த நாவலின் காட்சிகள் அவர்களின் மனதில் விரிவடையும் என்று உறுதியாக சொல்ல முடியும்...தமிழ் சிறார் இலக்கியத்தில் நேரடியாக இம்மண்ணில் உள்ள சிக்கல்களை பேசும் புதிய முயற்சி தான் இந்த நாவல். துணிச்சலாக இறங்கி விளையாடும் எழுத்தாளர் உதயசங்கள் ஐயா அவர்களுக்கு எனது அன்பார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.

- பஞ்சு மிட்டாய் பிரபு

Thursday, 4 March 2021

பேசும் கிளிகள்

 

பேசும் கிளிகள்

உதயசங்கர்


செம்பூரில் கிளிப்பொம்மைகள் செய்யும் தொழில் சிறப்பாக நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்த ஊரில் இருந்த எல்லோரும் விதவிதமான கிளிப்பொம்மைகளைச் செய்து வேறு ஊர்களுக்கு அனுப்பினார்கள். அந்த ஊர் கிளிப்பொம்மைகள் அவ்வளவு அழகாக இருந்தன. அச்சு அசல் உயிருள்ள கிளி மாதிரியே இருந்தன. அந்த பொம்மைகளின் முதுகில் தடவிக்கொடுத்தால் கீகீகீகீக்க்கீ என்று கத்தின. எனவே குழந்தைகள் எல்லாருக்கும் கிளிப்பொம்மைகளை மிகவும் பிடித்துப்போய்விட்டது. எல்லாரும் தங்களுடைய கிளிப்பொம்மை தான் அழகானது என்று போட்டி போட்டு பெருமைப்பட்டுக்கொண்டனர்.

அங்கே அறிவழகன், அன்பழகன் என்று இரண்டு நெருங்கிய நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அந்த நண்பர்கள் எங்கு சென்றாலும் ஒன்றாகவே போவார்கள். ஒன்றாகவே விளையாடுவார்கள். ஒன்றாகவே படிப்பார்கள். அறிவழகனின் அப்பா பொற்கொல்லர். மூக்குத்தி, கம்மல், தோடு, புல்லாக்கு, நெத்திச்சூடி, காசுமாலை, சங்கிலி, பதக்கம், மோதிரம், நெளிவு, வங்கி, காதணி, பாம்படம், தலைச்சூடி, ஒட்டியாணம், கொலுசு, மெட்டி, தண்டட்டி, என்று விதவிதமான தங்கநகைகளைச் செய்து கொடுப்பவர். அன்பழகனின் அப்பா இரும்புக்கொல்லர். வாளி, போணி, சட்டி, ஏர்க்கொழுமுனை, கருக்கரிவாள், வெட்டரிவாள், லாடம், மண்வெட்டி, களைக்கொத்தி, கைக்கரண்டி, குடம், பானை, கொப்பரை, குண்டான், என்று இரும்பினால் பொருட்கள் செய்து கொடுப்பவர்.

ஒரு நாள் அன்பழகனின் அப்பா இரும்பினால் ஒரு தகரக்கிளி செய்து கொடுத்தார். அந்தக்கிளி சிறகுகளை விரிக்கும். கால்களை எட்டு எடுத்து வைத்து இரண்டடி நடக்கும். ஒட்ட வைக்கப்பட்ட கோலிக்குண்டு கண்களை உருட்டும். கீ கீ கீ என்று கத்தவும் செய்யும். பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்த அத்தனை பேரும் அன்பழகனின் கிளியைப் பார்க்கக் கூட்டமாய் கூடி விட்டனர். அன்பழகனும் அது எப்படி வேலை செய்கிறது என்று எல்லோருக்கும் சொல்லிக்கொடுத்தான். ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்பு கொண்ட கம்பிகளை இயக்கினால் அந்தக்கிளி நடக்கும்., கத்தும், கண்களை உருட்டும். அறிவழகனுக்கு தகரக்கிளியைப் பிடிக்கவில்லை. அதைத்தொடவில்லை. அன்பழகன் அதைக் கொடுத்தபோது,

“ வேண்டாம்.. வேண்டாம்.. தகரத்தில என்ன அழகு இருக்கு.. பார்த்தாலே எனக்குப் பிடிக்கல..”

என்று சொன்னான். அதுமட்டுமல்ல. அதுவரை நட்பாக இருந்தவன், திடீரென அன்பழகனைக் கண்டால் விலகிப்போனான். எத்தனையோ தடவை அன்பழகன் நெருங்கி வந்தாலும் அறிவழகன் கண்டு கொள்ளவில்லை.

ஒருநாள் அறிவழகன் ஒரு தங்கக்கிளியைக் கொண்டு வந்தான். குட்டியாய், அழகாக, இருந்தது. நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளுடன் பார்த்துக்கொண்டேயிருக்கலாம் போல இருந்தது. ஆனால் அது சிறகுகளை விரிக்கவில்லை. கண்களை உருட்டவில்லை. காலடி எடுத்து வைக்கவில்லை. கீ என்று பேசவில்லை. அசையாமல் ஒரே இடத்தில் நின்றது. அறிவழகன் அதை யார் கையிலும் கொடுக்கவில்லை. யாரையும் தொடவிடவில்லை. தங்கக்கிளியாச்சே! அவனுடைய கையிலேயே வைத்துக்கொண்டு எல்லோருக்கும் காட்டினான். அன்பழகன்

“ டேய் ரொம்ப அழகா இருக்குடா.. அப்படியே அச்சு அசலா கிளி மாதிரியே இருக்கு…. “ என்று சொல்லிக்கொண்டே அதைத் தொடுவதற்கு முயற்சி செய்தான். அறிவழகன் திட்டினான்.

“ டேய்! இது என்ன தகரம்னு நினைச்சீங்களா? தங்கம்! தங்கக்கிளி..” முதலில் ஆர்வமாக இருந்த நண்பர்கள் பின்னர் அவனை விட்டு விலகிப்போய் விட்டார்கள்.

இப்போது தங்கக்கிளியைப் பார்ப்பதற்கு ஆளில்லை. அன்றிரவு அறிவழகன் உறங்கும்போது ஒரு கனவு வந்தது. அந்தக் கனவில் அவனுடைய தங்கக்கிளி சிறகுகளை விரித்துப் பறந்து சென்றது. ஒரு காய்ந்த பனைமரத்தில் இருந்த ஒரு பொந்தில் சென்று உட்கார்ந்தது. அங்கே அந்தத் தகரக்கிளியும் இருந்தது. உள்ளே இரண்டு கிளிக்குஞ்சுகளின் சத்தமும் கேட்டது. அந்தக்கிளிக்குஞ்சுகளிடம் தங்கக்கிளி,

“ அறிவழகன் வருத்தமாக இருக்கிறான்.. அவனிடமிருந்த கலகலப்பு போய் விட்டது.. தங்கத்தில் என்னைச் செய்து  சிலையாக்கி விட்டான். அதனால் யாரையும் தொட விடவில்லை... எப்போதும் பாதுகாப்பாய் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது..  யாராவது திருடி விடுவார்களோ என்று அறிவழகன் பயந்து கொண்டேயிருக்கிறான்… எல்லோரையும் சந்தேகப்படுகிறான்.. அவனுடைய இயல்பான குணங்களான அன்பும் நட்பும் மாறி விட்டது.. தங்கமோ தகரமோ கிளி கிளி தான்..இல்லையா?…”

என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. தகரத்திலிருந்த கிளிக்குஞ்சுகள் வாயை வாயைத் திறந்தபடி “ ஆமாம்.. ஆமாம்..” என்று கத்தின. அப்போது தகரக்கிளி,

“ இப்போது கூட அறிவழகன் நாம் பேசுவதைக் கனவில் நடப்பதாக நினைத்துக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.. பாவம் நல்லபையன். அவனைப் பற்றி தினமும் அன்பழகன் நினைத்துக் கவலைப்படுவது இவனுக்குத் தெரியாது....”

என்று சொன்னதைக் கேட்ட அறிவழகன் திடுக்கிட்டு விழித்தான். அருகில் தங்கக்கிளி இருக்கிறதா என்று தடவிப்பார்த்தான். தங்கக்கிளி உட்கார்ந்திருந்தது. அதன் உடலில் சூடு இருந்தது. எங்கோ வெகு தூரம் பறந்து சென்று வந்ததைப் போல லேசாக அதன் சிறகுகளில் துடிப்பு தெரிந்தது. அறிவழகன் தங்கக்கிளியை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

மறுநாள் பள்ளிக்கூடம் போனதும் முதல் வேலையாக அறிவழகன் அன்பழகனைத் தேடிக்கொண்டு போனான். தங்கக்கிளியை அவன் கையில் கொடுத்தான். அவனுடைய தகரக்கிளியைக் கையில் வாங்கிக் கொஞ்சினான். தகரக்கிளியும் கீகீகீகீகீ என்று அவனைக் கொஞ்சியது. அதைப் பார்த்த தங்கக்கிளியும் முதல்முறையாக மகிழ்ச்சி பொங்க, கீகீகீகீ என்று சத்தம் கொடுத்தது.

அன்பழகனும் அறிவழகனும் சிரித்தனர்.

நன்றி - பொம்மி 

Monday, 8 February 2021

கோணலூர் நாட்டின் கோணல்ராஜா

 

கோணலூர் நாட்டின் கோணல்ராஜா

உதயசங்கர்


முன்னாடி ரொம்ப காலத்துக்கு முன்னாடி கோணலூர் கோணலூர்னு ஒரு நாடு இருந்தது. அந்தப் பேர் கூட அப்புறம் வந்தது தான். முதலில் அந்த ஊருக்கு அதுக்கு முன்னாடி கேணியூர் என்று பெயர் இருந்தது. நாடெங்கும் கிணறுகளும் வீடெங்கும் கேணிகளும் ( (சிறுகிணறு) இருந்தன. அப்போது அந்த நாட்டுக்கு ராஜாவே கிடையாது. ராஜா இல்லைன்னா எப்படி? மக்களே ஆட்சி செய்தார்கள். நாடு செழிப்பாக இருந்தது. விவசாயம் நன்றாக நடந்தது. வாணிபம் கொழித்தது. மற்ற நாடுகளில் உள்ள மக்களை விட கேணியூர் நாட்டு மக்கள் நாகரிகமானவர்களாக இருந்தார்கள். ஆனால் எல்லாம் சில வருடங்களில் மாறி விட்டது. எப்படி தெரியுமா?

 கோணல்ராஜாவின் கூட்டத்தினர் அந்த நாட்டுக்கு வந்தனர். அவர்கள் சாப்பாட்டுக்கு வழியில்லாமல் அந்த நாட்டுக்கு வந்தனர். கேணியூர் மக்கள் ரொம்ப நல்லவர்களாகவும் வெள்ளந்திகளாகவும் இருப்பதைப் பார்த்து அவர்களை ஏமாற்றி நாட்டைப் பிடித்துக்கொண்டனர். அப்போதிருந்து கோணல்ராஜாக்கள் தான் ஆண்டு கொண்டிருந்தனர்.

எந்த ராஜா வந்தாலும் அந்த ராஜாவின் பெயர் கோணலாகத்தான் இருக்கும். முதல் கோணல்ராஜா, முற்றும் கோணல் ராஜா, அரைக்கோணல் ராஜா, முக்கால் கோணல் ராஜா, என்று பெயர்களை மாற்றிக்கொண்டே அவர்கள் ஆட்சி செய்து வந்தார்கள். இப்போதிருக்கிற எட்டுக்கோணல் ராஜா அவருக்கு முன்னால் ஆண்ட அத்தனை கோணல்ராஜாக்களையும் தூக்கிச் சாப்பிட்டு விடுவதைப்போல சட்டங்களை இயற்றினார். அதனால் மக்கள் பட்ட துயரம் கொஞ்சநஞ்சமல்ல.

காலையில் நாட்டில் உள்ள விவசாயிகளுக்கு உதவிப்பணம் வழங்குவதாக முழங்குவார். மாலையில் விவசாயிகள்அவர்களுடைய நிலங்களையெல்லாம் பிரபுக்களிடம் விற்று விடவேண்டும் என்று பேசுவார். மத்தியானம் ஆண்களும் பெண்களும் சமம் என்று சொல்லுவார். சாயந்திரம் பெண்கள் வீட்டை விட்டு வெளியில் வரக்கூடாது என்று கத்துவார். நள்ளிரவில் இளைஞர்கள் இந்த நாட்டின் முதுகெலும்பு என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர்கள் எல்லோரும் அடிமைகளாக இருக்கவேண்டும் என்று சொல்லுவார். எல்லாமதங்களும் என் மதமே என்று முரசறையச் சொல்லி ஆணையிடுவார். அந்த நேரத்திலேயே அவருடைய மதத்தைத் தவிர மற்ற மதங்களின் கோவில்களை இடித்துத் தள்ளுவார்.

இப்படி நாட்டுமக்களை நிம்மதியாக இருக்கவிடாமல் மாறி மாறிச் சட்டங்கள் போட்டுக்கொண்டேயிருந்தார் எட்டுக்கோணல்ராஜா.  அதுமட்டுமில்லாமல் தினசரி வீட்டுக்கு வீடு தொலைக்காட்சியில் தோன்றி தான் மக்கள் நனமைக்காகத்தான் சட்டங்கள் போட்டதாக விளக்கம் கொடுப்பார்.

எட்டுக்கோணல் ராஜாவின் கோணல்த்தனங்களைப் பார்த்து மக்கள் கொந்தளித்து போராட்டங்கள் நடத்தினர். குழந்தைகள் போராடினர். ஆண்கள் போராடினர். இளைஞர்கள் போராடினர். பெண்கள் போராடினர். வயதானவர்கள் போராடினர். விவசாயிகள் போராடினர். தொழிலாளிகள் போராடினர். அலுவலர்கள் போராடினர். வியாபாரிகள் போராடினர்.  எல்லோரும் போராட்டம் நடத்தவே எட்டுக்கோணல் ராஜா மந்திரிசபையைக் கூட்டி ஆலோசனை நடத்தினார்.

“ மகா மந்திரிகளே! மக்கள் ஏன் போராட்டம் நடத்துகிறார்கள்? யாராவது சரியான காரணத்தைச் சொல்ல முடியுமா?..என்று கத்தினார். எல்லோரும் யோசித்தார்கள். யோசித்தார்கள். அப்படி யோசித்தார்கள்.

 கடைசியில் கல்வித்துறை மந்திரி தான் காரணத்தைச் சொன்னார்,

“ ராஜாவே! எல்லோரும் கல்வி கற்றதினால் தான் அவர்களுக்கு நல்லது கெட்டது தெரிந்து விட்டது.. முன்பெல்லாம் அரசகுடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் பிரபுக்களும் மட்டும் தான் கல்வி கற்றனர்.. ஆனால் இப்போது எல்லோரும் படிக்கிறார்கள்.. அதனால் தான் அவர்கள் நாம் சொல்வதை நம்பாமல் கேள்விகள் கேட்கிறார்கள்.. எனவே அவர்களைப் படிக்கவிடாமல் செய்து விட்டால் போராடமாட்டார்கள்.. “

என்று விளக்கமாகச் சொன்னார். எட்டுக்கோணல் ராஜா தன்னுடைய தாடியைத் தடவிக்கொண்டே,

“ திடீரென்று எப்படி அவர்களைப் படிக்கவிடாமல் தடுக்க முடியும்? “ என்று கேட்டார்.

“ ரொம்ப சிம்பிள்..ராஜா “

“ எப்படி? “

“ பரீட்சை.. தேர்வு.. எக்ஸாம்.. ரேங்க்.. கிரேடு… எவாலுவேஷன்…. தகுதி.. திறமை.. இப்படி நிறைய வார்த்தைகள் இருக்கிறது ராஜா.. அதன்படி திட்டங்கள் தீட்டினால் எல்லோரும் படிக்காமல் பார்த்துக்கொள்ளலாம்.. “

“ ஆகா.. கேட்கவே இனிக்கிறது.. உடனே திட்டம் போடுங்கள்.. “

என்று எட்டுக்கோணல் ராஜா உத்தரவிட்டார். அவ்வளவு தான். எல்லாமந்திரிகளும் கூடி திட்டங்களைத் தீட்டினர்.

மறுநாள் அறிவிப்பு வெளியானது.

குழந்தைகள் பிறந்தவுடன் அவர்களுக்கு தேசிய அளவிலான ஒரு பரீட்சை வைக்கப்படும் அதில் வெற்றிபெறும் குழந்தைகளே கிண்டர்கார்டனில் சேர்த்துக்கொள்ளப்படுவார்கள்… கிண்டர்கார்டனில் சேர்ந்த குழந்தைகளுக்கு தேசிய அளவில் ஒரு தேர்வு வைக்கப்படும் அதில் வெற்றிபெறும் குழந்தைகளே எல்கேஜியில் சேர்த்துக்கொள்ளப்படுவார்கள்.. இப்படி ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் தேசிய அளவிலான டெஸ்ட் வைத்து மேலே கல்லூரி வரையில் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார்கள்… கல்லூரி சேரும்போது அதுவரை வெற்றிபெற்ற குழந்தைகளின் பெற்றோர்களுக்கும் தேசிய அளவிலான தேர்வு வைக்கப்படும்.. பெற்றோர்களும் தேர்ச்சி அடைந்தால் மட்டுமே குழந்தைகள் கல்லூரிக்குப் போகமுடியும்.

அறிவிப்பை பார்த்த மக்களுக்கு அதிர்ச்சி. எல்லோருக்கும் கல்வியே இன்னும் முறையாகச் சென்று சேராத நிலைமையில் இப்படி யாரையும் கல்வி கற்கவிடாமல் விரட்டியடிக்கிற வேலையைச் செய்கிறாரே இந்த எட்டுக்கோணல் ராஜா.

ஏற்கனவே பரீட்சை, தேர்வு, எக்ஸாம், என்று நொந்து போயிருந்த குழந்தைகளும், மாணவர்களும், ஆசிரியர்களும், பெற்றோர்களும், அழுது குமுறினர். இந்த நிலைமையில் போனால் மக்கள் எல்லோரும் முட்டாள்களாகி விடுவார்களே. மீண்டும் மூடநம்பிக்கை, சர்வாதிகாரம், வளர்ந்து விடுமே என்று பயந்தனர். இந்த நாட்டை விட்டு வெளியேறிவிடலாமா என்று கூட யோசித்தனர். பின்னர் எல்லோரும் சேர்ந்து பேசி ஒரு முடிவுக்கு வந்தனர்.

எட்டுக்கோணல்ராஜாவுக்கும் அவருடைய மந்திரிகளுக்கும் ஒரு ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவன் வைக்கும் பரீட்சையில் தேர்ச்சியடைந்து விட்டால் அவர்கள் சொன்னபடி செய்கிறோம் என்று எட்டுக்கோணல் ராஜாவுக்குத் தூது அனுப்பினார்கள். எட்டுக்கோணல்ராஜாவும் அவரது மந்திரிகளும்

“ ப்ப்பூ! இவ்வளவுதானா? சரி.. வைத்துக்கொள்ளலாம்..என்று சொல்லியனுப்பினார்கள். பரீட்சை அரண்மனைக்கு முன்னாலிருந்த பெரிய மைதானத்தில் நடந்தது. கேள்விகளையும் பதில்களையும் சரியா தவறா என்று சொல்ல ஒரு வெளிநாட்டிலிருந்து ஐந்து அறிவியலறிஞர்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் தவறான விடைகளுக்கு சிவப்பு விளக்கை எரிய விடுவார்கள்.

ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவன் நெடுஞ்செழியன் மேடையில் வந்து நின்றான்.

அவன் முதல் கேள்வியைக் கேட்டான்.

“ பூமி எப்படி உருவானது? “

“ ஹா.. இது தெரியாதா? பூமியைக் கடவுள் தான் படைத்தார்..

சிவப்பு விளக்கு எரிந்தது.

அடுத்த கேள்வி.

“ பூமி சூரியனைச் சுற்றுகிறதா? சூரியன் பூயைச் சுற்றுகிறதா? “

உடனே எட்டுக்கோணல்ராஜா நல்லநாள் கிழமை பார்த்துச் சொல்லும் பஞ்சாங்கமந்திரியைப் பார்த்தார். பஞ்சாங்கமந்திரி,

“ சூரியன் தான் பூமியைச் சுற்றுகிறது… நம்ம பஞ்சாங்கத்திலேயே போட்டிருக்கே..

என்றார். சிவப்பு விளக்கு எரிந்தது. அடுத்த கேள்வி.

“ நம்முடைய பால்வெளியில் எத்தனை நட்சத்திரங்கள் இருக்கின்றன? “

ஜோசிய மந்திரி உடனே சொன்னார்.

“ இருபத்தியேழு.. அதைத்தானே நாம் குழந்தைகள் பிறந்த நாள் நட்சத்திரம் என்று சொல்றோம்.. “

சிவப்பு விளக்கு எரிந்தது. எட்டுக்கோணல் ராஜாவின் பரிவாரம் பயந்து போனார்கள். அடுத்தகேள்வி.

“ மனிதன் எப்படித் தோன்றினான்? “

புளுகு மந்திரி சொன்னார்.

“ கடவுள் களிமண்ணை உருட்டி ஊதி மனிதனைப் படைத்தார்..

இப்போதும் சிவப்பு விளக்கு எரிந்தது.

சாதாரணமான அறிவியல் கேள்விகளுக்கும் தவறான பதிலைச் சொன்ன எட்டுக்கோணல்ராஜாவும் அவரது மந்திரிகளும் பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டனர். அவர்கள் மீண்டும் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்ந்து அறிவியலைப் படிக்க அனுப்பப் பட்டனர்.

கோணலூர் நாட்டில் மீண்டும் மக்கள் ஆட்சி செய்தனர். எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தனர்.

நன்றி - வண்ணக்கதிர்

Sunday, 7 February 2021

யார் நீ? - சிறார் கதை

 

யார் நீ?


உதயசங்கர்


” யார் நீ? கீச் கீச்ச் “

“ நீ யார்? கீச் கீச் கீச் “

“ நீ எப்படி எங்கூட்டுக்குள்ளே வந்தே? கீச்கீச்ச்ச் “

“ சொல்லு. கீச்.”

” சொல்லு கீச் ”

“ இப்படி கேட்டா சொல்லமாட்டான்.. எல்லாரும் போடுங்க ஒரு கொத்து..கீச் கீச் கீச்..”

அங்கேயிருந்த தவிட்டுக்குருவிகள் எல்லாம் கோபத்துடன் நெருங்கின.

“ ச்சேச்சே.. அதெல்லாம் வேண்டாம்பா.. பாவம் சின்னப்பிள்ள “

என்று ஒரு மூத்த தவிட்டுக்குருவி சொன்னது. அதைக்கேட்ட பிறகு மற்ற குருவிகள் லேசாய் தத்தி பின்வாங்கின. இத்தனைக்கும் பின்னால் ஒரு மெலிதான சத்தம் கெஞ்சலாய் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

இந்த சத்தங்கள் எங்கிருந்து வருகின்றன? குட்டித்தம்பி பாரி தேடிப் பார்த்தான். அவனுடைய வீட்டுக்குப் பின்னாலிருந்த புதரிலிருந்து தான் இந்தச் சத்தங்கள் வந்தன. அங்கே ஐந்தாறு தவிட்டுக்குருவிகள் கூட்டமாய் நின்று கத்திக் கொண்டிருந்தன. ஏற்கனவே சிவப்பாய் இருக்கும் கண்களில் இப்போது கோபம் தெரிந்தது. அந்தக் கூட்டத்துக்குப் பின்னால் தவிட்டுக்குருவியை விட அளவில் பெரியதாய் பழுப்பும் கருப்பும் கலந்த நிறத்தில் ஒரு குட்டிப்பறவை பாவமாய் நின்று கொண்டிருந்தது. அது தலை குனிந்து ஏதோ முனகியது. ஆனால் அது என்ன சொல்லியது என்று யாருக்கும் கேட்கவில்லை.

       குட்டித்தம்பி பாரி தூரமாய் நின்று அதைக் கவனித்தான். அவனுடைய அப்பா பறவைக்கவனிப்பாளர். அதனால் எப்படி பறவைகளைத் தள்ளியிருந்து கவனிக்கவேண்டும் என்று சொல்லிக் கொடுத்திருந்தார். எல்லாத்தவிட்டுக்குருவிகளும் அங்கே புதருக்கருகில் கூடி கய்யா முய்யா என்று சத்தம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தன. அவைகளுக்கு முன்னால் பழுப்பும் கருப்பும் கலந்த குட்டிப்பறவை தலையைத் தரையோடு குனிந்தபடி அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற பயத்துடன்

“ எனக்குப் பயமாருக்கு.. எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல,,, க்ளவ்..கூகூகூ ..என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.

அப்போது தான் குட்டித்தம்பி பாரி கவனித்தான். அந்தக்குருவிகள் கூட்டமாய் இருந்த இடத்துக்கு புதருக்கருகில் ஒரு தவிட்டுக்குருவியின் கூடு இருந்தது. அந்தக்கூட்டில் இன்னும் இரண்டு தவிட்டுக்குருவிக் குஞ்சுகள் இருந்தன. அந்தக்குருவிகள் சின்னதாக இருந்தன. ஆனால் பழுப்பும் கருப்பும் கலந்த பறவைக்குஞ்சோ அந்தக்குஞ்சுகளை விட மட்டுமல்ல சுற்றியிருந்த தவிட்டுக்குருவிகளை விடவும் பெரியதாக இருந்தது.

தாய்த்தவிட்டுக்குருவியின் அருகில் தத்தித்தத்தி வந்த இன்னொரு தவிட்டுக்குருவி,

“ எப்படி உன் கூட்டுக்குள்ளே இவன் வந்தான்? “

“ அதானே எனக்குத் தெரியல..என் முட்டைகளோட தான் இவனும் பொறிந்து வளர்ந்தான்.. மற்ற குஞ்சுகளை விட முண்டி முண்டி இரையைச் சாப்பிட்டான்.. இப்ப வளர வளரப் பார்த்தா அவன் நெறமும் குரலும் வேறயா இருக்கு….

இவன் நம்ம இனத்தான் இல்லையே.. .

“ அதான் எனக்கும் புரியல… ஆமா.. . பேச்சைப் பாரு சகிக்கல.. கூகூகூன்னு கூவுறான்..

குட்டித்தம்பி பாரிக்கு அங்கே நடந்து கொண்டிருந்த காட்சியைப் பார்த்து ஆச்சரியமாக இருந்தது. இருந்த இடத்திலேயே மூச்சு விடாமல் அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தான். எல்லாக்குருவிகளும் ஒரு தடவையாவது அந்தப்புதிய பறவைக்குஞ்சின் அருகில் வந்து கீச் கீச்ச் கீச் முட்டாள்.. ஏமாற்றுக்காரா..என்று வைதுவிட்டு பறந்து சென்றன.

அந்தப் புதிய பழுப்பும் கருப்பும் கலந்த பறவை சோகத்துடன் மெல்ல அந்த இடத்தை விட்டு தத்தித் தத்தி போய்க் கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு முறை குதிக்கும்போதும்,

“ கூ கூ  நான் யாரு..? இங்கே எப்படி வந்தேன்..? “ என்று புலம்பிக்கொண்டே சென்றது. அப்போது எங்கிருந்தோ கூ கூ கூ கூ என்று ஒரு சத்தம் கேட்டது. அதைக்கேட்டதும் குஞ்சுப்பறவையின் காதில் தேன் வந்து பாய்ந்தது போல இருந்தது. உடனே அதுவும் கூகூகூகூ என்று கூவியது. உடனே அருகிலிருந்த கருவேலமரத்திலிருந்து ஒரு அக்காக்குயில் பறந்து வந்து அந்தக் குஞ்சின் அருகில் உட்கார்ந்தது.

“ அட நான் அக்காக்குயிலா? “ என்று உற்சாகமாய் கூவியது குஞ்சுப்பறவை. இரண்டும் மகிழ்ச்சியோடு கூவிக்கொண்டிருந்தன. அப்படியே பறந்து கருவேலமரக்கிளைக்கும் பறந்து போய் ஒளிந்து கொண்டன.

குட்டித்தம்பி பாரி மெல்ல யோசித்துக் கொண்டே வீட்டுக்குள் போனான். அங்கே அப்பா கணிணியில் எதையோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். குட்டித்தம்பி பாரி அப்பாவைப் பார்த்து,

“ ஏன் நான் தவிட்டுக்குருவியோட கூட்டில பொறந்து வளர்ந்தேன்....? “ என்று கேட்டான். அதைக்கேட்ட அப்பா ஒரு நொடி யோசித்துவிட்டு,

“ அதுவாக்கண்ணு.. எல்லாம் இயற்கையன்னையின் தந்திரம் தான்.. “

“ தந்திரமா? “

“ காக்கா.. தவிட்டுக்குருவிகளோட எண்ணிக்கையைக் கட்டுப்படுத்த இயற்கையன்னை குயில்களைத் தான் நியமிச்சிருக்காங்க.. “

“ ஓ.. அப்படியா? ஆனா புரியலயே..

அட படுக்காளிப்பயலே அப்பாவைக் கலாய்க்கிறீயா..? குயில்களுக்குக் கூடு கட்டத்தெரியாது.. அதனால புள்ளிக்குயில் மரத்தில கூடு கட்டுற காகத்தை ஏமாத்தி அந்தக் கூட்டுல முட்டை போட்டுரும்.. அதே மாதிரி அக்காக்குயிலும் தரையில கூடு கட்டுற தவிட்டுக்குருவியோட கூட்டுல முட்டை போட்டுரும்.. இது அந்தப் பறவைகளுக்கே தெரியாது.. அதுக நம்ம முட்டை தான்.. நம்ம குஞ்சு தான்னு நெனைச்சு வளர்த்து வரும்.. பெரிசான பிறகு இரண்டு பேருக்கும் தெரிஞ்சுபோகும்.. அப்புறம் என்ன கொஞ்ச நேரம் சண்டை போட்டுட்டு அவுக அவுக கூட்டத்துக்குப் போயிருவாக.. அம்புட்டுதான்.. “

“ இதுல எப்படி தவிட்டுக்குருவிக் கூட்டம் கொறையும்.. “

“ அது கொஞ்சம் சோகமான கதை தான்.. ஆனால் இயற்கையில் எதுவும் சோகம், பயங்கரம், கொடூரம்னு எதுவும் கிடையாது.. அதனதன் இயல்புப்படி.. எல்லாம் நடக்கும்.. முதல்ல குயில் முட்டைபோடும்போதே தவிட்டுக்குருவியோட முட்டைகளைக் கூட்டிலேர்ந்து தள்ளி விட்டுரும்.. அந்த முட்டைகள் பொரிக்காது.. இல்லையா? அப்புறம் குயில் குஞ்சு வளரும் போது மற்ற குஞ்சுகளை விட அதிகமான தீனியைச் சாப்பிடும்.. மற்ற குஞ்சுகளைக் காலால தள்ளியும் விட்டுரும்.. அதுல அந்தக் குஞ்சுகள் பலவீனத்தாலோ, தாக்குதலாலோ செத்தும் போயிரும்..

குட்டித்தம்பி பாரியின் முகத்தில் வருத்தம் வந்தது. உடனே அப்பா,

பார்த்தியா.. நான் சொன்னேன்ல.. இதுல வருத்தப்பட எதுவுமில்ல.. எல்லாம் வாழ்க்கைக்கான போராட்டம்.. அந்தப் போராட்டத்துல.. இயற்கையன்னை ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு மாதிரியான இயல்புகளைக் கொடுத்திருக்காங்க..

என்று சொன்னார். அப்போது பாரிக்கு ஒரு சத்தம் கேட்டது.

ட்வீக் ட்வீக் ட்வீக் ட்வீக் ட்வீக் ட்வீக்

அந்தச் சத்தத்தை அவன் இதுவரை கேட்டதில்லை. உடனே பாய்ந்து தோட்டத்துக்குச் சென்றான். குட்டித்தம்பி பாரி தான் இப்போது குட்டிப்பறவைக் கவனிப்பாளராகி விட்டானே!

 நன்றி - துளிர் பிப்ரவரி 2021

 

Thursday, 17 December 2020

ராத்திரி எனக்குப்பிடிக்கும்

 

ராத்திரி எனக்குப்பிடிக்கும்


உதயசங்கர்

ராத்திரி வந்துவிட்டாலே அவ்வளவுதான். குட்டித்தம்பி அதிரனுக்கு என்னவோ ஆகிவிடும். அம்மாவை விடாமல் சேலையைப் பிடித்துக் கொண்டே திரிவான். அம்மா உட்கார்ந்தால் அவனும் உட்கார்வான். அம்மா சமையல் செய்யும்போது அவனும் கூட நிற்பான். அம்மா தையல் மிஷனில் தையல் தைக்கும்போது அவனும் மடியில் உட்காரவேண்டும் என்று அடம்பிடிப்பான். அம்மா புத்தகம் வாசிக்கும்போது படிக்கவிடாமல் புத்தகத்துக்குள் தலையை நீட்டுவான். அம்மாவை அங்கும் இங்கும் அசைய விடமாட்டான்.

. ஒன்பாத்ரூம் போகவேண்டும் என்றாலும் அம்மா கூட வரவேண்டும். இதெல்லாம் போதாது என்று அம்மாவைத் தூக்கிவைத்துக்கொள்ளச் சொல்லி அடிக்கடிச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பான் ஐந்து வயது பையனைத் தூக்கிக்கொண்டே அலைய முடியுமா? அதிரன் ஏன் தூக்கி வைத்துக்கொள்ளச் சொல்கிறான் தெரியுமா? பயம்!. இருட்டைக்கண்டு பயம்!.

ராத்திரியானால் இருட்டி விடுகிறது. இருட்டி விட்டால் விளக்கு வெளிச்சம் வேண்டும். இல்லையென்றால் கண் தெரிய மாட்டேங்குது. இருட்டில் ஏதேதோ சத்தம்வேறு கேட்கிறது. அதுவும் அந்த சத்தமும் பெரிதாகக் கேட்கிறது.

” டம் “

“ டமார்..”

” கீச்கீச்கீச் “

” கீ கீ கீ கீ “

“ கூகூகூகூவ்..”

“ குர்ர்ர்ர்ர்..”

“ கெக் கெக் கெக் “

இன்னும் என்னென்னவோ சத்தங்கள்! அதிரனுக்கு ராத்திரி நெருங்க நெருங்கப் பயம் வந்து விடும். தூங்கும்போதும் விளக்கு எரியவேண்டும் என்று அழுவான்.

“ அம்மா ராத்திரி வேண்டாம்.. போகச்சொல்லு… ம்ம்ம் போகச்சொல்லு..” என்று சிணுங்கிக்கொண்டே இருப்பான். அதிரன் சொல்வதைக் கேட்டு அம்மாவுக்குச் சிரிப்பு வரும். ஆனால் சிரிக்காமல் பொறுமையாக,

“ குட்டித்தம்பி! இரவும் பகலும் மாறி மாறி வர்றது இயற்கை.. பூமி தன்னைத்தானே சுற்றிக் கொண்டு சூரியனையும் சுத்துது.. அப்ப சூரிய வெளிச்சம் பூமிமேலே படும்போது பகலாக இருக்கும்.. சூரியவெளிச்சம் படாதபோது ராத்திரியா இருக்கும்.. என்ன தெரிஞ்சிதா? பகலில் சூரியன் வர்றது மாதிரி.. ராத்திரியிலே நிலா வரும்… பயப்படகூடாது.. எதுக்கும் பயப்படக்கூடாது.. ”

விளக்கமாகச் சொல்லுவார். அவன் அம்மாச் சொல்வதைக் கேட்பான். எதுவும் புரியாது. ஆனால் முழுவதும் கேட்பான். கேட்டு முடிந்ததும்,

“ அம்மா பயமாருக்கும்மா.. ராத்திரி வேண்டாம்மா..”

என்று சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவான். அம்மா எப்படி எப்படியோ சொல்லிப் பார்த்து விட்டு கடைசியில்,

“ அதிரா! நான் ராத்திரிகிட்டே இனிமே நீ வராதே எங்க வீட்டுக்குட்டித்தம்பிக்குப் பிடிக்கலன்னு சொல்லிடறேன்.. இன்ன சரியா? “

என்று சொன்னார். அதன்பிறகு தான் அதிரன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு தூங்கினான். அப்போது அந்த வழியாகப் போய்க் கொண்டிருந்த  இரவுத்தேவதை அதைக் கேட்டுவிட்டார். உடனே அவர் அதிரன் இருந்த அந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்துவிட்டார். அதிரன் அம்மாவைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். இரவுத்தேவதை அவனைப் பூப்போலத் தூக்கிக்கொண்டு பறந்தார். குட்டித்தம்பி அப்படியே இரவுத்தேவதையின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டான்.

“ அதிரா! ஏன் பயப்படுகிறாய்? “

“ என் கண்ணுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை..”

“அப்படியா? இருள் என்பது குறைந்த ஒளி! அவ்வளவுதான்.. இப்போது பார்..”

அதிரன் முழுவதுமாகக் கண்களைத் திறக்கவில்லை. லேசாகத் திறந்து பார்த்தான். முதலில் எதுவும் தெரியவில்லை. ஆனால் கொஞ்சநேரத்திலேயே எல்லாம் தெரிந்தன. அவனுடைய வீடு, வீட்டுக்கு முன்னால் இருந்த தோட்டம், அவனுடைய நண்பன் பாரியின் வீடு, அவர்களுடைய தெரு, அவன் மாலையில் விளையாடப்போகும் பூங்கா, எல்லாம் தெரிந்தன. உயரத்தில் இருந்து பார்க்கும்போது ஊரே அழகாகத் தெரிந்தது. கருப்பாக இல்லை. கரு நீலநிற வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் கண்சிமிட்டின. அவனுக்கு இப்போது பயம் குறைந்து விட்டது. அதிரன் கண்களை நன்றாகத் திறந்தான்.

ஆகா என்ன அழகு!

அப்போது தான் அந்த சத்தம் கேட்டது.

” டம் “  மறுபடியும் அதிரன் கண்களை மூடி இரவுத்தேவதையின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டான். பயம் அடித்துப்புரண்டு கொண்டு வந்தது. இரவுத்தேவதையிடமிருந்து வந்த அம்மாவின் வாசனை அவனை அமைதிப்படுத்தியது.

இரவுத்தேவதை புன்னகையுடன் அதிரனை அவனுடைய வீட்டுக்கூரை மேல் பறக்கவைத்தார். என்ன ஆச்சரியம்! அவனுக்குச் சிறகுகள் முளைத்திருந்தன. அவன் கண்களைத் திறந்தான். அப்போது, அவனுடைய வீட்டின் அருகில் இருந்த மாமரத்திலிருந்து ஒரு பழுத்த இலை கிளையை விட்டுப் பிரிந்து மெல்ல காற்றில் இறங்கி தகரக்கூரையில் விழுந்தது. டம்மென்று சத்தம் கேட்டது.

இன்னொரு வேப்பமரத்திலிருந்து ஒரு காய்ந்த குச்சி டமார் என்று விழுந்தது.

தரையில் காய்ந்து கிடந்த சருகுகளின் மீது ஓடிக்கொண்டிருந்த எலி சின்னச்சின்னப் பூச்சிகளைப் பிடிக்கும் போது மகிழ்ச்சியில் கீச் கீச் கீச்கீச் என்று கீச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தது. எலியைப் பார்த்த பூச்சிகள் கீகீகீகீ என்று இரைந்தன. கூகூகூகூவ் என்று புளியமரப்பொந்திலிருந்த ஆந்தை கண்களை உருட்டி அங்கும் இங்கும் பார்த்துக் கொண்டே கத்திக் கொண்டிருந்தது.

அதிரனின் வீட்டுக்கு அருகில் ஓடிய சாக்கடையில் தவளைகள் குர்குர்குர் என்று முனகிக் கொண்டிருந்தன. வீட்டுக்கு முன்னால் இருந்த கோழிக்கூட்டிலிருந்து செவலைச்சேவல் அவ்வப்போது கெக்கெக்கெக் என்று கத்திக்கொண்டிருந்தது.

இப்போது அதிரனுக்குப் புரிந்து விட்டது. அவனுடைய முகத்தில் வெட்கம் வந்தது. இதற்கா இத்தனை ஆர்ப்பாட்டம் செய்தோம். அம்மாவை எவ்வளவு தொந்திரவு செய்து விட்டோம் என்று நினைத்தான்.

இரவுத்தேவதை அவனை அப்படியே பூப்போல அம்மாவுக்கு அருகில் படுக்கவைத்து விட்டு பறந்து போனாள். அதிரனுக்கு அப்போது ஒன்பாத்ரூம் வந்தது.

அவன் எழுந்து கழிப்பறை விளக்கைப்போடாமல் அம்மாவை எழுப்பாமல் போய் விட்டு வந்து படுத்துக் கொண்டான். காலையில் அம்மா எழுந்ததும் அதிரனிடம் கேட்டாள்,

“ என்னடா குட்டித்தம்பி! ராத்திரி அம்மாவை எழுப்பலை...” என்று கேட்டார். அதிரன் சிரித்துக் கொண்டே,

“ இனிமே ராத்திரின்னா எனக்கு பயமில்லம்மா! “ என்றான். அம்மா ஆச்சரியத்துடன்,

“ எப்படித்தம்பி! ஒரே ராத்திரியில மாறிட்டே..”

என்று கேட்டாள். அதைக் கேட்ட குட்டித்தம்பி அதிரன்,

“ தெரியலம்மா..” என்று சொல்லிச்சிரித்தான். அவனுக்குத் தூக்கத்தில் எல்லாம் மறந்து போய்விட்டதே…

கெக்க்கே கெக்கேக்க்க்கே..

Thursday, 10 December 2020

புத்தகம் பேசுது

 

புத்தகம் பேசுது


உதயசங்கர்

நேற்று அபிக்கு எட்டாவது பிறந்த நாள். அவனுடைய அம்மாவும் அப்பாவும் அபியின் நண்பர்களை அழைத்து கேக் வெட்டி பாட்டுப்பாடி அமர்க்களப்படுத்தி விட்டார்கள். அம்மாவும் அப்பாவும் அவர்களுடைய நெருங்கிய நண்பர்களையும் அழைத்திருந்தார்கள். அதனால் வீடே கலகலப்பாக இருந்தது. எல்லோரும் அபியை வாழ்த்தவும், பாராட்டவும், பரிசுகள் கொடுக்கவுமாக இருந்தார்கள்.

அபிக்கு அவ்வளவு மகிழ்ச்சி. அவனுடன் வகுப்பில் எப்போதும் சண்டைபோடும் பிரபாகர் கூட அவனுடைய அம்மாவுடன் வந்து ஒரு பரிசைக் கொடுத்து விட்டுப்போனான். எக்கசக்கமான பரிசுகள்! எல்லாருக்கும் விருந்துக்கும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.

அபிக்கு எப்போது எல்லாரும் வீட்டுக்குப் போவார்கள் என்றிருந்தது. அவனுக்கு பரிசுப்பொட்டலங்களைப் பிரித்து என்னென்ன பரிசுகள் வந்திருக்கின்றன என்று பார்க்கவேண்டும் என்று ஆவல் இருந்தது. ஆனால் நண்பர்களுடன் விளையாடுவதில் நேரம் போவதே தெரியவில்லை.

நண்பர்கள் போனவுடனே அபிக்குத் தூக்கம் வந்து விட்டது. அவன் தூங்கப்போய் விட்டான். அவனுடைய படிப்பு மேசையின் மீது அத்தனை பரிசுப்பொட்டலங்களும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதைப்பார்த்தவுடன் வந்த தூக்கம் கலைந்து விட்டது. ஏதாவது ஒரு பொட்டலத்தைப் பிரிக்கலாம் என்று நினைத்து எடுத்தான். அந்தப் பொட்டலத்தில் ஒரு அழகிய பேனா அட்டைப்பெட்டியில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. பார்க்கப்பார்க்க அவ்வளவு ஆசையாக இருந்தது.

அப்படியே ஒவ்வொரு பொட்டலமாகப் பிரித்தான்.

ஒரு டெடி பியர் பொம்மை.

ஒரு கால்குலேட்டர்

ஒரு காம்பஸ் பாக்ஸ்

ஒரு வீடியோ கேம்ஸ்

க்ரேயான்ஸ்

செஸ் போர்டு

பேங்க் கேம்ஸ்

பெரிய கார்

பெரிய ஹெலிகாப்டர்

கேம்ப் ஹவுஸ்

மேட்சிங் ப்ளாக்ஸ்

கோட் சூட்

டி சர்ட்டு

கலர் பென்சில் பாக்கெட்

என்று ஏராளமான பரிசுப்பொட்டலங்கள் இருந்தன. பெரிது பெரிதான அட்டைப் பெட்டி பரிசுப் பொட்டலங்களுக்கு நடுவில் வண்ணக்காகிதத்தில் சுற்றப்பட்ட ஒரு சிறிய பரிசுப்பொட்டலத்தைப் பிரித்தான். அது ஒரு புத்தகம். புத்தகத்தைப் பார்த்ததும் திருப்பிக் கூட பார்க்கவில்லை. அப்படியே அதைத் தள்ளிவைத்தான். ஏற்கனவே பள்ளிக்கூடத்தில் பாடம் படிப்பதற்கு நிறையப் புத்தகங்கள் இருக்கின்றன. அதைப்படிப்பதற்கே நேரமில்லை. மறுபடியும் புத்தகமா? என்ற எண்ணம் தான் அவனுக்குத் தோன்றியது.

எல்லாவற்றையும் பார்த்து முடித்ததும் அவனுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி.  உறக்கமும் மறுபடியும் வந்து விட்டது. அவன் படுத்ததும் உறங்கி விட்டான்.

திடீரென ஏதோ ஒரு சத்தம் கேட்டு அவன் கண்விழித்தான். ஒரு குயிலின் கூகூக்க்கூ கூகூ என்ற சத்தம் கேட்டது. என்ன இது? நடு ராத்திரியில் குயில் சத்தம். எங்கிருந்து வருகிறது? என்று யோசிப்பதற்குள் சிட்டுக்குருவிகளின் கீச் கீச்.. கேட்டது. கூடவே புறாக்களின் குர்ர்ம்ம்ம் குர்ர்ம்ம்ம் என்ற சத்தம் வந்தது. மயிலின் க்க்யாவ் க்க்யாவ் அகவலும் கொக்கின் குர்க் குர்க் சத்தமும் மாறி மாறிக் கேட்டது. அவன் பயத்துடன் சுற்றிப்பார்த்தான். எதுவுமில்லை. மறுபடியும் உற்றுக்கேட்டான்.

மைனாக்களின் க்ளவ் க்ளவ் என்ற சத்தம் கேட்டது. அவனுடைய அபார்ட்மெண்ட் வீட்டுக்கருகில் மரங்கள் கிடையாது. தூரத்தில் இருக்கும் பூங்காவில் தான் மரங்கள் இருந்தன. ஆனால் இந்தச் சத்தமெல்லாம் அவனுடைய அறைக்குள் கேட்கிறதே. அவன் எழுந்து உட்கார்ந்தான். கொஞ்சம் நிதானமாகக் கேட்டுப்பார்த்தான்.

ஆமாம். சத்தம் அவனுடைய மேசையிலிருந்து தான் வருகிறது. ஒருவேளை ஏதாவது பொம்மையிலிருந்து வருகிறதோ. எழுந்து விளக்கைப்போட்டு விட்டு மேசைக்கருகில் போனான். இப்போது அமைதியாக இருந்தது.

ஒவ்வொரு பரிசுப்பொட்டலமாக எடுத்துப் பார்த்தான். அப்படி சத்தம்போடுகிற மாதிரி எந்தப்பொம்மையும் இல்லை. கடைசியில் அவன் ஓரமாய் வைத்திருந்த புத்தகத்தை எடுத்தான். அபி புத்தகத்தைத் தொடும்போதே புத்தகம் அதிர்ந்தது. அப்போது தான் அந்தப்புத்தகத்தின் தலைப்பை வாசித்தான்.

நம்மைச் சுற்றிலும் பறவைகள்

அட்டைப்படத்தில் ஏராளமான பறவைகள் இருந்தன. 

மயில், குயில், மைனா, காகம், புறா, கொக்கு, சிட்டுக்குருவி, தேன் சிட்டு, பருந்து, ஆந்தை, கழுகு, ராஜாளி, செம்போத்து, நீர்க்காகம், நாரை, காடை, கௌதாரி, பனங்காடை, உள்ளான், தவிட்டுக்குருவி, அன்னம், 

எல்லாம் சிறகுகளசைத்து பறந்து கொண்டிருந்தன. தங்களுடைய அலகுகளைத் திறந்து பாடிக் கொண்டிருந்தன. அந்தப் பாட்டின் இசையையே அபி கேட்டான். அபியின் உள்ளம் மகிழ்ச்சியில் நிறைந்தது. அவன் ஆர்வத்துடன் புத்தகத்தின் அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பினான்.

அவன் இதுவரை காணாத ஒரு புதிய உலகம் அவனை வரவேற்றது.

நன்றி - செல்லமே சிறார் இதழ்

 

 

 

 

Friday, 13 November 2020

சிரிப்பின் அழகு

 

சிரிப்பின் அழகு

உதயசங்கர்


காவூர் காட்டில் ஏராளமான சிறு விலங்குகள் வாழ்ந்து வந்தன. முயல், அணில், ஓணான், சில்லான், பச்சோந்தி, குள்ள நரி, உடும்பு, கீரி, நல்லபாம்பு, சாரைப்பாம்பு, கட்டுவிரியன், கண்ணாடி விரியன், கொம்பேறிமூக்கன், மண்ணுள்ளிப்பாம்பு, கட்டெறும்பு, தையல் எறும்பு, தீயெறும்பு, கருப்பு எறும்பு, பறக்கும் எறும்பு, இலைவெட்டி எறும்பு, என்று எல்லா உயிரனங்களும் சேர்ந்து வாழ்ந்தனர்.

அங்கே இருந்த கருவை மரத்தின் அடியில் குத்துச்செடிகள் அடர்ந்த புதர் இருந்தது. அந்தப்புதரின்கீழ் ஒரு முயல்வளை இருந்தது. அந்த வளை இலைதழைகளால் மூடப்பட்டிருந்தது. அந்த வளைக்குள் இரண்டு முயல்குட்டிகள் பேசிக்கொண்டிருந்தன.

“ ம்ம்ம்ஹூஹூம்.. அம்மா இன்னும் வரலை…. ஹூம் ஹூம்..”

என்று தம்பிமுயல் அழுது கொண்டு இருந்தது.

“ அம்மா இப்ப வந்துருவாங்கடா.. அழாத.. அம்மா வரும்போது உனக்கு இனிப்புக்காரட்டு கொண்டு வருவாங்க.. இன்ன.. அழக்கூடாது…சிரிடா தம்பி.. எங்க சிரி..”

என்று அண்ணன் முயல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் தம்பிமுயல் சிரிக்கவே இல்லை. தம்பியின் அழுகை அதிகமாகிக் கொண்டே போனது.

உண்மையில் அம்மா போய் வெகு நேரமாகி விட்டது. எப்போதும் இவ்வளவு நேரம் ஆகாது. அம்மாவுக்கு ஏதாவது ஆபத்து வந்திருக்குமா? அண்ணன் முயல் ஒரு கணம் அப்படி யோசித்தது. ஆனால் மறுகணமே அதன் முகத்தில் சிரிப்பு வந்து விட்டது. ச்சேச்சே… அம்மா எவ்வளவு புத்திசாலி! எந்த ஆபத்திலிருந்தும் தப்பித்து விடுவாள். ஆகா! அம்மான்னா அம்மா தான். ஆனால் தம்பிப்பயல் அழுகையை நிறுத்தமாட்டேன் என்று அடம் பிடிக்கிறானே. என்ன செய்யலாம்? என்று யோசித்த அண்ணன் முயல் வெளியே எட்டிப்பார்த்தது.

ஒரு சுடுகுஞ்சி இல்லை. வெயில் சுள்ளென்று அடித்தது.

உள்ளே திரும்பி,

“ வா தம்பி! நாம போய் அம்மாவைத் தேடலாம்..என்று அழைத்தது. தம்பிமுயலும் அழுதுகொண்டே

“ எனக்குப் பயமாருக்கு..என்று திக்கித் திக்கிச் சொன்னது. அதற்கு அண்ணன் முயல்,

“ எதுக்குப் பயப்படணும்?… இந்த உலகம் நம் எல்லோருக்குமானது.. எறும்புக்கு மட்டுமோ, இல்லை சிங்கத்துக்கு மட்டுமோ சொந்தமானதில்லை.. நாம தைரியமா இருக்கணும்.. இன்ன.. “

என்று தைரியம் சொல்லியது.  இரண்டுபேரும் வளையிலிருந்து இரண்டடி குதித்திருப்பார்கள்.

“ ம்ம் நில்லுங்கள்..என்று ஒரு குரல் கேட்டது. அண்ணன் முயலும் தம்பி முயலும் சுற்றிச் சுற்றிப்பார்த்தார்கள். யாரையும் தெரியவில்லை.

ஒரு பச்சை வெட்டுக்கிளி மட்டும் கொளஞ்சிச்செடியின் உச்சியில் நின்று கொண்டிருந்தது. தம்பிமுயல் பயந்து போய் மறுபடியும் அழுதது. அண்ணன் முயல் சிரித்துக் கொண்டே அந்த பச்சைவெட்டுக்கிளியின் முன்னால்போய்

“ அண்ணே! நீங்களா கூப்பிட்டீங்க? “

பச்சைவெட்டுக்கிளி முன்கால்களை அசைத்து,

“ என்ன விசயம்! வெளியே சுத்துறீங்க? உங்கம்மா என்கிட்டதான் உங்களைக் கவனிக்கச் சொல்லிட்டு போயிருக்கா? “ என்று முன்காலை நீட்டி ஆட்டி எச்சரித்தது. அண்ணன் முயல் சிரித்துக்கொண்டே,

“ அம்மா இன்னும் வரலை.. அதான்.. வாராளான்னு பார்க்கோம்..”

“ அப்படியா? இந்தக்காட்டில கவனமா இருக்கணும் கண்ணுகளா.. ரொம்பமோசமான காடு..”

என்று சொல்லி முடிக்குமுன்னே பின்னாலிருந்து ஒரு பச்சோந்தி தன்னுடைய நீண்ட நாக்கை நீட்டி அந்த வெட்டுக்கிளியைப் பிடித்து விழுங்கிவிட்டது.

அதைப்பார்த்த தம்பிமுயல் இன்னும் அழுதான். அண்ணன்முயல் பயந்தாலும் சிரித்துக் கொண்டே,

“ தம்பி அது ஓணான்.. நம்மை ஒன்னும் செய்யாது.. இல்லையாண்ணே..

என்று கேட்டது. பச்சை வெட்டுக்கிளியை விழுங்கிய மகிழ்ச்சியில் பச்சோந்தி மேலும் கீழும் முதுகை ஆட்டியது. கண்களை உருட்டிக்கொண்டே,

“ பயப்படாதே தம்பி! காலையிலிருந்து ஒரே பசி! நான் உங்களை ஒண்ணும் செய்யமாட்டேன்..

என்று கரகரத்த குரலில் சொன்ன பச்சோந்தி தன்னுடைய நிறத்தை பச்சையாக மாற்றிக் கொண்டே சிரித்தது.

அண்ணன் முயலும் தம்பிமுயலும் இன்னும் கொஞ்சதூரம் குதித்து ஓடின.  ஒரு பச்சைத்தவளை அவர்களுக்கு முன்னால் வந்து குதித்தது. அதைப் பார்த்ததும் தம்பிமுயல் மறுபடியும் அழுதான். அண்ணன் முயல் சிரித்துக் கொண்டே,

“ என்ன தவளையண்ணே! எங்கே கிளம்பிட்டீங்க? “

“ நான் போறது இருக்கட்டும்.. நீங்க எங்க கிளம்பிட்டீங்க? உங்கம்மா என்கிட்டே  உங்களப்பார்த்துக்கிட சொல்லிட்டு போயிருக்கா? “

என்று அது சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே ஒரு குட்டிச்சாரைப்பாம்பு பின்னால்வந்து அந்தப் பச்சைத்தவளையைப் பிடித்தது. அது பிடித்தவுடன் பச்சைத்தவளையின் தோலில் ஒரு திரவம் சுரந்தது. அவ்வளவுதான். பிடித்தவேகத்தில் தூ தூ தூவென்று துப்பிவிட்டது.

 ச்சே! என்ன துர்நாற்றம்! நாத்தம் பிடிச்சபயல்..என்று கத்தியது.

பச்சைத்தவளை சிரித்துக் கொண்டே தவ்வித்தவ்விப் அருகிலிருந்த புளியமரத்தின் அடியில் மறைந்து கொண்டது. ஆனால் குட்டிச்சாரைப்பாம்பு இரண்டு முயல் குட்டிகளைப் பார்த்து வாயைத் திறந்து கொண்டே வேகமாக வந்தது. அதைப் பார்த்த தம்பிமுயல் மறுபடியும் அழுதது. அண்ணன் முயல் சிரித்துக் கொண்டே,

“ குட்டிச்சாரையே! எங்களைச் சாப்பிடுவியா? “ என்று கேட்டது. அதற்கு குட்டிச்சாரைப்பாம்பு திறந்த தன் குட்டிவாயை மூடிக்கொண்டே,

“ ச்ச்சேச்சே.. என்னால முடியாதுப்பா.. நீங்க பெரிசா இருக்கீங்க.. எங்கம்மாவைக் கூட்டிட்டு வாரேன்..என்று திரும்பிப்போய் விட்டது. அதைக்கேட்ட தம்பிமுயல் இன்னும் அழுதான். அண்ணன் முயல் சிரித்துக் கொண்டே,

 தம்பி அவன் போயி.. அவங்கம்மாவைத் தேடி.. கூட்டிட்டு வர்றவரைக்கும் நாம இங்க நின்னுக்கிட்டா இருப்போம்.. “

இரண்டு முயல்களும் இன்னும் கொஞ்ச தூரம் குதித்து ஓடின. பார்த்தால் முன்னால் ஒரு குள்ளநரி சிவீர்னு சிவப்பு நிறத்தில் நின்று கொண்டிருந்தது. அவ்வளவு தான். இரண்டுபேருக்கும் வெலவெலத்து விட்டது. தம்பிமுயலின் அழுகை இன்னும் சத்தமாய் கேட்டது. ஆனால் அண்ணன்முயல் சிரித்துக்கொண்டே,

“ ஐயா! குள்ளநரி ஐயா நாங்க எங்கம்மாவைத் தேடிப்போறோம்..தம்பிக்கு ரொம்ப பசிக்குதாம்.. சாப்பிட்டுட்டு வாரோம்..

என்று தைரியமாகச் சொன்னது. அதன் தைரியத்தைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்ட குள்ளநரி,

“ தம்பிகளா! பயப்படாதீங்க.. நான் இப்பதான் நாலு காட்டு எலிகளைச் சாப்பிட்டிருக்கேன்.. இப்ப பசியில்ல.. பசிச்சாதான் நாங்க வேட்டையாடுவோம்.. நீங்க போய் உங்கம்மாவைத் தேடுங்க..

என்று சொல்லிவிட்டு வாயை அகலத்திறந்து நீண்ட கொட்டாவி விட்டது. அப்புறம் படுத்துறங்க ஒரு புதரைத்தேடிப் போனது. மறுபடியும் இரண்டு முயல்களும் குதித்து குதித்து ஓடின.

அங்கே பச்சைப்பசேல் என்று ஒரு பரந்த புல்வெளி இருந்தது. அந்தப்புல்வெளியில் குறுந்தளிர்கள் நிறைந்திருந்தன. இரண்டு குட்டிமுயல்களும் அந்தத் தளிர்புல்லைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தன. சாப்பிட்டுக்கொண்டே அழுதது தம்பி முயல்.

“ அம்மா.. அம்மா..

அழாதே தம்பி! அழுதால் நம்முடைய அறிவு வேலை செய்யாது.. கண்களைத் திறந்து சிரித்துப்பார்.. நமக்கு நம்பிக்கை வரும்.. தைரியம் அதிகமாகும்… சிரிச்சுப்பாரேன்.. அம்மாவும் வந்து விடுவாள்..

என்று அண்ணன் முயல் சொன்னதைக் கேட்ட தம்பிமுயல் சிரிக்க முயற்சி செய்தது.

 ஹ்ஹ்ஹ்ஹா ஹா ஹா ஹா…

தம்பிமுயல் சிரித்ததும் அதன் உடலும் சிரித்தது. கண்களை மூடித் திறந்தபோது, வாயில் கேரட் செடிகளுடன் அம்மா வந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தது. உடனே தம்பிமுயல் அண்ணன்முயலிடம்,

“ அண்ணா! நான் இனி அழவே மாட்டேன்..

என்று சொல்லிச் சிரித்தது. அண்ணன் முயலும் சிரித்தது. அருகில் வந்து விட்ட அம்மாவும்,

“ ம்ம் அப்படித்தான் வாழ்க்கையைத் தைரியமா நம்பிக்கையோட சிரிச்சிக்கிட்டே எதிர்கொள்ளணும்.. சரியா எங்கே சிரிங்க “ என்று கூறியது.

ஹ்ஹ்ஹ்ஹா ஹ்ஹாஹ்ஹாஹ்ஹா

அங்கே ஒரே சிரிப்புச்சத்தம் தான். 

நன்றி - பொம்மி தீபாவளி மலர்

 

 

Thursday, 12 November 2020

துண்டிக்கப்பட்ட தலையில் சூடிய ரோஜாமலர் -சில கருத்துகள்

 

உதயசங்கரின் துண்டிக்கப்பட்ட தலையில் சூடிய ரோஜா மலர் சிறுகதைத் தொகுப்பு பற்றி சில கருத்துகள்


……… 

சாரதி         
                                                      
இந்தத் தொகுப்பின் கடைசிக் கதையான நீலிச்சுனையையும் படித்த கையோடு புத்தகத்தை என் நெஞ்சில் மேல் வைத்து கண்களை மூடியிருந்தேன். அசந்து விட்டேனா என்னவோ தெரியவில்லை. திடீரென்று என் நெஞ்சு முடிக்குள் ஏதோ ஊர்ந்து செல்வது போலிருந்தது. என்ன நடந்தது எனத்தெரியவில்லை. முடிகளெல்லாம் குத்திட்டு நின்றது. தொலைந்த என் இளமை துடித்தது. யாரோ என்னை அழைத்தது போலிருந்தது. எழுத்தாளர் உதயசங்கர்தான். என் கையைப் பிடித்து இழுத்தான். நான் எதுவும் சொல்லாமல் அவனுடன் சென்றேன். அரூபஇச்சைக் குகைக்குள் என்னை அழைத்துச் சென்று கொண்டிருந்தார். அங்கே மரப்பாச்சிகளின் நிலவரை, கருப்பையாவின் வனம், புற்று, நீலிச்சுனைஇந்த கதைகளெல்லாம் மனித இச்சைகளின்  இம்சைகளை , குரோதங்களை, அழகை, அற்புதத்தை, வேறுவேறு படிம உலகத்திற்குள் வாழ்ந்தது போல் பிரமிக்க வைக்கும் தொன்மங்களாய் நிகழ்த்தப்பட்டிருந்தது. என் கண்களை என்னால் நம்பவே முடிய வில்லை. வனத்தின் பெருஞ்சுணையிலிருந்து விழும் நீரின் வழியே நீலியே வடிந்து கொண்டிருந்தாள். அழகிய ஒளிவெள்ளம் போல் என்றைக்குமே பார்க்க முடியாத அசுரஅழகை, கருப்பையாவின் வனத்தில் எவரும் அறியாத மர்ம முடிச்சுகளின் அசரீரியாய் அவரின் சாவுக்குப்பின்னும் துடித்துக் கொண்டிருந்தை, வேறுவேறு காலங்களில் யார் யாரோடோ வாழ்ந்த மரப்பாச்சிகள் அவரவர் மண்டைக்குள் புகுந்து நெஞ்சு, வயிறு, முடிவில் குதம் வழியே வெளியேறிக் கொண்டிருந்ததை, நீரின் மொழியில், காட்டின் மொழியில், மரப்பாச்சிகளின் மொனங்கள்களில், இருள்வழியில் சுற்றித்திரியும் இச்சாதாரி பாம்பின் தடத்தின் வழியே….. என் மேனி சிலிர்கக என்னிடம் சொல்லும் போது நான் மெய் மறந்து நின்றேன்.

அங்கிருந்து என்னை சிறு பாதை வழியே வேறு ஒரு அறைக்கு அழைத்துச்சென்றார். அங்கே கடவுளின் காதுகள், குரல்கள் என்ற இரண்டு மனோவயப்பட்ட கதைகளின் வழியே சுப்புலட்சுமி, குமாரசாமி, இருவரது  அடிமனக்குரல்கள், அறையைத் தாண்டி ஒலித்தது. சுப்புலட்சுமிக்கு கடைசிகால அன்பு கிட்டாமல் கடவுளோடு பேசிக் கொண்டிருந்தார்.. குமாரவேலுக்கு முதல் காதலே பூர்த்தியாகமால் பயத்தின் கூப்பாட்டில் அன்பை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். ஹேங் ஓவர், கருணாகரனின் கதைகளில் பாட்டில் வீடுகளில் சிக்கி, என்றென்றும் மீளமுடியாத லும்பனான விநாயகம், நடுத்தர கருணாகரன் என இரு வேறு வடிவங்களாய் அப்பட்டமாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள விதத்தில் விநாயகம் போல் எங்கோ விழுந்து கிடந்தேன்.

குகையிலிருந்து வெளிக்கிளம்பி வேறு திசையில் என்னை அழைத்துச் சென்றான். அங்கே கானல், கிருஷ்ணனின் அம்மா கதைகளில் வரும் அருகிக் கொண்டிருக்கும் கதாபாத்திரங்கள், குடும்ப உறவுகளின் அர்த்தங்களாய் வேறுவேறு குணங்களில் வடித்துள்ள விதம், என் கண்களுக்குள் மிரட்சியடைந்த கனவாய் நின்றதுசண்முகம், பாஞ்சான் நண்பர்களின் உறவில் சண்முகத்துக்கு கல்வி கிட்டினாலும், வாழ்வாதார நிலை ஒரு கானல்தான். எந்த அளவிற்கு பொருளாதரத்தில் உயர்ந்தாலும், கிஞ்சித்தும் கல்வி  கிட்டாத பாஞ்சான்தன் நண்பன் சண்முகத்தை பெருமைப்படுத்தி, உணர்வு வயப்பட்டு வாழ்ந்து  பின் சாகிறான் என்றாலும், பாஞ்சான் கனவில் வந்துவந்து போகிறான்கிருஷ்ணனின் அம்மா என்ற கதையில், கிருஷ்ணனின் அம்மா, அன்பு என்ற மாபெரும் ஆயுதத்தை, சூட்சிமமாய் முன்னிருத்தி, கிருஷ்ணனை கொம்பு சீவி விடுகிறாள். குடும்ப வாழ்வாதாரம் உயரஉயர அவன் தம்பி, தங்கைகள் வாழ்க்கையை, அம்மா  சரிவர முன்னெடுத்துச் செல்கிறாள். எந்த நிலையிலும் தாயின் அன்பையே உயர்வாய் எண்ணும் கிருஷ்ணன், எல்லா நிகழ்வுகளிலும் உதாசினமாகிறான்.. அவன் மனம் உடைந்து வாழ்க்கையை நிதர்சனமாக சந்திக்கும் போது கிழடு தட்டுப் போகிறான்மகன், தாய் என்ற உறவில் அதீத உணர்வு வயப்பட்ட கிருஷ்ணனைப் பற்றி இவ்வளவு சாதுர்யமான அம்மா என்னதான் நினைத்தாள்? என்ற போது உறவின் அர்த்தம் சிலநேரம் பிடிபடாமல் இதயம் சுழட்டுகிறது. அப்பாவின் கைத்தடி என்ற கதையில் ஓகோவென்று வாழ்ந்து, கடைசி அழிவில் வாழ முடியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கும் குடும்பத்தில் வாழும் சிக்கல்கள் நிறைந்த மனிதர்களை பற்றியது. எழவே முடியாமல் நோய்ப்பட்டிருந்தாலும், சாதி என்ற கலாச்சார கைத்தடியில் ஊனமுடியாமல் ஊனி நிற்கும் அப்பாவை மீறி, சுதந்திரமாய் பறக்க இரண்டாவது முறை கைத்தடியை தாண்டிச் செல்லும் மகள் ரேவதியின் கதை இது.

உடலை விற்று வாழும் ஒரு பெண்ணின் ஆன்மாவின் காதல் கதை  அன்னக்கொடிகதைசொல்லல் ஜி. நாகராஜனை ஞாபகப் படுத்தினாலும், உதயசங்கர் அவருக்கே உருத்தான தொனியுடன் தனித்துதான் நிற்கிறார். அம்மைக்குத்திட்ட கதிரோடு வாழ்ந்த காலம் கனவு போல் அன்னக்கொடிக்கு வந்துவந்து விக்கி நின்றாலும், நமது நெஞ்சில் அன்னக்கொடி எவ்வளவோ காலம் திறண்டு நிற்பாள்.
அறைஎண் 24. மாயாமேன்சன், அந்தரஅறை இரண்டு கதைகளுமே மன உளைச்சல்களோடும், மன உளவியலோடும், வாழ்ந்த வாழுகின்ற மனிதர்களை அவரவர் அறையில் மாயஜாலம் போல் எங்கெங்கோ எப்படியெல்லாமோ சந்தித்து என்னை இழுத்துச்செல்லுகிறது. ஒவ்வொரு முறையும் தப்பித்து ஓடும் தற்கொலையை, ,முடிவில் ஒரு அதிசய தற்கொலை தங்கும்விடுதி, அவனை மட்டுமல்ல நம்மையும் பிரமிக்க வைக்கிறது.  

நான் கண்விழித்த போது கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை  ரோஜா செடிகள்தான்அன்பின் மறுதலிப்பாய், ரோஜாவை சூடிய போதெல்லாம் வேறுவேறு குரோதங்களில், வன்மங்களில் ஆனவக்கொலைகள்  மனித மாண்பையே கேள்விக்குறியாக்கிறது. ஆனால், மீண்டும் மீண்டும் எதனாலும் எத்திசையிலும் நிற்காத காற்றின் பாடலில்  சதாவும் ஜீவிக்கும்  துண்டிக்கப்பட்ட தலையில் சூடிய ரோஜா மலரின் ஒவ்வொரு இதழ்களின் வழியே உக்கிரத்தோடு சொல்லுகிறார்.

உதயசங்கரின் இந்த தொகுப்பிலுள்ள கதைகளெல்லாம், முந்தைய கதைகளின் நீட்சியில், குருமலைக்காட்டின் அதிசயத்தில் தத்தளித்து, குகையின் வர்ணஜாலங்களில், பெருஞ்சுணையின் வடியும் நீரின் நினைந்த போது தன் வார்த்தைகள், வடிவங்கள்….புது உருவோடு கதைகளே அதிசயிக்கிறது.
வாழ்த்துக்கள்….உதயசங்கர்..    

நன்றி - சாரதி     

வெளியீடு - நூல்வனம்

விலை-ரூ. 200

தொடர்புக்கு- 9176549991